Owczarek belgijski tervueren

Tervueren to długowłosa, płowa odmiana owczarka belgijskiego i dla wielu osób najładniejsza z czterech. Warto jednak wiedzieć, że pod obfitą okrywą kryje się dokładnie ten sam wzorzec charakteru co u malinois: pies pasterski o wysokiej potrzebie pracy, czujny, wrażliwy i mocno związany z opiekunem. Tervueren bywa nieco łagodniejszy w codziennym życiu, ale nie jest psem na spokojne wieczory przed telewizorem.

Charakter tervuerena

Tervueren jest inteligentny, czujny i bardzo związany ze swoim człowiekiem. Chce uczestniczyć we wszystkim i źle znosi izolację.

Ma wyraźną potrzebę pracy. Nie chodzi o samą aktywność fizyczną, tylko o zadania: naukę, tropienie, sport. Bez tego staje się nerwowy i nadpobudliwy.

Wobec obcych zachowuje dystans i czujność. To pies pasterski i stróżujący, więc powściągliwość wobec nieznajomych mieści się we wzorcu.

Jest wrażliwy na ton głosu i atmosferę w domu. Szorstkie metody szkoleniowe działają na tę odmianę wyjątkowo źle, prowadząc do wycofania albo do usztywnienia.

Jest skłonny do szczekania i to jedna z częstszych skarg opiekunów mieszkających w blokach.

Instynkt pasterski objawia się skłonnością do gonienia i zaganiania tego, co się rusza.

Wygląd i umaszczenie

Tervueren jest harmonijny, suchy i muskularny, o kwadratowej sylwetce i lekkim ruchu. Charakterystyczna jest dumnie noszona głowa i wyrazista, ciemna maska.

Okrywa jest długa, prosta i obfita, z gęstym podszerstkiem, wyraźną kryzą wokół szyi, spodniami na tylnych kończynach i pióropuszem na ogonie. U samców kryza jest wyraźnie obfitsza.

Umaszczenie to płowe lub popielate z czarnym nalotem, zawsze z czarną maską obejmującą pysk, powieki i uszy. Nalot polega na tym, że końcówki włosów są czarne, co daje efekt przydymienia nasilający się z wiekiem psa.

Tervueren to jedna z czterech odmian owczarka belgijskiego. Pozostałe to malinois krótkowłosy płowy, groenendael długowłosy czarny i laekenois szorstkowłosy. W klasyfikacji FCI jest to jedna rasa o jednym numerze wzorca.

Wszystkie cztery odmiany mogą teoretycznie pojawić się w jednym miocie, choć praktyka hodowlana zwykle rozdziela linie.

Dla kogo jest tervueren, a dla kogo nie

To wybór dla osób uprawiających sporty kynologiczne, dla aktywnych rodzin mieszkających w domu z ogrodem, dla ludzi pracujących zdalnie i chcących psa mocno zaangażowanego w życie rodziny.

Nie polecamy tej rasy na pierwszego psa bez wsparcia szkoleniowca, osobom pracującym cały dzień poza domem, mieszkańcom bloków wrażliwym na szczekanie oraz tym, którzy nie zaakceptują dużej ilości sierści.

Ruch i szkolenie

Dwie godziny aktywności dziennie, z wyraźnym udziałem pracy umysłowej. Sam spacer nie zaspokaja potrzeb tej odmiany.

Świetnie sprawdzają się: obedience, agility, tropienie, praca węchowa, IGP, dogtrekking i nauka trików. Tervueren potrzebuje zadania z jasną strukturą.

Szkolenie jest satysfakcjonujące, bo pies uczy się szybko i chce współpracować. Wymaga jednak spokoju: podniesiony głos i przymus działają odwrotnie do zamierzeń.

Socjalizacja od pierwszych tygodni jest kluczowa, żeby naturalny dystans wobec obcych nie przerodził się w lęk.

Nauka wyciszania jest równie ważna jak nauka pracy.

Do osiemnastego miesiąca ograniczaj skoki i intensywne biegi na twardym podłożu.

Pielęgnacja

Szczotkowanie trzy razy w tygodniu, sięgając do skóry, a w okresach linienia codziennie. Największej uwagi wymagają kryza, spodnie, okolice za uszami i pachy.

