West Highland white terrier

Westie to jeden z najbardziej rozpoznawalnych małych psów świata, głównie dzięki reklamie, i jednocześnie rasa, której realne wyzwania rzadko trafiają do folderów. To wesoły, odważny terier, który dobrze znosi mieszkanie i praktycznie nie linieje. Ma jednak dwie cechy, o których trzeba wiedzieć przed zakupem: szczeka bardzo dużo i jest jedną z ras najbardziej obciążonych problemami skórnymi.

Charakter westie

Westie jest wesoły, pewny siebie i ciekawy świata. Nie ma w nim lękliwości ani kruchości.

Jest towarzyski wobec ludzi, także obcych, co odróżnia go od bardziej powściągliwego scottish teriera.

Wobec innych psów bywa pewny siebie, czasem zadziorny, zwłaszcza samce.

Ma silny instynkt łowiecki wobec gryzoni. To spadek po pracy norowca i oznacza, że chomik czy królik w domu to zły pomysł.

Jest uparty. Uczy się szybko, ale ocenia, czy warto. Szkolenie wymaga konsekwencji i motywacji pokarmowej.

Szczekliwość to jego najważniejsza praktyczna wada. Westie sygnalizuje głosem niemal wszystko i robi to donośnie.

Kopie, zwłaszcza w ogrodzie.

Samotność znosi lepiej niż typowe rasy towarzyszące, o ile ma zajęcie.

Wygląd i umaszczenie

Westie jest zwarty, mocny jak na swój rozmiar, o kwadratowej sylwetce i pewnej postawie. Charakterystyczne są małe, stojące uszy, ciemne oczy pod krzaczastymi brwiami i głowa otoczona charakterystyczną “chryzantemą” z włosa.

Okrywa jest podwójna: twardy, szorstki włos zewnętrzny o długości około pięciu centymetrów oraz miękki, gęsty podszerstek. Obumarły włos nie wypada, tylko pozostaje w okrywie, dlatego rasa praktycznie nie linieje i wymaga trymowania.

Umaszczenie jest wyłącznie czysto białe. Jakiekolwiek inne barwy są wadą dyskwalifikującą.

Twarda okrywa nie jest ozdobą. Chroni skórę przed urazami i wilgocią, co przy rasie tak obciążonej dermatologicznie ma znaczenie praktyczne.

Dla kogo jest westie, a dla kogo nie

To dobry wybór dla mieszkańców bloków, rodzin z dziećmi w wieku szkolnym, seniorów oraz osób szukających małego psa z charakterem, który nie linieje.

Nie polecamy tej rasy osobom, które nie zaakceptują szczekania, domom z gryzoniami i królikami, a także tym, którzy nie chcą liczyć się z możliwymi kosztami leczenia dermatologicznego.

Ruch i szkolenie

Godzina dziennie w dwóch spacerach w zupełności wystarcza. Westie chętnie chodzi dłużej i lubi wycieczki.

Najlepszym zajęciem jest praca węchowa i zabawa w szukanie. Rasa dobrze sprawdza się także w agility na poziomie rekreacyjnym.

Przywołanie wymaga pracy i bywa zawodne, gdy pies zwietrzy gryzonia. W terenie otwartym rozsądniejsza jest długa linka.

W szkoleniu działa konsekwencja i motywacja pokarmowa. Krótkie sesje, jasne zasady, brak wyjątków.

Praca nad szczekaniem powinna zacząć się od pierwszych tygodni i być prowadzona konsekwentnie.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do trymowania, kąpieli i obsługi u groomera, bo dorosły westie, który tego nie akceptuje, jest problemem.

Pielęgnacja

Trymowanie co 8-10 tygodni. Polega na ręcznym wyskubywaniu obumarłego włosa i zachowuje twardą strukturę okrywy chroniącą skórę.

Strzyżenie maszynką jest tańszą alternatywą, ale prowadzi do zmiękczenia włosa. Przy rasie tak obciążonej problemami skórnymi osłabiona okrywa bywa dodatkowym czynnikiem ryzyka.

Między wizytami czesz psa dwa, trzy razy w tygodniu.

Kąpiel co 4-6 tygodni, a przy problemach skórnych częściej i z użyciem szamponów leczniczych zaleconych przez weterynarza. Biała sierść wymaga szamponu dedykowanego jasnym umaszczeniom.

Uszy sprawdzaj co tydzień. Przy skłonności do atopii zapalenia uszu są w tej rasie bardzo częste.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu, wspierając się preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa.

Zwracaj uwagę na łapy. Wylizywanie i przebarwienie sierści między palcami na rdzawy kolor to jeden z pierwszych objawów atopii.

