Mops

Mops przez ponad dwa tysiące lat pełnił jedną rolę: był psem do towarzystwa, najpierw na chińskich dworach, potem w europejskich salonach. Robi to znakomicie, bo jest pogodny, przywiązany i praktycznie bezkonfliktowy. Trzeba jednak powiedzieć wprost, że budowa jego czaszki stwarza realne problemy zdrowotne i że życie z mopsem oznacza stałą uwagę na jego oddech, oczy i temperaturę otoczenia.

Charakter mopsa

Mops jest wesoły, towarzyski i mocno związany z ludźmi. Nie jest to pies, który zajmuje się sobą. Chce być w tym samym pokoju, najlepiej na kanapie obok.

Ma sporo poczucia humoru i skłonność do wygłupów. Potrafi rozbawić całą rodzinę, a potem przespać cztery godziny.

Wobec dzieci jest wyjątkowo cierpliwy. Rzadko warczy, praktycznie nie bywa agresywny i toleruje zamieszanie. To jedna z niewielu ras, którą można spokojnie polecić rodzinie z małym dzieckiem.

Wobec obcych i innych psów jest przyjazny. Nie ma instynktu stróżującego i szczeka niewiele.

Bywa uparty. Nie z przekory, tylko z braku potrzeby wykonywania poleceń, których sensu nie widzi. Krótkie sesje z jedzeniem jako nagrodą działają bardzo dobrze, bo mops jest łasuchem.

Źle znosi samotność. To pies stworzony do towarzystwa i regularnie zostawiany na cały dzień staje się smutny.

Wygląd i umaszczenie

Mops jest zwarty, kwadratowy i zaskakująco ciężki jak na swój rozmiar. Charakterystyczne są głębokie zmarszczki na pysku, duże, ciemne, wypukłe oczy i ogon zwinięty ciasno na grzbiecie, najlepiej podwójnie.

Sierść jest krótka, gładka i lśniąca. U psów płowych występuje podszerstek, co tłumaczy obfite linienie.

Wzorzec dopuszcza umaszczenie srebrne, morelowe, jasnopłowe i czarne. Przy wszystkich odmianach poza czarną wymagana jest wyraźnie odcinająca się czarna maska oraz ciemne znaczenia na uszach i grzbiecie.

Warto zwrócić uwagę na budowę pyska przy wyborze szczeniaka. Skrajnie spłaszczona twarz z bardzo zwężonymi nozdrzami wygląda dla wielu osób atrakcyjnie, ale oznacza gorsze oddychanie przez całe życie psa. Coraz więcej hodowli świadomie dąży do nieco dłuższego pyska i szerszych nozdrzy.

Dla kogo jest mops, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi, seniorów, mieszkańców bloków oraz osób pracujących zdalnie, które chcą psa spokojnego i towarzyskiego.

Nie polecamy tej rasy biegaczom, rowerzystom i miłośnikom długich wędrówek, osobom mieszkającym w miejscach o gorącym klimacie, a także tym, którzy nie chcą liczyć się z podwyższonymi kosztami weterynaryjnymi. To także zły wybór dla kogoś, kto ma lekki sen, bo mopsy chrapią głośno.

Ruch i szkolenie

Trzy do czterech krótkich spacerów dziennie, po 15-20 minut. Ważniejsza od długości jest pora. Latem tylko wcześnie rano i późnym wieczorem, gdy chodnik zdążył wystygnąć.

Obserwuj oddech psa podczas spaceru. Głośne sapanie, przystawanie, siadanie i wysuwanie języka na pełną długość to sygnały, że pies nie daje rady, a nie że jest leniwy.

W szkoleniu działa jedzenie. Mops uczy się chętnie, o ile sesje są krótkie i nagradzane. Najtrudniejsza bywa nauka czystości, wymagająca cierpliwości i regularności.

Ograniczaj skoki z kanapy i łóżka. Wady kręgów występują w tej rasie częściej niż średnio, a nadwaga dodatkowo obciąża kręgosłup.

Mopsy nie pływają. Ciężka głowa i krótki pysk sprawiają, że przy basenie lub akwenie pies powinien mieć kamizelkę asekuracyjną i stały nadzór.

Pielęgnacja

Krótka sierść nie oznacza braku pracy. Mops linieje przez cały rok, a psy płowe wyjątkowo obficie. Szczotkowanie gumową rękawicą dwa, trzy razy w tygodniu wyraźnie ogranicza ilość włosa w domu.

Najważniejsza jest jednak pielęgnacja fałdów. Zmarszczki na pysku, zwłaszcza fałd nad nosem, trzeba przecierać kilka razy w tygodniu i dokładnie osuszać. Wilgoć i resztki jedzenia w fałdzie to najczęstsza przyczyna zapalenia skóry i nieprzyjemnego zapachu.

Osobnej uwagi wymaga okolica pod ciasno zwiniętym ogonem, gdzie tworzy się kieszonka skórna.

Oczy są duże, wypukłe i słabo chronione przez płytkie oczodoły. Każde mrużenie, łzawienie czy zaczerwienienie to powód do wizyty u weterynarza tego samego dnia, bo owrzodzenie rogówki postępuje szybko.

Uszy sprawdzaj co tydzień. Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu, bo skrócona szczęka oznacza stłoczone uzębienie.

