Cairn terrier

Cairn terrier jest najstarszym ze szkockich terierów i jednocześnie tym, który najmniej zmienił się przez ostatnie stulecie. Wciąż wygląda jak pies roboczy: naturalna, nieprzesadzona sylwetka, twarda okrywa, żywe spojrzenie. To także jeden z najzdrowszych małych terierów, wyraźnie mniej obciążony problemami skórnymi niż jego biały krewny, westie.

Charakter cairn teriera

Cairn jest wesoły, odważny i ciekawy świata. Ma typową terierową pewność siebie, ale bez nadmiernej zadziorności.

Jest wytrzymały nieproporcjonalnie do rozmiaru. Chętnie chodzi na długie spacery i wycieczki, a w górach radzi sobie zaskakująco dobrze.

Wobec rodziny jest przywiązany i towarzyski. Wobec dzieci przyjazny i cierpliwy.

Wobec obcych bywa czujny, ale bez agresji.

Ma silny instynkt łowiecki wobec gryzoni. To wciąż pies norowiec i kopanie oraz przeszukiwanie dziur w ziemi jest dla niego naturalne.

Szczeka sporo, choć zwykle mniej niż westie.

Jest uparty, ale współpracujący. Uczy się chętnie, o ile sesje są krótkie i nagradzane.

Samotność znosi lepiej niż wiele małych ras.

Wygląd i umaszczenie

Cairn jest niewielki, mocny i naturalny w wyglądzie. Sylwetka jest lekko wydłużona, głowa szeroka, uszy małe i stojące, a wyraz pyska żywy i czujny.

Okrywa jest podwójna: twardy, szorstki włos zewnętrzny oraz krótki, miękki podszerstek. Obumarły włos nie wypada, tylko pozostaje w okrywie, dlatego rasa praktycznie nie linieje i wymaga trymowania.

Wzorzec dopuszcza szeroką paletę umaszczeń: kremowe, pszeniczne, czerwone, szare i prawie czarne, w każdym przypadku z dopuszczalnym pręgowaniem. Białe umaszczenie jest niedopuszczalne, co odróżnia cairna od westie.

Charakterystyczne jest to, że umaszczenie cairna zmienia się przez całe życie psa. Szczenię może być ciemne i wypogodzić się z wiekiem albo odwrotnie.

W przeciwieństwie do wielu terierów cairn nie jest strzyżony w wystylizowany sposób. Wzorzec wymaga naturalnego wyglądu.

Dla kogo jest cairn terrier, a dla kogo nie

To dobry wybór dla mieszkańców bloków, rodzin z dziećmi, osób aktywnych szukających małego, wytrzymałego psa, a także dla alergików.

Nie polecamy tej rasy domom z gryzoniami i królikami, osobom, które nie zaakceptują szczekania i kopania, oraz tym, którzy oczekują psa spokojnego i mało wymagającego ruchowo.

Ruch i szkolenie

Godzina do półtorej aktywności dziennie. Cairn chętnie chodzi znacznie dłużej i dobrze znosi wielogodzinne wędrówki.

Najlepszym zajęciem jest praca węchowa, zabawa w szukanie i agility na poziomie rekreacyjnym.

Przywołanie wymaga pracy i bywa zawodne, gdy pies zwietrzy gryzonia. W terenie otwartym rozsądniejsza jest długa linka.

W szkoleniu działa konsekwencja i motywacja pokarmowa. Krótkie sesje z nagrodą, jasne zasady.

Praca nad szczekaniem powinna zacząć się od pierwszych tygodni.

Ogrodzenie musi być zabezpieczone od dołu, bo cairn kopie skutecznie.

Pielęgnacja

Trymowanie dwa, trzy razy w roku, czyli rzadziej niż u większości terierów szorstkowłosych. Polega na ręcznym wyskubywaniu obumarłego włosa i zachowuje twardą strukturę okrywy.

Strzyżenie maszynką jest odradzane, bo zmiękcza włos i osłabia jego funkcję ochronną, a przy naturalnym wyglądzie wymaganym przez wzorzec zmienia sylwetkę psa.

Między trymowaniami czesz psa raz, dwa razy w tygodniu.

Kąpiel rzadko, co dwa, trzy miesiące. Twarda okrywa ma zdolność samooczyszczania: błoto po wyschnięciu daje się wyszczotkować.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu, wspierając się preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa.

Po spacerach w terenie sprawdzaj psa pod kątem kleszczy i wbitych ości traw.

