Labrador retriever

Labrador jest w Polsce psem tak popularnym, że łatwo o nim myśleć jak o gotowym rozwiązaniu: łagodny, mądry, dobry do dzieci. To prawda, ale niepełna. Labrador jest też dużym, silnym psem myśliwskim, który przez pierwsze dwa lata życia ma energii tyle, że potrafi zmęczyć całą rodzinę. Kto to rozumie i planuje pod to swój dzień, dostaje psa niemal idealnego. Kto liczy na spokojnego towarzysza kanapy, bywa rozczarowany.

Charakter labradora

Labrador został wyhodowany do pracy z człowiekiem i to widać w każdym jego zachowaniu. Chce być blisko, chce coś robić i chce wiedzieć, czy zrobił dobrze. Nie jest psem, który podejmuje decyzje samodzielnie i ignoruje opiekuna. Właśnie dlatego tak dobrze sprawdza się w roli psa przewodnika, psa asystującego czy w pracy węchowej.

Agresja nie leży w naturze tej rasy. Labrador zwykle wita obcych entuzjastycznie, co czyni z niego kiepskiego stróża. Jeśli szukasz psa, który obszczeka kuriera, to nie ta rasa - labrador raczej przyniesie mu zabawkę.

Jego największą słabością jest trudność z samotnością. Pies wychowany na stałym kontakcie z rodziną źle znosi całodniowe pobyty w pustym domu. Nudzący się labrador nie leży smutno w kącie, tylko szuka zajęcia: gryzie listwy, rozkłada kosz na śmieci, wyje. To nie złośliwość, tylko nadmiar energii bez ujścia.

Dojrzewa późno. Realnie dopiero koło trzeciego roku życia zaczyna być tym spokojnym psem z folderów reklamowych. Wcześniej jest wiecznym nastolatkiem i warto to wliczyć w plany.

Wygląd i umaszczenie

Labrador to pies mocno zbudowany, zwarty, z charakterystyczną szeroką głową i grubym ogonem, zwanym ogonem wydry. Ogon jest gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, pokryty gęstą sierścią i noszony bez pióra. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów rasy.

Sierść jest krótka, gęsta i wyraźnie twarda w dotyku, z miękkim, nieprzemakalnym podszerstkiem. Dzięki niemu labrador może pływać w zimnej wodzie bez większego dyskomfortu.

Wzorzec dopuszcza trzy umaszczenia: czarne, żółte i czekoladowe. Żółte obejmuje szeroką gamę odcieni, od bardzo jasnego kremowego po rudawy. Niewielka biała plamka na piersi jest dopuszczalna. Popularne określenia w stylu “srebrny labrador” nie mieszczą się we wzorcu FCI i nie są uznawane przez ZKwP.

Warto wiedzieć, że w rasie istnieją dwie wyraźnie różniące się linie. Typ wystawowy jest cięższy, masywniejszy i spokojniejszy. Typ pracujący, hodowany do polowań i sportu, jest lżejszy, smuklejszy i wyraźnie bardziej energiczny. Wybierając szczeniaka, zapytaj hodowcę, z jakiej linii pochodzi miot, bo różnica w codziennym życiu jest duża.

Dla kogo jest labrador, a dla kogo nie

Ta rasa świetnie sprawdza się u rodzin z dziećmi, osób aktywnych, biegaczy, rowerzystów oraz wszystkich, którzy chcą zacząć przygodę ze szkoleniem psa. Labrador wybacza początkującym opiekunom sporo błędów i nie zapamiętuje urazy.

Nie jest to dobry wybór, jeśli pracujesz po dziesięć godzin dziennie poza domem, jeśli szukasz psa stróżującego albo jeśli zależy ci na psie, który nie zostawia sierści. Labrador linieje cały rok, a jego sierść wbija się w tkaniny.

Mieszkanie nie jest przeszkodą, o ile pies dostaje odpowiednią dawkę ruchu. Labrador w bloku z aktywnym opiekunem jest szczęśliwszy niż labrador na dużej działce, którego nikt nie zabiera na spacery.

