Ogar polski

Ogar polski to jedna z czterech rodzimych ras polskich uznanych przez FCI i rasa, która wciąż pracuje. Nie jest psem wystawowym ani modnym. To pies gończy wyhodowany do tropienia grubej zwierzyny w polskich lasach, o donośnym głosie, wytrzymałości pozwalającej pracować przez wiele godzin i nosie, który zawsze wygra z komendą.

Charakter ogara polskiego

Ogar jest zrównoważony, łagodny wobec ludzi i zgodny wobec innych psów. Nie ma w nim agresji ani nerwowości.

Wobec rodziny jest przywiązany i spokojny w domu, o ile dostał odpowiednią dawkę ruchu. Ogar bez wybiegania jest jednak psem niespokojnym.

Największą jego cechą jest samodzielność w pracy. Pies gończy podąża tropem sam, często poza zasięgiem wzroku i głosu myśliwego. Ta niezależność przekłada się na słabe przywołanie w terenie.

Głos to jego narzędzie pracy. Ogar ma charakterystyczny, przeciągły, donośny głos gończy, po którym myśliwy rozpoznawał, że pies prowadzi trop. W warunkach domowych oznacza to psa, który jest bardzo głośny.

Wobec obcych jest przyjazny i nieufność nie mieści się we wzorcu tej rasy.

Wygląd i umaszczenie

Ogar polski jest mocny, dobrze zbudowany, o solidnej kości i wyraźnie zaznaczonej muskulaturze. Sylwetka jest lekko wydłużona, ruch swobodny i wytrzymały.

Charakterystyczne są długie, nisko osadzone, wiszące uszy oraz spokojny, łagodny wyraz pyska.

Sierść jest średniej długości, gęsta i przylegająca, z obfitym podszerstkiem chroniącym przed wilgocią i zimnem podczas pracy w lesie.

Umaszczenie jest bardzo charakterystyczne: ciemne siodło od czarnego po ciemnoszare, z rudym lub płowym podpalaniem na głowie, uszach, kończynach i spodzie ciała. Białe znaczenia na piersi i łapach są dopuszczalne.

Ogar polski bywa mylony z gończym polskim. Ogar jest wyraźnie większy i masywniejszy, a jego umaszczenie z siodłem jest łatwe do odróżnienia.

Dla kogo jest ogar polski, a dla kogo nie

To rasa dla myśliwych, dla osób mieszkających na wsi lub w domu z dużą działką, dla ludzi aktywnych, chodzących dużo po lesie, oraz dla tych, którzy chcą wesprzeć rodzimą polską hodowlę.

To zły wybór dla mieszkańców bloków i miast, dla osób, które nie zaakceptują donośnego szczekania, oraz dla tych, którzy oczekują psa posłusznego bez smyczy.

Ruch i szkolenie

Co najmniej dwie godziny aktywności dziennie, najlepiej w terenie i z elementem pracy węchowej. Ogar jest wytrzymały i chętnie chodzi na długie dystanse.

Najlepszym zajęciem dla tej rasy jest tropienie: sztuczne ślady, poszukiwanie ukrytych przedmiotów, praca węchowa w lesie. To zmęczy ogara bardziej niż godzina biegu.

Przywołanie to najtrudniejszy element szkolenia i przy tej rasie nigdy nie daje pewności. Warto je ćwiczyć, ale bezpieczeństwo psa opiera się na sprzęcie.

W szkoleniu działa cierpliwość i motywacja pokarmowa. Przymus wywołuje opór, a monotonne powtarzanie ćwiczeń pies uzna za bezcelowe.

Ogrodzenie musi być solidne, bo ogar podąży za tropem także pod płotem.

Do osiemnastego miesiąca ograniczaj długie biegi na twardym podłożu.

Pielęgnacja

Bardzo prosta. Szczotkowanie raz w tygodniu, częściej w okresach linienia.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące. Uszy to najważniejszy punkt kontrolny: długie, wiszące małżowiny są słabo wentylowane, a po pracy w mokrym terenie łatwo o zapalenie. Sprawdzaj je co tydzień i osuszaj po każdej kąpieli oraz po deszczu.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Po pracy w lesie sprawdzaj psa pod kątem kleszczy, ran i wbitych ości traw, zwłaszcza w uszach i między palcami.