Zdrowie cairn teriera

Cairn należy do ras zdrowych i wyjątkowo długowiecznych, wyraźnie mniej obciążonych niż westie.

Choroba Legga-Calvégo-Perthesa. Martwica głowy kości udowej, ujawniająca się zwykle między czwartym a dwunastym miesiącem życia. Objawem jest narastająca kulawizna tylnej kończyny.

Zwichnięcie rzepki. Typowe dla małych ras.

Przerost żuchwy (CMO). Nadmierne rozrastanie się kości żuchwy u szczeniąt między czwartym a ósmym miesiącem życia. Bolesne, ale zwykle ustępujące samoistnie po zakończeniu wzrostu.

Atopowe zapalenie skóry. Występuje, choć wyraźnie rzadziej niż u westie.

Globoidalna leukodystrofia (choroba Krabbego). Rzadka, śmiertelna choroba metaboliczna specyficzna dla cairnów i west highland white terierów. Dostępny jest test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Zaćma dziedziczna. Wymaga badań okulistycznych psów hodowlanych.

Kulawizna i trudności z jedzeniem u młodego psa wymagają konsultacji weterynaryjnej.

Żywienie cairn teriera

Cairn ma zdrowy apetyt i przy niewielkiej aktywności łatwo tyje, a nadwaga obciąża jego kolana i biodra.

Kontroluj sylwetkę: talia powinna być wyraźnie widoczna z góry, żebra wyczuwalne pod skórą. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki. Wybieraj granulat dostosowany do ras małych.

Przysmaki odejmuj od dziennej dawki. Warto też znać listę produktów groźnych dla psa, bo cairn przeszukuje wszystko, co znajdzie.

W okresie wzrostu stosuj karmę dla szczeniąt ras małych, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa. Przy problemach skórnych warto zajrzeć do tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Historia rasy

Cairn terrier pochodzi ze szkockich wyżyn i wysp, przede wszystkim ze Skye, gdzie hodowano go do wypłaszania lisów, borsuków i wydr z rumowisk skalnych. Nazwa pochodzi od szkockiego słowa cairn, oznaczającego kopiec kamieni.

Praca w kamiennych rumowiskach wymagała psa zwinnego, odważnego i niewielkiego, zdolnego wcisnąć się między głazy.

Przez stulecia wszystkie szkockie teriery, w tym cairn, scottish, skye i przodkowie westie, występowały jako jeden typ o różnych umaszczeniach i były hodowane wyłącznie pod kątem użytkowości.

Formalne rozdzielenie ras nastąpiło na początku XX wieku. Cairn terrier został uznany przez Kennel Club w 1912 roku.

Przez pewien czas dopuszczano krzyżowanie cairnów z westie, ale praktykę tę zakazano w latach dwudziestych.

Rasa zyskała rozpoznawalność dzięki filmowi “Czarnoksiężnik z Oz” z 1939 roku, w którym rolę psa Toto zagrała suka cairn terriera o imieniu Terry.

Ile kosztuje cairn terrier i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6000 zł.

O co pytać hodowcę:

• test DNA na globoidalną leukodystrofię,
• badanie kolan rodziców,
• badanie okulistyczne,
• czy w linii występowały problemy skórne.

Miesięczne utrzymanie to 200-350 zł, plus trymowanie dwa, trzy razy w roku.

Ciekawostki

Toto z filmu “Czarnoksiężnik z Oz” był cairn terierem. Suka o imieniu Terry zarabiała podczas produkcji więcej niż część aktorów drugoplanowych.

Umaszczenie cairna zmienia się przez całe życie psa. Szczenię o ciemnej sierści może z wiekiem wyraźnie pojaśnieć, co jest normalne i przewidziane wzorcem.

Cairn jest jedyną rasą wśród szkockich terierów, której wzorzec wprost wymaga naturalnego wyglądu, bez wystylizowanego strzyżenia.

Podsumowanie

Cairn terrier to jeden z najrozsądniejszych wyborów wśród małych terierów: zdrowy, długowieczny, wytrzymały i praktycznie nielinejący, a przy tym nieprzesadzony w wyglądzie. Wymaga akceptacji terierowego charakteru: kopania, szczekania i instynktu łowieckiego, ale w zamian daje piętnaście lat towarzystwa przy stosunkowo niewielkich kosztach opieki.

Kulawizna u młodego psa i trudności z jedzeniem zawsze wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.