Zdrowie westie

Atopowe zapalenie skóry. To najpoważniejszy i najczęstszy problem rasy. Objawia się świądem, wylizywaniem łap, zaczerwienieniem skóry brzucha i pach, nawracającymi zapaleniami uszu oraz wtórnymi infekcjami bakteryjnymi i drożdżakowymi. Choroba jest przewlekła i wymaga stałej opieki dermatologicznej. Pierwsze objawy pojawiają się zwykle między szóstym miesiącem a trzecim rokiem życia.

Choroba Legga-Calvégo-Perthesa. Martwica głowy kości udowej, ujawniająca się u młodych psów. Objawem jest narastająca kulawizna tylnej kończyny.

Zwichnięcie rzepki. Typowe dla małych ras.

Zwłóknienie płuc westie. Choroba specyficzna dla rasy, ujawniająca się u psów starszych. Objawy to przewlekły suchy kaszel i postępująca nietolerancja wysiłku.

Przerost żuchwy (CMO). Nadmierne rozrastanie się kości żuchwy u szczeniąt między czwartym a ósmym miesiącem życia. Bolesne, ale zwykle ustępujące samoistnie po zakończeniu wzrostu.

Zapalenie ucha zewnętrznego. Zwykle wtórne do atopii.

Przewlekły świąd, kaszel czy kulawizna wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.

Żywienie westie

Ze względu na obciążenie alergiczne dieta ma przy tej rasie znaczenie większe niż zwykle. U części psów objawy skórne mają komponent pokarmowy, a dieta eliminacyjna prowadzona pod okiem weterynarza pozwala go zidentyfikować. Punkt wyjścia opisaliśmy w tekście o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Westie łatwo tyje przy niewielkiej aktywności, a nadwaga obciąża kolana. Kontroluj sylwetkę i odmierzaj porcje. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki. Wybieraj granulat dostosowany do ras małych.

Przy problemach trawiennych i wtórnych infekcjach skórnych pomocne bywa wsparcie probiotyczne, którego przegląd zebraliśmy w rankingu probiotyków dla psa.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa. Warto też znać listę produktów groźnych dla psa.

Historia rasy

Westie wywodzi się ze szkockich górskich terenów, gdzie hodowano małe teriery do tępienia gryzoni i polowania na lisy oraz borsuki w skalistym terenie.

Wszystkie szkockie teriery, w tym cairn, scottish, skye i westie, mają wspólne korzenie i przez długi czas występowały w jednym typie o różnych umaszczeniach.

Legenda przypisuje wyodrębnienie białej odmiany pułkownikowi Edwardowi Malcolmowi z Poltalloch, który podczas polowania przypadkowo zastrzelił swojego ciemnego teriera, wziąwszy go za lisa. Od tego czasu miał hodować wyłącznie psy białe, dobrze widoczne w terenie.

Rasa została uznana przez Kennel Club w 1907 roku pod nazwą West Highland White Terrier.

W XX wieku westie zyskał ogromną rozpoznawalność dzięki wykorzystaniu jego wizerunku w reklamie, między innymi karmy dla psów i whisky.

Ile kosztuje westie i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6000 zł.

O co pytać hodowcę, w tej kolejności:

• czy w linii występowały problemy alergiczne i skórne,
• czy rodzice mają badanie kolan,
• czy w linii występowało zwłóknienie płuc,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do trymowania i kąpieli.

Pierwsze pytanie jest przy tej rasie najważniejsze, bo atopia jest tu problemem powszechnym.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, plus trymowanie co 8-10 tygodni. Warto też założyć budżet na ewentualne leczenie dermatologiczne, które przy tej rasie bywa kosztem stałym.

Ciekawostki

Białe umaszczenie westie ma podłoże funkcjonalne: pozwalało myśliwemu odróżnić psa od lisa czy borsuka w skalistym terenie i uniknąć pomyłki przy strzale.

Cairn terrier, scottish terrier i westie mają wspólnych przodków i jeszcze w XIX wieku bywały wystawiane w jednej kategorii, różniąc się jedynie umaszczeniem.

Wizerunek westie jest jednym z najczęściej wykorzystywanych w reklamie psich wizerunków na świecie, co znacząco wpłynęło na popularność rasy.

Podsumowanie

West Highland white terrier to pogodny, odważny pies, który dobrze radzi sobie w mieszkaniu i praktycznie nie linieje. Trzeba jednak przyjąć dwie rzeczy: będzie szczekał i istnieje realne prawdopodobieństwo, że przez większość życia będzie wymagał opieki dermatologicznej. Wybór hodowli, w której linia nie ma historii problemów skórnych, jest przy tej rasie najważniejszą decyzją.

Przewlekły świąd, wylizywanie łap i nawracające zapalenia uszu zawsze wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.