Beagle

Beagle jest psem, który potrafi rozbroić każdego: pogodny, przyjazny wobec ludzi i psów, wesoły do późnej starości. To wszystko prawda. Prawdą jest też, że beagle został wyhodowany do samodzielnego biegania za tropem przez wiele godzin i że ta cecha nie znika, gdy pies zamieszka w bloku. Kto o tym pamięta, żyje z beaglem znakomicie. Kto liczy na posłuszeństwo bez smyczy, spędzi sporo czasu na szukaniu psa.

Charakter beagle

To jedna z najbardziej towarzyskich ras. Beagle lubi ludzi, lubi inne psy i źle znosi samotność. Pochodzi z hodowli sforowej, w której psy żyły i pracowały w grupie, i ta potrzeba towarzystwa została w rasie do dziś.

Jest pogodny i odporny psychicznie. Rzadko się obraża, rzadko wchodzi w konflikty, dobrze znosi hałas i zamieszanie. Dlatego tak dobrze pasuje do rodzin z dziećmi.

Największa trudność to nos. Beagle ma wyjątkowo sprawny węch i został wyselekcjonowany do podążania za tropem bez oglądania się na człowieka. Gdy złapie zapach, świat przestaje istnieć, łącznie z opiekunem wołającym go po imieniu.

Jest też uparty. Nie z przekory, tylko z braku motywacji do wykonywania poleceń, których sensu nie widzi. Szkolenie tej rasy wymaga cierpliwości i dobrej nagrody.

Głos to osobna sprawa. Beagle ma trzy sposoby wokalizacji: zwykłe szczekanie, przeciągły gończy głos i wycie. Używa wszystkich.

Wygląd i umaszczenie

Beagle to mocno zbudowany, zwarty pies o kwadratowej sylwetce i pogodnym wyrazie pyska. Charakterystyczne są długie, nisko osadzone, miękkie uszy oraz duże, ciemne oczy o łagodnym spojrzeniu.

Sierść jest krótka, gęsta i odporna na warunki atmosferyczne, co ma znaczenie przy pracy w gęstwinie.

Wzorzec dopuszcza wszystkie barwy typowe dla psów gończych z wyjątkiem wątrobianej. Najczęściej spotyka się umaszczenie trójbarwne, ale występują też cytrynowo-białe, rudo-białe i borsucze. Jedna cecha jest stała i wymagana: koniec ogona musi być biały. To nie ozdoba, tylko funkcja - myśliwy widział wtedy psa w wysokiej trawie.

Wzorzec FCI określa wysokość na 33-40 cm. Psy poniżej i powyżej tego zakresu, reklamowane jako “beagle mini” albo “pocket beagle”, nie mieszczą się we wzorcu.

Dla kogo jest beagle, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi, dla osób z innym psem w domu, dla myśliwych oraz dla wszystkich, którzy lubią długie spacery i pracę węchową.

Nie polecamy go osobom, które nie zaakceptują głośnego psa, ludziom spędzającym cały dzień poza domem, a także tym, którzy potrzebują psa niezawodnego bez smyczy. Beagle to także zły wybór dla kogoś, kto nie chce pilnować dostępu do jedzenia i śmieci.

Ruch i szkolenie

Dorosły beagle potrzebuje 1,5-2 godzin ruchu dziennie. Najlepiej działa aktywność angażująca nos: tropienie, szukanie ukrytych smakołyków, maty węchowe, spacery po lesie na długiej lince.

Nauka przywołania to praca na lata i nigdy nie daje stuprocentowej pewności. Warto ją prowadzić, ale bezpieczeństwo psa opiera się na sprzęcie, a nie na wierze w posłuszeństwo.

W szkoleniu działa wyłącznie motywacja pokarmowa i krótkie sesje. Beagle uczy się wolniej niż owczarki, ale to nie kwestia inteligencji, tylko innego typu współpracy z człowiekiem. Pies gończy miał pracować niezależnie.

Uwaga na ogrodzenie. Beagle kopie, podkopuje i przeciska się przez otwory, które wydają się za małe. Ogród musi być zabezpieczony także od dołu.

Pielęgnacja

Krótka sierść wymaga niewiele: szczotkowanie gumową rękawicą raz w tygodniu, częściej w okresach linienia. Rasa linieje umiarkowanie, ale przez cały rok.

Kluczowym punktem są uszy. Długie, wiszące, słabo wentylowane małżowiny to najczęstsza przyczyna wizyt beagli u weterynarza. Sprawdzaj je co tydzień, zwracając uwagę na zapach i zaczerwienienie, i osuszaj po każdej kąpieli oraz po spacerze w deszczu.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu. Po spacerach w lesie sprawdzaj psa pod kątem kleszczy, zwłaszcza w uszach i między palcami.

Zdrowie beagle

Otyłość. To główny problem zdrowotny rasy w warunkach domowych. Beagle nie sygnalizuje sytości i zje tyle, ile dostanie, a potem poszuka więcej. Nadwaga u tej rasy prowadzi do problemów z kręgosłupem, stawami i cukrzycy.