Zdrowie ogara polskiego

Ogar uchodzi za rasę zdrową i wytrzymałą, co jest efektem selekcji wyłącznie użytkowej.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Zapalenie ucha zewnętrznego. Anatomia małżowiny w połączeniu z pracą w mokrym terenie sprzyja nawracającym infekcjom.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne i powiększający się brzuch. Stan nagły.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Urazy i kontuzje. Przy pracy w terenie ogary często doznają skaleczeń, nadwyrężeń i ran kłutych. Po każdym polowaniu warto psa dokładnie obejrzeć.

Otyłość. Ogar pozbawiony ruchu tyje szybko, a nadwaga obciąża jego stawy.

Objawy brzuszne i utrzymująca się kulawizna wymagają pilnej konsultacji weterynaryjnej.

Żywienie ogara polskiego

Zapotrzebowanie zależy przede wszystkim od poziomu pracy. Ogar pracujący w sezonie łowieckim potrzebuje wyraźnie więcej energii niż ten sam pies latem. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Ze względu na ryzyko skrętu żołądka dzienną porcję dziel na dwa posiłki i nie karm bezpośrednio przed pracą ani po niej. Zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu.

Ogary są zwykle chętne do jedzenia i przy braku ruchu szybko tyją. Kontroluj sylwetkę: talia powinna być widoczna z góry.

W okresie wzrostu stosuj karmę dla szczeniąt ras dużych, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Przy intensywnej pracy pilnuj nawodnienia. Szczegóły w tekście ile wody powinien pić pies.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa. U psów pracujących pomocne bywają preparaty wspierające stawy z rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Psy gończe o tym typie towarzyszyły polskiemu łowiectwu od stuleci. Wzmianki o ogarach pojawiają się w polskiej literaturze myśliwskiej już w XVII wieku, a Jan Ostroróg opisał je w traktacie o myślistwie z 1618 roku.

Ogary pracowały w sforach, tropiąc grubą zwierzynę: dziki, jelenie i wilki. Ich donośny głos pozwalał myśliwym śledzić przebieg gonu na dużym obszarze.

Rasa niemal wyginęła po drugiej wojnie światowej, gdy tradycyjne łowiectwo ze sforami zanikło, a populacja psów została zdziesiątkowana.

Odbudowę rasy prowadził po wojnie Piotr Kartawik, opierając się na psach zachowanych na wschodnich terenach. Wzorzec zatwierdzono w 1966 roku, a FCI uznała ogara polskiego pod numerem 52.

Do dziś ogary pracują w polskich łowiskach, a rasa pozostaje nieliczna, hodowana głównie w środowisku myśliwskim.

Ile kosztuje ogar polski i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 2500-5000 zł. Rasa jest nieliczna, więc na miot zwykle trzeba poczekać, a hodowle często preferują domy myśliwskie.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder,
• czy psy z hodowli zdały próby pracy,
• jak wygląda temperament rodziców w domu,
• czy szczenięta są socjalizowane z ludźmi.

Miesięczne utrzymanie to 350-500 zł.

Ciekawostki

Ogar polski jest jedną z czterech rodzimych ras polskich uznanych przez FCI, obok polskiego owczarka nizinnego, owczarka podhalańskiego i charta polskiego.

Donośny, przeciągły głos ogara pozwalał myśliwemu rozpoznać, czy pies prowadzi świeży trop, czy zgubił ślad. Doświadczeni myśliwi rozróżniali kilka odcieni tego głosu.

Ogary opisywane były w polskich traktatach łowieckich już w XVII wieku, co czyni je jedną z najstarszych udokumentowanych rodzimych ras.

Podsumowanie

Ogar polski to rasa dla myśliwych i osób mieszkających poza miastem, ceniących psa wytrzymałego, łagodnego wobec ludzi i wciąż wykonującego pracę, do której został wyhodowany. Wymaga przestrzeni, dwóch godzin ruchu dziennie i akceptacji bardzo donośnego głosu.

Objawy brzuszne i kulawizna po pracy w terenie zawsze wymagają oceny lekarza weterynarii.