Rasa linieje przez cały rok, a dwa razy do roku zrzuca podszerstek w dużej ilości.

Okrywy nie strzyże się. Podwójna szata izoluje także przed upałem.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące, z dokładnym suszeniem.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Po treningu sprawdzaj przestrzenie międzypalcowe i opuszki.

Zdrowie tervuerena

Owczarki belgijskie należą do ras stosunkowo zdrowych, co jest efektem konsekwentnej selekcji użytkowej.

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Padaczka idiopatyczna. Występuje w rasie, ujawnia się zwykle między pierwszym a piątym rokiem życia.

Choroby oczu. Postępujący zanik siatkówki i zaćma dziedziczna. Psy hodowlane powinny mieć aktualne badanie okulistyczne.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią, problemami skórnymi, a czasem zmianami zachowania.

Wrażliwość na znieczulenie. Owczarki belgijskie bywają wrażliwe na niektóre środki anestezjologiczne ze względu na niską zawartość tkanki tłuszczowej. Warto poinformować o tym weterynarza przed zabiegiem.

Napady drgawek, zmiany zachowania i nietolerancja wysiłku wymagają konsultacji weterynaryjnej.

Żywienie tervuerena

Tervueren ma szybki metabolizm i przy intensywnej pracy potrzebuje wyraźnie więcej energii, niż wynikałoby z jego wagi. Jednocześnie obfita okrywa maskuje sylwetkę, więc kontroluj psa dotykiem: żebra powinny być wyczuwalne pod skórą. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki, z zachowaniem godziny odstępu od intensywnego wysiłku.

W okresie wzrostu, do około osiemnastego miesiąca, stosuj karmę dla szczeniąt ras dużych, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa. Przy wrażliwym przewodzie pokarmowym pomocne bywa wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

U psów sportowych i starszych stosuje się preparaty wspierające stawy z rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Owczarek belgijski powstał pod koniec XIX wieku, gdy profesor Adolphe Reul podjął się uporządkowania rodzimych belgijskich psów pasterskich. W 1891 roku zebrał ponad sto psów i wyodrębnił wspólny typ o różnych rodzajach okrywy.

Nazwa odmiany pochodzi od miejscowości Tervuren pod Brukselą, a konkretnie od hodowcy Franza Corbeela, który pracował z płowymi psami długowłosymi.

Wczesna historia odmiany była trudna, bo przez pewien czas dopuszczano krzyżowanie z groenendaelem, co utrudniało utrwalenie płowego umaszczenia. Tervueren przez lata był najrzadszą z odmian.

Owczarki belgijskie od początku były psami użytkowymi. Belgijska policja wykorzystywała je do patroli już na początku XX wieku, a w czasie obu wojen światowych służyły jako psy meldunkowe i sanitarne.

Dziś tervueren jest ceniony przede wszystkim w sportach kynologicznych, obedience i pracy węchowej.

Ile kosztuje tervueren i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3500-8000 zł.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder i łokci obojga rodziców,
• badanie okulistyczne i badanie tarczycy,
• czy w linii występowała padaczka,
• jakie egzaminy i zawody zaliczyły psy rodzicielskie.

Miesięczne utrzymanie to 400-600 zł, plus szkolenia i sporty, które przy tej rasie są elementem opieki, a nie dodatkiem.

Ciekawostki

Cztery odmiany owczarka belgijskiego stanowią w klasyfikacji FCI jedną rasę, ale niektóre organizacje, w tym American Kennel Club, uznają je za odrębne rasy.

Charakterystyczny czarny nalot na płowej okrywie tervuerena nasila się z wiekiem psa, więc dorosły osobnik wygląda wyraźnie ciemniej niż roczny.

Nazwy wszystkich czterech odmian pochodzą od belgijskich miejscowości związanych z hodowcami, którzy je utrwalili.

Podsumowanie

Tervueren to pies dla kogoś, kto chce mieć aktywnego, zdolnego partnera do sportu i codziennej nauki, a przy tym psa mocno związanego z rodziną. W zamian oczekuje dwóch godzin dziennie, spokojnego prowadzenia i regularnej pracy przy okrywie.

Przed zabiegiem w znieczuleniu poinformuj lekarza weterynarii, że pies należy do owczarków belgijskich.