Pekińczyk

Pekińczyk przez ponad tysiąc lat był psem chińskiego dworu cesarskiego, hodowanym wyłącznie w pałacach i niedostępnym dla zwykłych ludzi. Ta historia widać w jego charakterze do dziś: pekińczyk jest dostojny, niezależny i przekonany o własnej pozycji. Ma też cechy budowy, które niosą konkretne konsekwencje zdrowotne, o czym trzeba wiedzieć przed decyzją.

Charakter pekińczyka

Pekińczyk jest odważny, pewny siebie i wyraźnie niezależny. Wzorzec opisuje go jako psa o odważnym, ale nie agresywnym usposobieniu, z wyraźnym poczuciem własnej godności.

Wobec rodziny bywa przywiązany, ale okazuje to oszczędnie. Nie jest psem wylewnym.

Wobec obcych zachowuje dystans i sygnalizuje ich obecność.

Ma niską tolerancję na natrętność. Nie lubi być ściskany, noszony wbrew woli ani przeszkadzany podczas odpoczynku.

Jest uparty. Uczy się dobrze, ale ocenia sens polecenia i często dochodzi do wniosku, że nie warto.

W domu jest bardzo spokojny. Przesypia większość dnia.

Samotność znosi lepiej niż większość ras towarzyszących.

Wygląd i umaszczenie

Pekińczyk jest niewielki, ale zaskakująco ciężki i krępy, o wyraźnie masywnej przedniej części ciała i lżejszym zadzie. Ta budowa daje charakterystyczny, kołyszący się chód.

Głowa jest szeroka i płaska, z bardzo krótkim pyskiem i dużymi, wypukłymi oczami.

Sierść jest długa i prosta, z obfitą grzywą wokół szyi i ramion oraz pióropuszami na uszach, kończynach i ogonie. Podszerstek jest gęsty.

Wzorzec dopuszcza wszystkie umaszczenia i wzory z wyjątkiem albinotycznych i wątrobianych. Ciemna maska na pysku jest częsta.

Współczesny wzorzec FCI kładzie nacisk na to, by pies mógł swobodnie oddychać i by pysk nie był nadmiernie skrócony. To reakcja na skrajne typy hodowlane z przeszłości.

Dla kogo jest pekińczyk, a dla kogo nie

To dobry wybór dla mieszkańców bloków, seniorów, osób ceniących psa niezależnego i spokojnego oraz tych, którzy szukają psa o minimalnych potrzebach ruchowych.

Nie polecamy tej rasy rodzinom z małymi dziećmi, osobom aktywnym, mieszkającym w gorącym klimacie oraz tym, którzy nie chcą codziennie czesać psa ani liczyć się z kosztami weterynaryjnymi.

Ruch i szkolenie

Dwa krótkie spacery dziennie po 15-20 minut. To jedna z najmniej wymagających ruchowo ras.

Latem spacery wyłącznie wcześnie rano i późnym wieczorem. Skrócony pysk uniemożliwia skuteczne chłodzenie się przez ziajanie, więc upał jest realnym zagrożeniem.

Obserwuj oddech psa. Głośne sapanie i przystawanie to sygnały, że pies nie daje rady.

W szkoleniu potrzebna jest cierpliwość i motywacja pokarmowa. Krótkie sesje, brak presji.

Używaj szelek zamiast obroży. Szarpnięcie za obrożę u pekińczyka może doprowadzić do wypadnięcia gałki ocznej.

Ogranicz skoki z kanapy i łóżka ze względu na wydłużony kręgosłup.

Pielęgnacja

Czesanie codziennie albo co drugi dzień, szczotką sięgającą do skóry. Największej uwagi wymagają grzywa, okolice za uszami, pod pachami i na tylnych partiach ud.

Rasa linieje obficie przez cały rok.

Wielu opiekunów decyduje się na skracanie sierści co 6-8 tygodni, co jest praktyczne i nie szkodzi psu.

Fałd nad nosem przecieraj codziennie i dokładnie osuszaj.

Oczy sprawdzaj codziennie. Każde mrużenie, łzawienie czy zaczerwienienie to powód do wizyty u weterynarza tego samego dnia.

Uszy sprawdzaj co tydzień. Pazury skracaj regularnie.

Zęby czyść kilka razy w tygodniu. Skrócona szczęka oznacza stłoczone uzębienie. Pomocne bywają preparaty z rankingu proszków na zęby dla psa.

Zwracaj uwagę na okolicę pod ogonem, gdzie obfita sierść łatwo się brudzi.

