Cocker spaniel angielski

Cocker spaniel angielski to jeden z najbardziej pogodnych psów, jakie można spotkać. Jego charakterystyczne machanie całym zadem, a nie samym ogonem, stało się znakiem rozpoznawczym rasy. Pod tą radością kryje się pies myśliwski o dużej wytrzymałości i doskonałym węchu, który potrzebuje zajęcia. I para uszu, które będą wymagały twojej uwagi przez całe jego życie.

Charakter cocker spaniela

Cocker jest wesoły, kontaktowy i mocno związany z rodziną. Chce być blisko ludzi i uczestniczyć we wszystkim.

Wobec dzieci jest wyjątkowo cierpliwy i przyjazny. To jedna z ras najczęściej polecanych rodzinom.

Wobec obcych i innych psów jest zwykle życzliwy, bez skłonności do konfliktów.

Jest inteligentny i chętny do współpracy. Uczy się szybko i pracuje za nagrodę, co czyni szkolenie przyjemnym.

Ma silny instynkt płoszenia i aportowania. Uwielbia przeszukiwać teren nosem, a widok ptaka wywołuje natychmiastową reakcję.

Źle znosi samotność. Regularnie zostawiany na cały dzień staje się smutny albo destrukcyjny.

Jest wrażliwy na ton głosu. Szorstkie metody działają na tę rasę źle.

W rasie istnieje podział na linie wystawowe i pracujące. Te drugie są zwykle lżejsze, mają krótszą sierść i wyraźnie wyższe potrzeby ruchowe.

Wygląd i umaszczenie

Cocker jest zwarty, mocny i harmonijnie zbudowany, o łagodnym wyrazie pyska i dużych, ciemnych oczach.

Najbardziej charakterystyczne są uszy: długie, nisko osadzone, pokryte obfitym, jedwabistym włosem, sięgające co najmniej do nosa.

Sierść jest jedwabista, prosta, średniej długości, z obfitymi pióropuszami na kończynach, brzuchu i uszach.

Wzorzec dopuszcza bardzo szeroką paletę umaszczeń: jednolite czarne, czerwone, złote, wątrobiane i czarne podpalane, a także liczne kombinacje łaciate i dropiate.

Warto pamiętać, że u cockerów jednolicie złotych i czerwonych opisywano zjawisko określane jako zespół wściekłości, czyli napady niekontrolowanej agresji o podłożu prawdopodobnie neurologicznym. Jest to rzadkie, ale warto o to zapytać hodowcę.

Dla kogo jest cocker spaniel, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi, osób aktywnych, myśliwych, mieszkańców bloków oraz pierwszych opiekunów.

Nie polecamy tej rasy osobom pracującym cały dzień poza domem, ludziom niechętnym regularnej pielęgnacji oraz tym, którzy nie chcą pilnować diety psa. To także zły wybór, jeśli nie jesteś gotów na cotygodniową kontrolę uszu przez kilkanaście lat.

Ruch i szkolenie

Około półtorej godziny aktywności dziennie, najlepiej z elementem pracy węchowej.

Świetnie sprawdzają się aportowanie, praca węchowa, tropienie, dogtrekking i obedience. Cocker uwielbia przeszukiwać teren i to zajęcie zmęczy go najskuteczniej.

Psy z linii pracujących potrzebują wyraźnie więcej ruchu, nawet dwóch godzin dziennie.

W szkoleniu cocker jest chętny do współpracy i uczy się szybko. Sprawdzają się metody oparte na nagrodzie.

Przywołanie warto ćwiczyć starannie, bo widok ptactwa potrafi wyłączyć kontakt z opiekunem.

Nauka spokojnego zostawania samemu powinna zaczynać się od pierwszych dni w nowym domu.

Pielęgnacja

Czesanie dwa, trzy razy w tygodniu, ze szczególną uwagą na pióropusze za uszami, pod pachami, na kończynach i brzuchu, gdzie filc tworzy się najszybciej.

Wielu opiekunów decyduje się na skracanie sierści co 8-10 tygodni, zwłaszcza na uszach i łapach. To rozwiązanie praktyczne, znacznie ułatwiające codzienność.

Uszy to najważniejszy punkt pielęgnacji. Sprawdzaj je co tydzień, zwracając uwagę na zapach, zaczerwienienie i nadmiar woskowiny. Osuszaj po każdej kąpieli i po spacerze w deszczu. Włos rosnący w kanale słuchowym warto usuwać, najlepiej u groomera.

Przy jedzeniu warto używać wąskiej, głębokiej miski albo spinać uszy, żeby nie moczyły się w karmie.

