Golden retriever

Golden retriever ma opinię psa idealnego i po części na nią zasłużył. Rzadko wchodzi w konflikty, dobrze znosi zamieszanie, cierpliwie toleruje dzieci i uczy się szybko. Problem w tym, że ta reputacja przesłania dwie rzeczy, które opiekunowie odkrywają dopiero po fakcie: ilość sierści w domu i to, jak źle golden znosi bycie sam.

Charakter golden retrievera

To pies stworzony do kontaktu z ludźmi. Golden nie tylko toleruje towarzystwo, on go potrzebuje. Chce leżeć w tym pokoju, w którym jesteś, iść za tobą do kuchni i sprawdzić, co robisz w łazience. Ta cecha jest cudowna w rodzinie, w której ktoś jest w domu, i bardzo trudna, gdy wszyscy wychodzą na osiem godzin.

Jest łagodniejszy i bardziej wrażliwy od labradora. Podniesiony głos robi na nim wrażenie, a szorstkie metody szkoleniowe potrafią go zamknąć w sobie na długo. Za to nagroda i spokojny ton działają natychmiast.

Golden nie jest stróżem. Zaszczeka, gdy ktoś zadzwoni do drzwi, ale zaraz potem przywita gościa jak dawno niewidzianego przyjaciela. Nieufność wobec obcych nie mieści się we wzorcu tej rasy.

Ma też stałą potrzebę noszenia rzeczy w pysku. To spadek po pracy aportera i nic nie da się z tym zrobić poza daniem psu odpowiedniego przedmiotu. Golden, który wita cię z kapciem, nie robi tego z psoty, tylko z potrzeby.

Wygląd i umaszczenie

Golden jest psem harmonijnie zbudowanym, mocnym, ale nie ciężkim. Charakterystyczna jest łagodna, przyjazna mimika: szeroka czaszka, ciemne, dobrze osadzone oczy i wiszące uszy średniej wielkości.

Sierść jest półdługa, prosta lub falista, z gęstym podszerstkiem odpornym na wodę. Na kończynach, klatce piersiowej, ogonie i tylnych partiach ud tworzy pióra. To właśnie one wymagają najwięcej pracy i najszybciej się filcują.

Wzorzec dopuszcza wszystkie odcienie złotego i kremowego. Nie są dozwolone umaszczenia czerwone i mahoniowe. Kilka białych włosów na piersi jest tolerowanych. Popularne określenie “biały golden” opisuje po prostu bardzo jasną odmianę kremową, spotykaną głównie w liniach europejskich, a nie osobną rasę czy odmianę.

Podobnie jak u labradora istnieje podział na typ wystawowy, cięższy i jaśniejszy, oraz typ pracujący, smuklejszy, ciemniejszy i bardziej energiczny.

Dla kogo jest golden retriever, a dla kogo nie

To wybór dla rodzin, w których ktoś jest w domu przez większą część dnia, dla osób szukających psa do dogoterapii lub sportów typu obedience, a także dla pierwszych opiekunów, którzy chcą psa wyrozumiałego wobec błędów.

Nie polecamy tej rasy osobom pracującym w pełnym wymiarze poza domem bez wsparcia rodziny lub opiekuna, alergikom oraz tym, dla których sierść na ubraniach jest problemem nie do zaakceptowania. Golden zostawia włos wszędzie, także na czarnym płaszczu w drodze do pracy.

Ruch i szkolenie

Dorosły golden potrzebuje 1,5-2 godzin ruchu dziennie, przy czym najlepiej reaguje na aktywność łączącą wysiłek z myśleniem. Aportowanie, praca węchowa, nauka nowych komend, pływanie. Sam marsz na smyczy zaspokaja jego potrzeby tylko częściowo.

Szkolenie jest przyjemnością, bo golden chce współpracować i szybko kojarzy. Największym wyzwaniem nie jest posłuszeństwo, tylko nauka spokoju: samodzielnego zostawania w domu i wyciszania się, gdy w mieszkaniu robi się ruch. Tego uczy się od szczeniaka, stopniowo wydłużając czas rozstania.

Warto pamiętać o stawach. Do dwunastego miesiąca życia unikaj długich biegów przy rowerze, skoków z wysokości i intensywnego biegania po śliskich podłogach.

Pielęgnacja

To najbardziej pracochłonna część życia z tą rasą. Golden wymaga szczotkowania dwa, trzy razy w tygodniu, a w okresach linienia codziennie. Największą uwagę trzeba poświęcić piórom za uszami, pod pachami i na tylnych partiach ud, gdzie sierść filcuje się najszybciej.

Rasy nie strzyże się na krótko. Podwójna szata pełni funkcję izolacyjną także latem, a ogolony golden bywa bardziej narażony na przegrzanie i na trwałe uszkodzenie struktury włosa. Wyjątkiem jest skracanie sierści między opuszkami łap.

Uszy sprawdzaj co tydzień i dokładnie osuszaj po pływaniu. Zwisająca małżowina plus wilgoć to najczęstsza przyczyna wizyt goldenów u weterynarza. Zęby, pazury i higiena fałdów wokół pyska to standardowa rutyna.