Zdrowie pekińczyka

Zespół oddechowy ras krótkoczaszkowych (BOAS). Skrócona czaszka oznacza zwężone drogi oddechowe. Objawy to głośny oddech, sapanie w spoczynku, chrapanie i nietolerancja wysiłku. U części psów konieczna jest operacja korygująca.

Choroby oczu. Bardzo płytkie oczodoły sprawiają, że gałka oczna jest słabo chroniona. Zdarza się jej wypadnięcie po urazie lub przy silnym szarpnięciu za obrożę, co jest stanem nagłym. Częstsze są owrzodzenia rogówki i suche zapalenie rogówki.

Choroba krążków międzykręgowych (IVDD). Wydłużony tułów i krótkie kończyny obciążają kręgosłup. Objawy to niechęć do ruchu, bolesność grzbietu i w cięższych przypadkach niedowład.

Zapalenie fałdów skórnych. Fałd nad nosem wymaga codziennej pielęgnacji.

Przegrzanie. Realne zagrożenie latem.

Trudne porody. Duża głowa i wąska miednica sprawiają, że większość miotów rodzi się przez cesarskie cięcie.

Przy tej rasie próg reagowania musi być niski. Objawy oczne i oddechowe wymagają pilnej konsultacji.

Żywienie pekińczyka

Pekińczyk ma bardzo niskie zapotrzebowanie energetyczne i przy minimalnej aktywności łatwo tyje. Nadwaga pogarsza oddychanie i obciąża kręgosłup.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki, a przysmaki odejmuj od niej.

Karm z płaskiej, szerokiej miski. Skrócony pysk utrudnia pobieranie pokarmu z głębokich naczyń.

Wybieraj karmę o granulkach dostosowanych do ras małych.

Przy problemach skórnych warto zajrzeć do tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Pekińczyk był psem chińskiego dworu cesarskiego przez ponad tysiąc lat. Hodowano go wyłącznie w pałacach, a wywóz poza dwór był karany śmiercią.

Psy te uważano za wcielenia lwa strzegącego nauk Buddy, co dało im określenie lwich psów. Ich wizerunki pojawiają się w chińskiej sztuce od wieków.

Najmniejsze osobniki, nazywane psami rękawowymi, noszono w szerokich rękawach dworskich szat.

Rasa trafiła do Europy w wyniku wydarzenia dramatycznego. Podczas splądrowania Pałacu Letniego w Pekinie w 1860 roku brytyjscy żołnierze znaleźli kilka pekińczyków należących do zmarłej ciotki cesarza. Psy wywieziono do Anglii, a jednego z nich, nazwanego Looty, ofiarowano królowej Wiktorii.

Cała zachodnia populacja rasy wywodzi się od tych kilku psów oraz nielicznych późniejszych importów.

Współczesny wzorzec FCI kładzie nacisk na zdolność psa do swobodnego oddychania, co jest reakcją na skrajne typy hodowlane rozwijane w XX wieku.

Ile kosztuje pekińczyk i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6500 zł.

O co pytać hodowcę:

• jak oddychają rodzice w spoczynku, najlepiej sprawdź to osobiście,
• czy w linii występowały urazy oczu,
• czy rodzice mają zdjęcia kręgosłupa,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do czesania.

Zwróć uwagę na nozdrza i głębokość oczodołów. Umiarkowanie skrócony pysk jest znacznie zdrowszy niż skrajnie spłaszczony.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, plus realny budżet na leczenie okulistyczne.

Ciekawostki

Pierwszy pekińczyk w Wielkiej Brytanii, nazwany Looty, został ofiarowany królowej Wiktorii po splądrowaniu Pałacu Letniego w Pekinie w 1860 roku i żył na dworze przez kilkanaście lat.

Najmniejsze pekińczyki nazywano psami rękawowymi, bo dworzanie nosili je w szerokich rękawach szat, co pozwalało mieć psa zawsze przy sobie.

Pekińczyk o imieniu Sun Yat-Sen był jednym ze zwierząt ocalałych z katastrofy Titanica, wyniesionym przez właściciela do szalupy.

Podsumowanie

Pekińczyk to pies o wyjątkowej godności i tysiącletniej historii, wygodny w mieszkaniu i niewymagający ruchu. Trzeba jednak przyjąć jego ograniczenia: brak tolerancji na upał, wyjątkową podatność oczu na urazy i codzienną pracę przy sierści. To rasa dla kogoś, kto ceni psa niezależnego i spokojnego.

Mrużenie oka, sapanie w spoczynku i bolesność grzbietu zawsze wymagają pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii.