Scottish terrier

Scottish terrier ma sylwetkę tak charakterystyczną, że stał się symbolem: pojawia się na etykietach, w grach planszowych i w logotypach. Ta rozpoznawalność bywa myląca, bo scottie to pies o silnym, niezależnym charakterze, wyraźnie bardziej powściągliwy niż jego kuzyn westie. To terier dla kogoś, kto ceni psa z własnym zdaniem.

Charakter scottish teriera

Scottie jest niezależny, pewny siebie i dostojny. Ma w sobie sporo godności i nie okazuje uczuć wylewnie.

Wobec rodziny jest przywiązany, ale w sposób powściągliwy. Wobec obcych zachowuje wyraźny dystans, co odróżnia go od towarzyskiego westie.

Jest bardzo uparty. Scottie ocenia sens polecenia i często dochodzi do wniosku, że nie warto. Szkolenie wymaga cierpliwości i akceptacji tego, że nigdy nie będzie psem entuzjastycznie wykonującym komendy.

Ma niską tolerancję na natrętność. Nie lubi być ściskany, przytrzymywany ani przeszkadzany podczas odpoczynku.

Wobec innych psów bywa konfrontacyjny, zwłaszcza samce.

Ma silny instynkt łowiecki wobec gryzoni i skłonność do kopania.

Samotność znosi lepiej niż większość małych ras, o ile ma zajęcie.

Wygląd i umaszczenie

Scottie jest niski, krępy i mocny, o krótkich kończynach i wydłużonym tułowiu. Sylwetka jest bardzo charakterystyczna i rozpoznawalna nawet w formie uproszczonej sylwetki.

Głowa jest długa jak na rozmiar psa, z wyraźną brodą i krzaczastymi brwiami. Uszy są małe, stojące i ostro zakończone.

Okrywa jest podwójna: twardy, druciasty włos zewnętrzny oraz gęsty, miękki podszerstek. Obumarły włos nie wypada, tylko pozostaje w okrywie, dlatego rasa praktycznie nie linieje i wymaga trymowania.

Wzorzec dopuszcza umaszczenie czarne, pszeniczne oraz pręgowane w każdym odcieniu. Czarne jest najbardziej rozpoznawalne, ale pręgowane występuje równie często.

Charakterystyczne jest długie owłosienie na dolnej części ciała, tworzące tak zwaną spódnicę, oraz wyrazista broda.

Dla kogo jest scottish terrier, a dla kogo nie

To dobry wybór dla mieszkańców bloków, osób ceniących psa niezależnego, seniorów, alergików oraz tych, którzy nie potrzebują psa wylewnego.

Nie polecamy tej rasy rodzinom z małymi dziećmi, domom z gryzoniami, osobom oczekującym psa posłusznego i chętnego do współpracy oraz tym, którzy nie chcą płacić za trymowanie.

Ruch i szkolenie

Około godziny dziennie w dwóch spacerach. Scottie nie potrzebuje intensywnego wysiłku, ale lubi regularne spacery i eksplorowanie terenu.

Najlepszym zajęciem jest praca węchowa i zabawa w szukanie.

Przywołanie wymaga pracy i bywa zawodne, gdy pies zwietrzy gryzonia. W terenie otwartym rozsądniejsza jest długa linka.

W szkoleniu potrzebna jest cierpliwość i motywacja pokarmowa. Krótkie sesje, jasne zasady, brak presji. Przymus wywołuje u scottiego opór albo całkowite wycofanie się ze współpracy.

Praca nad szczekaniem i nad spokojnym mijaniem innych psów powinna zacząć się od pierwszych tygodni.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do trymowania i obsługi u groomera.

Pielęgnacja

Trymowanie co 8-10 tygodni. Polega na ręcznym wyskubywaniu obumarłego włosa i zachowuje twardą strukturę okrywy oraz nasycony kolor.

Strzyżenie maszynką jest tańszą alternatywą, ale z czasem zmiękcza włos i wypłukuje umaszczenie, zwłaszcza u psów pręgowanych.

Między wizytami czesz psa dwa, trzy razy w tygodniu, ze szczególną uwagą na brodę, spódnicę i porty na kończynach.

Brodę przecieraj po posiłkach.

Kąpiel co 6-8 tygodni. Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie.

Zęby czyść kilka razy w tygodniu, wspierając się preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa.

Przy niskiej sylwetce psa zwracaj uwagę na spódnicę, która zbiera błoto i wilgoć.

Zdrowie scottish teriera

Choroba von Willebranda. Zaburzenie krzepnięcia krwi występujące w rasie. Objawia się przedłużonym krwawieniem po zabiegach i urazach. Dostępny jest test DNA, a wynik warto mieć przed każdą operacją.

Skurcz szkocki (Scottie cramp). Dziedziczne zaburzenie ruchowe charakterystyczne dla rasy. Objawia się przejściowym usztywnieniem kończyn i chwiejnym chodem po wysiłku lub w stresie. Epizod trwa kilka minut i mija samoistnie. Nie jest bolesny ani groźny, ale wymaga rozpoznania, żeby nie mylić go z padaczką.

Nowotwory. Scottish teriery mają podwyższone ryzyko nowotworów, w tym raka pęcherza moczowego, na który chorują wyraźnie częściej niż inne rasy. Objawy to krew w moczu, częste, bolesne oddawanie moczu i trudności z oddawaniem. Każdy taki objaw wymaga szybkiej diagnostyki.

Przerost żuchwy (CMO). Nadmierne rozrastanie się kości żuchwy u szczeniąt między czwartym a ósmym miesiącem życia. Bolesne, ale zwykle ustępujące po zakończeniu wzrostu.

Atopowe zapalenie skóry. Występuje w rasie.

Zwichnięcie rzepki. Typowe dla małych ras.

Krew w moczu u scottiego to zawsze powód do szybkiej wizyty u lekarza weterynarii.

Żywienie scottish teriera

Scottie ma umiarkowane zapotrzebowanie i przy niewielkiej aktywności łatwo tyje. Obfita okrywa maskuje nadwagę, więc kontroluj psa dotykiem.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Ze względu na podwyższone ryzyko raka pęcherza warto zadbać o dobre nawodnienie i częste możliwości oddania moczu, bo zaleganie moczu wydłuża kontakt błony śluzowej z substancjami drażniącymi. Jak kontrolować picie, opisaliśmy w tekście ile wody powinien pić pies.

Rasa bywa wrażliwa pokarmowo. Przy przewlekłym świądzie warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

W okresie wzrostu stosuj karmę dla szczeniąt ras małych, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Scottish terrier pochodzi z górzystych terenów Szkocji, gdzie hodowano małe teriery do polowania na lisy, borsuki i wydry oraz do tępienia gryzoni.

Przez stulecia wszystkie szkockie teriery, w tym cairn, skye, westie i scottie, występowały jako jeden typ i były hodowane wyłącznie pod kątem użytkowości.

Formalne rozdzielenie ras nastąpiło w XIX wieku. Pierwszy wzorzec scottish teriera spisano w 1880 roku, a rasa została uznana przez Kennel Club niedługo potem.

Współczesny, wystylizowany wygląd scottiego z długą spódnicą i wyrazistą brodą ukształtowano głównie w XX wieku, na potrzeby wystaw.

Rasa zyskała ogromną rozpoznawalność dzięki obecności w Białym Domu. Scottie o imieniu Fala towarzyszył prezydentowi Franklinowi D. Rooseveltowi i był na tyle znany, że doczekał się własnego pomnika w Waszyngtonie.

Sylwetka scottiego stała się jednym z najczęściej wykorzystywanych psich symboli graficznych, pojawiając się między innymi jako pionek w popularnej grze planszowej.

Ile kosztuje scottish terrier i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6500 zł.

O co pytać hodowcę:

• test DNA na chorobę von Willebranda,
• czy w linii występował skurcz szkocki,
• czy w linii występowały nowotwory i w jakim wieku,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do trymowania.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, plus trymowanie co 8-10 tygodni.

Ciekawostki

Scottie o imieniu Fala był ulubieńcem prezydenta Roosevelta i jedynym psem, który został uwieczniony w pomniku prezydenckim w Waszyngtonie, u stóp swojego opiekuna.

Sylwetka scottish teriera jest jednym z najczęściej wykorzystywanych psich symboli w grafice użytkowej, od etykiet whisky po pionki do gier planszowych.

Skurcz szkocki jest zaburzeniem tak charakterystycznym dla tej rasy, że nosi jej nazwę także w międzynarodowej literaturze weterynaryjnej.

Podsumowanie

Scottish terrier to pies dla kogoś, kto ceni niezależność i charakter, a nie oczekuje entuzjazmu i posłuszeństwa. Jest wygodny w mieszkaniu, praktycznie nie linieje i dobrze znosi samotność. W zamian wymaga regularnego trymowania, cierpliwości w szkoleniu i czujności wobec objawów ze strony układu moczowego.

Krew w moczu, epizody usztywnienia kończyn i przedłużone krwawienie zawsze konsultuj z lekarzem weterynarii.