Zdrowie mopsa

Zespół oddechowy ras krótkoczaszkowych (BOAS). Najpoważniejszy problem rasy. Zwężone nozdrza, wydłużone podniebienie miękkie i zwężona tchawica utrudniają oddychanie. Objawy to głośny oddech, sapanie w spoczynku, chrapanie i nietolerancja wysiłku. W wielu przypadkach konieczna jest operacja korygująca, wykonywana zwykle w młodym wieku.

Przegrzanie. Wynika wprost z powyższego. Mopsy giną latem z powodu udaru cieplnego znacznie częściej niż psy o normalnej budowie czaszki. Nigdy nie zostawiaj mopsa w samochodzie i nie wychodź z nim w upał.

Choroby oczu. Płytkie oczodoły oznaczają ryzyko owrzodzeń rogówki, a przy urazie nawet wypadnięcia gałki ocznej. To stan nagły, wymagający natychmiastowej pomocy.

Zapalenie fałdów skórnych. Częste i w pełni zależne od jakości pielęgnacji.

Mopsie zapalenie mózgu (PDE). Rzadka, ale specyficzna dla rasy choroba zapalna ośrodkowego układu nerwowego, występująca głównie u młodych psów. Objawy to napady drgawek, dezorientacja i zaburzenia chodu. Dostępny jest test genetyczny wskazujący podwyższone ryzyko.

Otyłość i wady kręgów. Mopsy tyją łatwo, a nadwaga pogarsza oddychanie i obciąża kręgosłup, w którym u tej rasy częściej występują kręgi klinowe.

Przy tej rasie próg reagowania powinien być niski. Objawy oddechowe, oczne i neurologiczne wymagają szybkiej konsultacji weterynaryjnej.

Żywienie mopsa

Mops to łasuch, który nigdy nie sygnalizuje sytości. Odmierzanie porcji jest przy tej rasie elementem profilaktyki zdrowotnej, bo każdy nadmiarowy kilogram bezpośrednio pogarsza oddychanie. Jak wyliczyć dawkę, opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Karm z płaskiej, szerokiej miski. Głębokie naczynia utrudniają pobieranie pokarmu psu o skróconym pysku i sprzyjają połykaniu powietrza.

Dziel dzienną porcję na dwa posiłki i odejmuj od niej wszystkie przysmaki. Przydatna będzie lista produktów groźnych dla psa, bo mops zje dosłownie wszystko, co spadnie na podłogę.

Alergie i nietolerancje pokarmowe występują w tej rasie często, objawiając się świądem, wylizywaniem łap i nawracającymi zapaleniami skóry. Punkt wyjścia znajdziesz w tekście o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią, a przy przewlekłych problemach trawiennych warto rozważyć wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

Historia rasy

Mops pochodzi z Chin, gdzie psy o skróconym pysku hodowano na dworach cesarskich co najmniej od czasów dynastii Han, ponad dwa tysiące lat temu. Trzymano je wyłącznie w pałacach, a ich wywóz był zakazany.

Do Europy trafiły w XVI wieku dzięki holenderskim kupcom Kompanii Wschodnioindyjskiej. Mops stał się psem rodu Orańskich po tym, jak według przekazu jeden z nich ostrzegł Wilhelma Orańskiego przed nocnym atakiem.

W XVIII i XIX wieku mopsy były popularne wśród europejskiej arystokracji. Miały je między innymi Maria Antonina i Józefina Bonaparte. Portretowali je Hogarth i Goya.

Współczesny typ ukształtowano w Wielkiej Brytanii w XIX wieku. Odmiana czarna została spopularyzowana po sprowadzeniu psów z Chin w 1886 roku.

Ile kosztuje mops i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3500-8000 zł.

O co pytać hodowcę:

• jak oddychają rodzice w spoczynku, najlepiej sprawdź to osobiście,
• czy rodzice byli oceniani pod kątem drożności dróg oddechowych,
• czy wykonano test genetyczny w kierunku PDE,
• czy rodzice mają zdjęcia kręgosłupa pod kątem wad kręgów.

Zwróć uwagę na nozdrza szczeniaka. Powinny być otwarte, nie szczelinowate. To najprostszy wskaźnik, jaki możesz ocenić samodzielnie.

Miesięczne utrzymanie to 250-450 zł, ale przy tej rasie warto z góry założyć wyższy budżet weterynaryjny albo wykupić ubezpieczenie.

Ciekawostki

Grupę mopsów nazywa się po angielsku “grumble”, co można przetłumaczyć jako “pomruk”, od charakterystycznych dźwięków, jakie wydają.

Zmarszczki na czole mopsa układały się u psów dworskich w znak przypominający chiński symbol, co dodatkowo podnosiło ich wartość na cesarskim dworze.

Łacińska dewiza rasy brzmi “multum in parvo”, czyli “wiele w małym”, i pojawia się w wielu wzorcach oraz materiałach klubowych.

Podsumowanie

Mops to jeden z najlepszych psów rodzinnych pod względem charakteru: pogodny, cierpliwy wobec dzieci i wygodny w mieszkaniu. Jednocześnie jest to rasa, której budowa ciała stawia twarde ograniczenia. Kto zaakceptuje brak spacerów w upale, pilnowanie wagi, codzienną pielęgnację fałdów i szybkie reagowanie na problemy oddechowe oraz oczne, dostanie psa wyjątkowo przyjemnego w codziennym życiu.

Sapanie w spoczynku, mrużenie oka czy napad drgawek zawsze wymagają pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii.