Sznaucer miniaturowy

Sznaucer miniaturowy to najmniejszy z trzech sznaucerów, ale jego rozmiar nie ma nic wspólnego z temperamentem. To pies czujny, pewny siebie i przekonany, że pilnowanie domu jest jego zadaniem etatowym. Świetnie mieści się w bloku i praktycznie nie zostawia sierści, za to bardzo skutecznie informuje o każdym gościu, kurierze i gołębiu na parapecie.

Charakter sznaucera miniaturowego

Sznaucer jest żywy, uważny i mocno związany z rodziną. Chce uczestniczyć w domowym życiu, ale nie jest psem przyklejonym: potrafi położyć się w swoim kącie i obserwować z dystansu.

Czujność to jego cecha rozpoznawcza. Reaguje na dźwięki, obcych i zmiany w otoczeniu. W praktyce oznacza to psa, który szczeka. Dużo. Ta cecha bywa zaletą w domu jednorodzinnym i wyzwaniem w bloku z cienkimi ścianami.

Wobec obcych zachowuje rezerwę, ale nie jest agresywny. Po zaakceptowaniu gościa zwykle zajmuje się swoimi sprawami. Wobec innych psów bywa zadziorny, szczególnie samce, dlatego socjalizacja od szczeniaka ma znaczenie.

Jest inteligentny i uczy się szybko, ale ma też sporo niezależności. Nie wykonuje poleceń automatycznie, tylko ocenia sytuację. Krótkie sesje z nagrodą działają lepiej niż długie musztry.

Samotność znosi lepiej niż większość małych ras towarzyszących, o ile był tego stopniowo uczony.

Wygląd i umaszczenie

To pies zwarty, kwadratowy w sylwetce, mocny jak na swój rozmiar. Charakterystyczne są gęste brwi i broda, które nadają mu wyraz surowego staruszka.

Sierść jest twarda, szorstka i gęsta, z podszerstkiem. Nie wypada samoistnie, tylko obumiera i pozostaje w okrywie, dlatego rasa wymaga trymowania. To także powód, dla którego uchodzi za psa dla alergików.

Wzorzec dopuszcza cztery umaszczenia: czarne, pieprz i sól, czarne srebrne oraz białe. Umaszczenia takie jak czekoladowe podpalane, popularne w niektórych hodowlach zagranicznych, nie są uznawane przez FCI.

Sznaucer miniaturowy różni się od średniego wyłącznie wielkością i nieco proporcjami, bo pochodzi bezpośrednio z jego pomniejszania. Charakter i wzorzec włosa są niemal identyczne.

Dla kogo jest sznaucer miniaturowy, a dla kogo nie

To dobry wybór dla mieszkańców bloków, alergików, rodzin ze starszymi dziećmi oraz osób chcących małego psa, który nie jest ani lękliwy, ani kruchy.

Nie polecamy tej rasy osobom, które nie zaakceptują szczekania, oraz tym, którzy nie chcą regularnie płacić za groomera. Trymowanie co 8-10 tygodni to stały wydatek, a próba jego pominięcia kończy się skołtunioną sierścią i podrażnioną skórą.

Ruch i szkolenie

Godzina do półtorej ruchu dziennie, podzielona na dwa, trzy spacery. Sznaucer chętnie chodzi dłużej, lubi wycieczki i sprawdza się w sportach kynologicznych, zwłaszcza agility i pracy węchowej.

W szkoleniu kluczowe są dwie rzeczy. Pierwsza to praca nad szczekaniem: nauka komendy kończącej reakcję oraz konsekwentne nienagradzanie szczekania uwagą. Druga to socjalizacja z innymi psami, żeby naturalna zadziorność nie przerodziła się w konflikty.

Sznaucer ma silny instynkt łowiecki wobec gryzoni. Kot w domu jest możliwy, jeśli pies wychowuje się z nim od szczeniaka, ale wobec chomika czy królika ten instynkt bywa nie do przezwyciężenia.

Pielęgnacja

To najbardziej pracochłonny element opieki nad tą rasą.

Sierść wymaga trymowania co 8-10 tygodni. Trymowanie polega na ręcznym wyskubywaniu obumarłego włosa i zachowuje jego twardą strukturę oraz nasycony kolor. Alternatywą jest strzyżenie maszynką, tańsze i szybsze, ale prowadzące z czasem do zmiękczenia i wypłowienia okrywy. Dla psa domowego to w pełni akceptowalny wybór.

Między wizytami u groomera włos wymaga czesania dwa, trzy razy w tygodniu. Największej uwagi wymagają broda i porty na kończynach, które łatwo się filcują.