Oczy sprawdzaj regularnie, bo opadające dolne powieki odsłaniają spojówkę.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zdrowie cocker spaniela

Zapalenie ucha zewnętrznego. To najczęstszy problem rasy i główny powód wizyt u weterynarza. Objawy to potrząsanie głową, drapanie ucha, nieprzyjemny zapach i zaczerwienienie. Nieleczone przewlekłe zapalenia prowadzą do trwałych zmian w kanale słuchowym.

Postępujący zanik siatkówki (PRA). Dostępny jest test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Dziedziczna nefropatia (FN). Choroba nerek ujawniająca się u młodych psów, prowadząca do niewydolności. Objawy to wzmożone pragnienie, chudnięcie i apatia. Dostępny test DNA.

Otyłość. Cocker jest wyjątkowo łasy i tyje bardzo łatwo. Nadwaga obciąża stawy i pogarsza problemy skórne.

Atopowe zapalenie skóry. Występuje w rasie.

Niedokrwistość hemolityczna o podłożu immunologicznym. Występuje u cockerów częściej niż u innych ras. Objawy to osłabienie, blade dziąsła i przyspieszony oddech.

Potrząsanie głową i drapanie ucha to u cockera zawsze powód do wizyty u weterynarza, a nie do przeczekania.

Żywienie cocker spaniela

To rasa, przy której odmierzanie karmy ma znaczenie kluczowe. Cocker nie sygnalizuje sytości i zje tyle, ile dostanie.

Obfita sierść maskuje sylwetkę, więc kontroluj psa dotykiem: żebra powinny być wyczuwalne pod skórą bez naciskania. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki, a przysmaki odejmuj od niej, zamiast dodawać.

Przy problemach z uszami warto rozważyć, czy nie mają podłoża alergicznego. Punkt wyjścia znajdziesz w tekście o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Przy skłonności do chorób nerek warto obserwować ilość wypijanej wody. Jak to kontrolować, opisaliśmy w tekście ile wody powinien pić pies.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa. Warto też znać listę produktów groźnych dla psa.

Historia rasy

Spaniele znane były w Anglii od średniowiecza, a ich zadaniem było wypłaszanie ptactwa spod krzaków, początkowo dla sokołów i sieci, później dla strzelb.

Przez stulecia spaniele dzielono nie według ras, lecz według wielkości i funkcji. Z jednego miotu mogły pochodzić psy zaliczane do różnych typów.

Nazwa cocker pochodzi od słonki, po angielsku woodcock, na którą te psy specjalizowały się w polowaniu.

Formalne rozdzielenie spanieli na rasy nastąpiło w XIX wieku. Cocker spaniel angielski został uznany przez Kennel Club w 1893 roku.

Część psów wywieziono do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwinęła się mniejsza odmiana o krótszym pysku i obfitszej sierści, uznana ostatecznie jako osobna rasa: cocker spaniel amerykański.

W XX wieku cocker angielski był przez lata jedną z najpopularniejszych ras w Wielkiej Brytanii i Europie.

Ile kosztuje cocker spaniel i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6500 zł.

O co pytać hodowcę:

• testy DNA na PRA i dziedziczną nefropatię,
• badanie okulistyczne rodziców,
• czy miot pochodzi z linii wystawowej, czy pracującej,
• czy w linii występowały problemy z agresją, zwłaszcza u psów jednolicie złotych.

Miesięczne utrzymanie to 300-450 zł, plus koszty pielęgnacji i leczenia uszu, które przy tej rasie warto z góry wliczyć w budżet.

Ciekawostki

Charakterystyczne machanie całym zadem, a nie samym ogonem, jest cechą tak typową dla cockerów, że w anglojęzycznej literaturze kynologicznej doczekało się własnego określenia.

Nazwa rasy pochodzi od słonki, po angielsku woodcock, ptaka, na którego polowanie te psy się specjalizowały.

Cocker spaniel o imieniu Lady był jednym z bohaterów filmu Disneya “Zakochany kundel”, co w latach pięćdziesiątych wywołało gwałtowny wzrost popularności rasy.

Podsumowanie

Cocker spaniel angielski to jeden z najpogodniejszych i najbardziej rodzinnych psów, jakie można wybrać: przyjazny wobec dzieci, chętny do nauki i wygodny w mieszkaniu. Wymaga w zamian trzech rzeczy: obecności człowieka w domu, pilnowania wagi i cotygodniowej kontroli uszu przez kilkanaście lat.

Potrząsanie głową, drapanie ucha i nieprzyjemny zapach z ucha zawsze wymagają wizyty u lekarza weterynarii.