Jak obciąć psu pazury - krok po kroku, także te czarne

Prawie każdy opiekun, który raz uciął psu za krótko, pamięta tę scenę do końca. Krew, pisk, wyrwana łapa i pies, który przez następne dwa lata ucieka na sam widok obcinaczek.

Da się tego uniknąć i nie wymaga to szczególnego talentu. Wymaga zrozumienia, jak zbudowany jest pazur, i przyjęcia zasady, że lepiej obciąć za mało dziesięć razy niż za dużo raz.

Dlaczego to w ogóle trzeba robić

Za długie pazury nie są kwestią wyglądu. Gdy pazur dotyka podłoża przy staniu, przy każdym kroku napiera na palec i zmienia jego ustawienie. Pies zaczyna nieznacznie inaczej rozkładać ciężar, a to przenosi się na nadgarstki, łokcie i kręgosłup. U psa starszego, który i tak ma zużyte stawy, potrafi to realnie pogorszyć komfort chodzenia.

Skrajne zaniedbanie kończy się wrastaniem pazura w opuszkę. Dotyczy to zwłaszcza pazura wilczego, tego wyżej na wewnętrznej stronie łapy, który nie styka się z podłożem i nie ściera się wcale.

Test jest prosty: postaw psa na twardej podłodze i posłuchaj, jak chodzi. Stukot oznacza, że pazury są za długie.

Co jest w środku pazura

W każdym pazurze biegnie żywa część, po polsku nazywana miazgą: naczynie krwionośne razem z nerwem. Ucięcie jej boli i krwawi. Cała technika sprowadza się do tego, żeby wiedzieć, gdzie się kończy.

Pazury jasne są łatwe. Pod światło widać w środku różowy klin sięgający mniej więcej w połowę pazura. Tniesz kilka milimetrów przed jego końcem.

Pazury czarne nie prześwitują i to one budzą największy opór. Rozwiązaniem jest inna technika, opisana niżej.

Rzecz, która zmienia perspektywę przy psie z bardzo zaniedbanymi pazurami: żywa część rośnie razem z pazurem. Jeśli pazury nie były cięte od roku, miazga jest wysunięta daleko i nie da się od razu skrócić ich do właściwej długości. Trzeba skracać po trochu co tydzień lub dwa. Przy każdym skróceniu miazga stopniowo się cofa i po kilku tygodniach można dojść do prawidłowej długości. To proces na miesiąc lub dwa, nie na jedno popołudnie.

Czarne pazury: metoda małych kroków

Zamiast szukać miazgi z zewnątrz, czytasz przekrój pazura.

1. Skróć czubek o około pół milimetra. Naprawdę tyle, to ma być cienki plasterek.
2. Spójrz na powierzchnię cięcia od strony czubka, pod dobrym światłem.
3. Na początku przekrój jest jednolity, suchy, biały lub szarawy.
4. Tnij dalej po pół milimetra, oglądając przekrój po każdym cięciu.
5. W pewnym momencie w środku przekroju pojawi się ciemniejsza, lekko wilgotna, okrągła kropka. To zapowiedź miazgi.
6. Kropka oznacza koniec pracy przy tym pazurze. Nie tniesz już ani milimetra.

Brzmi mozolnie i przy pierwszych pazurach takie jest. Po kilku sesjach oko przyzwyczaja się na tyle, że idzie to sprawnie.

Tnij prostopadle do pazura albo pod lekkim kątem od dołu. Nie skręcaj narzędzia w trakcie cięcia, bo pazur pęka wzdłuż zamiast się przecinać.

Czym ciąć

Obcinaczki nożycowe przypominają małe sekatory. Dają dobrą kontrolę i sprawdzają się przy większości psów.

Obcinaczki gilotynowe wsuwa się na pazur i ścina ostrzem. Część osób woli je przy małych psach, ale łatwiej nimi zmiażdżyć pazur, jeśli ostrze jest tępe.