Ruch i szkolenie

Dorosły labrador potrzebuje 1,5-2 godzin aktywności dziennie. Kluczowe jest jednak nie tyle sama długość, ile rodzaj tej aktywności. Labrador ma silny instynkt aportowania i wybitny węch, więc najlepiej zmęczy się szukając, przynosząc i pracując nosem. Piętnaście minut poszukiwania rozrzuconej w trawie karmy potrafi dać mu więcej niż godzina marszu na smyczy.

Woda to osobny rozdział. Większość labradorów uwielbia pływać i jest to dla nich najlepsza forma ruchu, szczególnie dla psów z problemami stawowymi lub nadwagą.

Szkolenie zaczyna się od dnia, w którym szczeniak trafia do domu. Nie dlatego, że labrador jest trudny, tylko dlatego, że dorosły pies waży ponad trzydzieści kilogramów i musi umieć chodzić na luźnej smyczy. Uczenie tego, gdy pies jest już silniejszy od nastolatka w rodzinie, jest znacznie trudniejsze.

Labrador pracuje głównie za jedzenie, co czyni szkolenie łatwym, ale niesie ryzyko. Smakołyki szkoleniowe trzeba odejmować od dziennej porcji karmy, inaczej pies zacznie przybierać na wadze.

Pielęgnacja

Krótka sierść labradora nie wymaga strzyżenia ani trymowania, ale nie oznacza to, że pies jest bezobsługowy. Labrador linieje przez cały rok, a wiosną i jesienią zrzuca podszerstek w tempie, które potrafi zaskoczyć. Szczotkowanie gumową zgrzebłem albo furminatorem dwa razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie, zbiera większość włosa, zanim trafi on na kanapę.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące w zupełności wystarcza. Zbyt częste mycie szamponem wypłukuje naturalną warstwę tłuszczu, która chroni skórę i zapewnia sierści wodoodporność.

Uszy to najważniejszy punkt kontrolny. Sprawdzaj je raz w tygodniu i po każdym pływaniu, zwracając uwagę na zapach, zaczerwienienie i nadmiar woskowiny. Pazury skracaj co trzy, cztery tygodnie, jeśli nie ścierają się na asfalcie. Zęby czyść regularnie - u dużych ras kamień nazębny rozwija się wolniej niż u miniatur, ale i tak dochodzi do zapalenia dziąseł. Preparaty ułatwiające tę codzienną rutynę zebraliśmy w rankingu proszków na zęby dla psa.

Zdrowie labradora

Labrador jest ogólnie zdrową rasą, ale ma kilka charakterystycznych obciążeń.

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. To główny powód, dla którego nigdy nie kupuje się labradora bez wglądu w wyniki badań rodziców. Odpowiedzialny hodowca prześwietla psy hodowlane i pokazuje wyniki bez proszenia. Ryzyko zwiększa nadwaga w okresie wzrostu i zbyt intensywny ruch u szczeniaka, zwłaszcza schodzenie po schodach i skoki.

Otyłość. To najczęstszy problem zdrowotny tej rasy w Polsce i jednocześnie w pełni zależny od opiekuna. U części labradorów stwierdzono mutację genu POMC, która zaburza sygnał sytości. Taki pies je i wciąż jest głodny. Otyłość przyspiesza zużycie stawów, obciąża serce i skraca życie o ponad rok.

Choroby oczu. Postępujący zanik siatkówki i dziedziczna zaćma występują w rasie na tyle często, że psy hodowlane powinny mieć aktualne badanie okulistyczne.

Uszy. Wiszące małżowiny plus zamiłowanie do pływania to gotowy przepis na zapalenie ucha zewnętrznego. Uszy sprawdza się raz w tygodniu i osusza po każdej kąpieli.

Miopatia centronuklearna (CNM). Choroba genetyczna prowadząca do osłabienia mięśni. Dostępny jest test DNA i porządne hodowle go wykonują.

Diagnozę stawia zawsze lekarz weterynarii. Ta lista służy do tego, żeby wiedzieć, o co pytać hodowcę i co obserwować.

Żywienie labradora

Podstawowa zasada brzmi: odmierzaj. Labrador nie ma naturalnego hamulca, więc porcja “na oko” niemal zawsze okazuje się za duża. Karmę odważ albo odmierz miarką i podziel na dwa posiłki dziennie. Jak wyliczyć dzienną dawkę, opisaliśmy w tekście o tym, ile karmić psa.