Zdrowie golden retrievera

Nowotwory. To najpoważniejszy problem tej rasy. Badania prowadzone na dużych populacjach wskazują, że nowotwory, głównie chłoniak i naczyniakomięsak, odpowiadają za znaczną część zgonów goldenów, częściej niż u innych ras. Nie ma testu, który by to wykluczył, ale wybór hodowli dbającej o różnorodność genetyczną i długowieczność linii ma znaczenie.

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Standardowe obciążenie ras dużych. Rodzice szczeniaka muszą mieć wyniki prześwietleń.

Choroby oczu. Postępujący zanik siatkówki i zaćma dziedziczna wymagają corocznych badań okulistycznych psów hodowlanych.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przyrostem masy ciała mimo niezmienionej diety, apatią i problemami ze skórą. Diagnozuje się ją prostym badaniem krwi, a leczenie jest tanie i skuteczne.

Skóra i uszy. Atopowe zapalenie skóry i nawracające zapalenia uszu to częste powody wizyt kontrolnych. Jeśli u psa pojawia się świąd, wylizywanie łap i nawracające infekcje, warto sprawdzić także dietę. Punkt wyjścia znajdziesz w tekście o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Wszystkie te punkty to powody do obserwacji i rozmowy z weterynarzem, a nie do rozpoznawania chorób samodzielnie.

Żywienie golden retrievera

Golden tyje wolniej niż labrador, ale wciąż łatwo. Dwa odmierzone posiłki dziennie, bez dokładek ze stołu, to podstawa. Jak ustalić właściwą dawkę, wyjaśniamy w poradniku o tym, ile karmić psa.

W okresie wzrostu, który u tej rasy trwa do około osiemnastego miesiąca, kluczowe jest, by pies nie rósł zbyt szybko. Karma dla szczeniąt ras dużych ma niższą kaloryczność i inny stosunek wapnia do fosforu niż karma uniwersalna. Więcej o tym w tekście o żywieniu szczeniaka.

U goldenów często pojawiają się problemy skórne o podłożu pokarmowym, dlatego przy przewlekłym świądzie warto przetestować dietę eliminacyjną pod okiem weterynarza. Zmianę karmy przeprowadza się stopniowo, przez 7-10 dni, według schematu opisanego w artykule jak zmienić karmę psa.

U psów starszych i pracujących często stosuje się preparaty wspierające stawy. Zestawienie znajdziesz w rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Rasę stworzył w drugiej połowie XIX wieku lord Tweedmouth w swojej posiadłości Guisachan w Szkocji. Skrzyżował żółtego retrievera z falistym włosem z wodnym spanielem z Tweed, a później dolewał krwi setera irlandzkiego i psa gończego. Cel był praktyczny: pies, który odnajdzie i przyniesie ptactwo z gęstych zarośli i z zimnej wody.

Zapiski hodowlane z Guisachan zachowały się i pozwalają prześledzić rodowody od lat sześćdziesiątych XIX wieku. Kennel Club uznał rasę w 1913 roku, początkowo pod nazwą “retriever żółty lub złoty”.

Współcześnie golden jest jedną z najczęściej wybieranych ras do pracy asystenckiej i terapeutycznej na świecie.

Ile kosztuje golden retriever i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4500-8000 zł. W tej cenie powinny się mieścić rodowód, komplet szczepień, czipowanie oraz udokumentowane badania rodziców.

O co pytać hodowcę:

• wyniki prześwietleń bioder i łokci obojga rodziców,
• aktualne badanie okulistyczne,
• testy DNA w kierunku PRA,
• jak długo żyły psy z tej linii i na co odchodziły.

Ostatnie pytanie w przypadku goldena jest ważniejsze niż w innych rasach.

Miesięczne utrzymanie to około 350-550 zł, plus koszt strzyżenia łap i pielęgnacji, jeśli nie robisz jej samodzielnie.

Ciekawostki

Wszystkie współczesne goldeny wywodzą się z jednej hodowli, co czyni tę rasę wyjątkowo dobrze udokumentowaną genealogicznie, ale też genetycznie wąską.

Golden retriever przez lata dominował w konkurencjach obedience i pracy węchowej, a w Stanach Zjednoczonych prowadzone jest wieloletnie badanie obserwacyjne na kilku tysiącach psów tej rasy, poświęcone przyczynom nowotworów.

Podsumowanie

Golden retriever to pies o wyjątkowo dobrym charakterze, który odpłaca za uwagę i cierpliwość. Wymaga w zamian dwóch rzeczy, o których łatwo zapomnieć przy wyborze: obecności człowieka w domu i regularnej pracy nad sierścią. Jeśli oba warunki są spełnione, trudno o lepszego psa rodzinnego.

W sprawach zdrowia, zwłaszcza przy niepokojących zmianach skórnych czy guzkach pod skórą, nie zwlekaj z wizytą u lekarza weterynarii.