Szlifierka ściera pazur zamiast go ciąć. Zalety: bardzo mała szansa na skaleczenie i gładka krawędź bez ostrych kantów. Wady: hałas i wibracja, do których trzeba psa przyzwyczaić osobno, oraz zapach ścieranego pazura, którego część psów nie znosi.

Cokolwiek wybierzesz, ostrze musi być ostre. Tępe obcinaczki miażdżą pazur, co boli nawet bez trafienia w miazgę, i pies szybko kojarzy narzędzie z nieprzyjemnym uciskiem.

Gdy poleci krew

Zdarza się każdemu, także groomerom. Ważne jest, żeby nie zrobić z tego dramatu, bo pies czyta twoją reakcję.

Przyciśnij czubek pazura gazą i trzymaj przez pełne 2-3 minuty. Nie zaglądaj co dwadzieścia sekund, bo za każdym razem zrywasz zaczynający się skrzep. Jeśli masz proszek hemostatyczny, wciśnij w niego pazur zamiast go posypywać. W zastępstwie zadziała mąka ziemniaczana albo kukurydziana.

Krwawienie zwykle ustaje w kilka minut. Przez resztę dnia unikaj biegania po piasku i błocie. Do lecznicy jedź, gdy krwawienie nie ustaje po kwadransie ucisku.

Po skaleczeniu skończ sesję na spokojnie i daj psu coś dobrego. Zamknięcie tematu w atmosferze paniki jest tym, co buduje trwałą awersję.

Pies, który nie daje sobie dotknąć łap

To znacznie częstszy problem niż sama technika cięcia i nie rozwiązuje się go siłą.

Zacznij od tego, na co pies zgadza się bez napięcia. Często jest to samo dotknięcie łapy na sekundę. Nagradzaj i kończ, zanim pies zdąży się zdenerwować. Przez kilka dni przedłużaj kontakt, potem zacznij delikatnie rozsuwać palce, potem pokaż obcinaczki bez użycia, potem dotknij nimi pazura bez cięcia.

Dopiero gdy to wszystko jest neutralne, obetnij jeden pazur i zakończ sesję. Nie cztery łapy, jeden pazur. Jedna łapa dziennie to całkowicie sensowne tempo, a rozłożenie tego na tydzień nie ma żadnej wady.

Wybieraj moment, gdy pies jest zmęczony po spacerze, nie w środku dnia pełnego energii. Wielu psom łatwiej, gdy leżą na boku, niż gdy siedzą i widzą wszystko, co robisz.

Jeśli pies już panikuje na widok narzędzi, nie próbuj przełamać tego samodzielnie. Praca z behawiorystą albo skracanie pazurów w lecznicy jest lepszym rozwiązaniem niż powtarzanie sytuacji, która co miesiąc utrwala strach.

Nie zapomnij o pazurze wilczym

Znajduje się wyżej na wewnętrznej stronie przedniej łapy, czasem także na tylnej. Nie dotyka podłoża, więc nie ściera się wcale i rośnie w kółko, aż wbije się w opuszkę.

Sprawdzaj go przy każdej sesji, bo bywa schowany w sierści i najłatwiej go przeoczyć.

Podsumowanie

Cała rzecz sprowadza się do dwóch zasad: przy czarnych pazurach czytaj przekrój zamiast zgadywać, a przy psie, który się boi, cofnij się do etapu bez napięcia i buduj od nowa. Jeden pazur w sesji to postęp, szarpanina to regres.

Jeśli pazury są bardzo zaniedbane i miazga wysunęła się daleko, nastaw się na kilka tygodni stopniowego skracania, a nie na jedno cięcie. Przy psie starszym warto przy okazji porozmawiać z weterynarzem, bo długie pazury i zużyte stawy potrafią się nawzajem nakręcać, a na długość życia psa wpływa to bardziej, niż się wydaje.

Źródła

• American Kennel Club, materiały o pielęgnacji pazurów u psów
• Merck Veterinary Manual, rozdział o chorobach pazurów i opuszek
• Fear Free Pets, wytyczne dotyczące odczulania psów na zabiegi pielęgnacyjne