W okresie wzrostu labrador wymaga szczególnej ostrożności. Zbyt kaloryczna karma i zbyt szybkie tempo wzrostu zwiększają ryzyko problemów stawowych. Szczeniak dużej rasy powinien dostawać karmę przeznaczoną właśnie dla ras dużych, z odpowiednim stosunkiem wapnia do fosforu. Szczegóły znajdziesz w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Ze względu na obciążenie stawów u dorosłych i starszych labradorów często stosuje się preparaty wspierające chrząstkę. Zestawienie takich produktów zebraliśmy w rankingu suplementów na stawy dla psa.

Labrador ma też talent do zjadania rzeczy, których nie powinien: skarpet, kamieni, resztek ze śmietnika. Warto znać listę produktów groźnych dla psa, bo w przypadku tej rasy to wiedza używana częściej niż u innych.

Historia rasy

Wbrew nazwie labrador nie pochodzi z Labradoru, tylko z Nowej Fundlandii. Jego przodkiem był pies zwany psem św. Jana, pracujący z rybakami: wyciągał z wody sieci i uciekające ryby. Gęsty, nieprzemakalny włos i miłość do wody to spadek właśnie po tej pracy.

Na początku XIX wieku psy te trafiły do Anglii, gdzie arystokracja doceniła ich zdolności aportowania podczas polowań. Hrabia Malmesbury i książę Buccleuch odegrali kluczową rolę w utrwaleniu typu. Nazwa “labrador” przyjęła się przez pomyłkę geograficzną i została.

Rasa została oficjalnie uznana przez Kennel Club w 1903 roku. Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku labrador regularnie zajmuje pierwsze miejsce w statystykach rejestracji w wielu krajach.

Ile kosztuje labrador i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 4000-8000 zł. Cena zawiera rodowód, szczepienia, odrobaczanie, czipowanie i wyniki badań rodziców. Oferty poniżej 2000 zł niemal zawsze oznaczają brak rodowodu i brak badań, co przy rasie obciążonej dysplazją jest realnym ryzykiem finansowym i emocjonalnym.

O co pytać hodowcę:

• wyniki prześwietlenia bioder i łokci obojga rodziców,
• badanie okulistyczne wykonane w ciągu ostatniego roku,
• testy DNA w kierunku PRA i CNM,
• czy miot pochodzi z linii wystawowej, czy pracującej.

Miesięczne utrzymanie to realnie 350-550 zł: karma dobrej jakości dla psa 30-kilogramowego, profilaktyka przeciwpasożytnicza, szczepienia i odkładana rezerwa na weterynarza.

Warto też rozważyć adopcję. Labradory i ich mieszańce trafiają do schronisk częściej, niż mogłoby się wydawać, zwykle w wieku dwóch lub trzech lat, gdy poprzedni opiekunowie nie poradzili sobie z ich energią.

Ciekawostki

Labrador ma między palcami błony pławne, które działają jak wiosła. To dlatego pływa tak sprawnie i tak chętnie.

W Polsce i na świecie labradory dominują wśród psów przewodników osób niewidomych oraz psów wyszkolonych do wykrywania hipoglikemii i napadów padaczkowych.

Kolor czekoladowy przez długi czas był w hodowli odrzucany jako niepożądany. Dziś jest równie ceniony, choć brytyjskie badania wskazują, że labradory czekoladowe żyją średnio nieco krócej od czarnych i żółtych, głównie z powodu częstszych chorób skóry i uszu.

Podsumowanie

Labrador retriever to jeden z najbezpieczniejszych wyborów dla rodziny, pod jednym warunkiem: że rodzina ma dla niego czas. To pies łagodny, chętny do współpracy i wyrozumiały wobec błędów opiekuna, ale też duży, silny i przez pierwsze lata bardzo energiczny. Jeśli zapewnisz mu ruch, zajęcie dla głowy i pilnowanie wagi, dostaniesz towarzysza, który przez dekadę będzie chciał być wszędzie tam, gdzie ty.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia albo diety psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który zna twojego labradora.