Zapalenie ucha zewnętrznego. Anatomia małżowiny sprzyja nawracającym infekcjom. Regularna kontrola to podstawowa profilaktyka.

Padaczka idiopatyczna. Występuje w rasie i ujawnia się zwykle między pierwszym a piątym rokiem życia. Wymaga stałego leczenia, ale pies z dobrze kontrolowaną padaczką żyje normalnie.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze mimo niezmienionej diety, apatią i problemami ze skórą. Prosta diagnostyka z krwi i skuteczne leczenie.

Zwyrodnienie krążków międzykręgowych. Rzadsze niż u jamnika, ale występuje, szczególnie u psów z nadwagą.

Choroby oczu. Jaskra i zaćma pojawiają się w rasie na tyle często, że warto włączyć badanie okulistyczne do rutyny u psa starszego.

Każda z tych sytuacji wymaga oceny lekarza weterynarii, a nie samodzielnego rozpoznania.

Żywienie beagle

To rasa, przy której odmierzanie karmy jest absolutnie kluczowe. Miarka, nie “na oko”. Dzienną dawkę dzieli się na dwa posiłki, a wszystkie przysmaki odejmuje od niej, zamiast dodawać. Jak wyliczyć porcję, wyjaśniamy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Beagle zjada rzeczy, których nie powinien: resztki z kosza, znaleziska ze spaceru, opakowania. To rasa, przy której znajomość listy produktów groźnych dla psa przydaje się częściej niż przy innych.

Karmę sucha czy mokra to kwestia wtórna wobec ilości. Porównanie obu typów znajdziesz w tekście karma sucha czy mokra. W praktyce u beagle często sprawdzają się karmy o niższej kaloryczności i większej zawartości włókna, które dają uczucie sytości.

Warto też wykorzystać łakomstwo psa jako narzędzie. Podawanie karmy w kongu, macie węchowej albo rozrzucanie jej po trawniku wydłuża posiłek i daje psu zajęcie na kilkanaście minut.

Historia rasy

Małe psy gończe do polowania na zająca znane były w Anglii co najmniej od XIV wieku, a ich przodkowie prawdopodobnie od czasów rzymskich. Nazwa może pochodzić od francuskiego “bee gueule”, czyli otwarta gęba, co odnosiłoby się do donośnego głosu.

W XVI wieku popularne były bardzo małe beagle, tak zwane pocket beagles, mieszczące się w kieszeni myśliwskiej i przewożone konno. Za ich hodowlą przepadała podobno Elżbieta I.

Współczesny typ ukształtowano w XIX wieku w Anglii, gdzie hodowano sfory pracujące pieszo, dostępne dla myśliwych nieposiadających koni. Pierwszy klub rasy powstał w 1890 roku.

W XX wieku beagle stał się także psem laboratoryjnym, właśnie ze względu na łagodne usposobienie i wielkość. To najsmutniejsza karta w historii tej rasy i powód, dla którego wiele beagli trafia dziś do adopcji z ośrodków badawczych.

Ile kosztuje beagle i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 2500-6000 zł.

O co pytać hodowcę:

• czy w linii występowały przypadki padaczki,
• czy rodzice mają badania okulistyczne i badanie tarczycy,
• jaka jest wysokość rodziców w kłębie,
• jak wygląda socjalizacja szczeniąt z ludźmi i innymi psami.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł. Warto doliczyć koszt dobrych szelek i długiej linki, bo przy tej rasie to sprzęt używany codziennie.

Rozważ też adopcję. Do polskich fundacji regularnie trafiają beagle, w tym psy po zakończonych badaniach laboratoryjnych, wymagające cierpliwej socjalizacji, ale zwykle bardzo łagodne.

Ciekawostki

Beagle mają około 220 milionów receptorów węchowych, wielokrotnie więcej niż człowiek, i są wykorzystywane przez służby celne wielu krajów do wykrywania produktów spożywczych w bagażach. Program amerykański nosi nazwę Beagle Brigade.

Snoopy, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci komiksowych świata, jest beaglem.

Charakterystyczny biały koniec ogona to cecha funkcjonalna wyhodowana świadomie, żeby pies był widoczny dla myśliwego w wysokiej trawie i w gęstwinie.

Podsumowanie

Beagle to pies rodzinny w najlepszym znaczeniu tego słowa: pogodny, tolerancyjny i lubiący towarzystwo. Wymaga jednak zaakceptowania trzech rzeczy wpisanych w jego naturę: głośnego głosu, niezawodnego łakomstwa i nosa, który zawsze wygra z komendą. Kto to przyjmie, dostaje psa wesołego i wytrzymałego na kilkanaście lat.

Przy tej rasie szczególnie warto regularnie kontrolować masę ciała i stan uszu podczas wizyt u lekarza weterynarii.