Broda to osobny temat. Sznaucer nosi w niej resztki jedzenia i wodę, więc trzeba ją przecierać po każdym posiłku. U psów o jasnym umaszczeniu broda żółknie.

Uszy sprawdzaj co tydzień, zęby czyść regularnie, a przy skłonności do kamienia nazębnego wspieraj się preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa.

Zdrowie sznaucera miniaturowego

Hiperlipidemia i zapalenie trzustki. To najbardziej charakterystyczny problem tej rasy. Sznaucery miniaturowe mają skłonność do podwyższonego poziomu tłuszczów we krwi, co predysponuje do ostrego zapalenia trzustki. Objawy to wymioty, ból brzucha, przyjmowanie pozycji modlitewnej i apatia. To stan wymagający pilnej pomocy weterynaryjnej.

W praktyce oznacza to jedną prostą zasadę: żadnych tłustych przekąsek. Skórka z kurczaka, kawałek boczku czy resztka ze stołu potrafią wywołać atak.

Kamica pęcherza moczowego. Rasa jest predysponowana do kamieni struwitowych i szczawianowych. Objawy to częste, bolesne oddawanie moczu i krew w moczu. Profilaktyka opiera się na stałym dostępie do wody i odpowiedniej diecie.

Cukrzyca. Występuje w rasie częściej niż średnio, często w powiązaniu z zaburzeniami gospodarki tłuszczowej.

Postępujący zanik siatkówki (PRA). Dostępny jest test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Zespół comedo. Charakterystyczna dla sznaucerów dermatoza, objawiająca się zaskórnikami i grudkami wzdłuż grzbietu. Nie jest groźna, ale wymaga stałej pielęgnacji.

Wymioty, ból brzucha czy zmiana sposobu oddawania moczu u tej rasy zawsze wymagają kontaktu z lekarzem weterynarii, a nie obserwacji przez kilka dni.

Żywienie sznaucera miniaturowego

Dieta to przy tej rasie element profilaktyki zdrowotnej, nie kwestia wygody.

Podstawowa zasada: karma o umiarkowanej lub niskiej zawartości tłuszczu i całkowita rezygnacja z tłustych przysmaków. Jeśli u psa stwierdzono hiperlipidemię, weterynarz zwykle zaleca dietę weterynaryjną o obniżonej zawartości tłuszczu.

Porcje odmierzaj i dziel na dwa posiłki. Jak wyliczyć dawkę, wyjaśniamy w tekście o tym, ile karmić psa. Przysmaki wybieraj chude i odejmuj je od dziennej porcji.

Ze względu na skłonność do kamicy pilnuj nawodnienia. Miska zawsze pełna, a przy karmie suchej warto rozważyć dodatek wody lub karmę mokrą. Ile pies powinien pić, opisaliśmy w artykule ile wody powinien pić pies, a porównanie typów karmy w tekście karma sucha czy mokra.

Przejrzyj też listę produktów groźnych dla psa, bo przy wrażliwej trzustce część powszechnych przekąsek jest przy tej rasie wyjątkowo ryzykowna.

Historia rasy

Sznaucery wywodzą się z południowych Niemiec, gdzie od stuleci trzymano szorstkowłose psy do pilnowania gospodarstw i tępienia gryzoni. Pierwotnie nazywano je pinczerami szorstkowłosymi.

Sznaucer miniaturowy powstał pod koniec XIX wieku przez pomniejszanie sznaucera średniego, prawdopodobnie z domieszką pinczera miniaturowego i afenpinczera. Celem był pies o tym samym charakterze, ale mieszczący się w mniejszym gospodarstwie i skuteczniejszy w ciasnych zakamarkach.

Pierwszy sznaucer miniaturowy został zarejestrowany w niemieckiej księdze hodowlanej w 1888 roku, a osobny klub rasy powstał w 1895.

Dziś to najpopularniejszy z trzech sznaucerów, głównie ze względu na rozmiar odpowiedni do życia w mieście.

Ile kosztuje sznaucer miniaturowy i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6500 zł.

O co pytać hodowcę:

• czy w linii występowały przypadki zapalenia trzustki i cukrzycy,
• czy rodzice mają test DNA w kierunku PRA i badanie okulistyczne,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do czesania i obsługi u groomera,
• jakie umaszczenie mają rodzice i czy mieści się we wzorcu FCI.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, do czego trzeba doliczyć wizyty u groomera co 8-10 tygodni. To wydatek stały przez całe życie psa.

Ciekawostki

Niemiecka nazwa Schnauzer pochodzi od słowa Schnauze, czyli pysk, i odnosi się właśnie do charakterystycznej brody.

Sznaucery są jedną z niewielu grup ras, w których trzy warianty wielkościowe uznaje się za trzy odrębne rasy, a nie odmiany jednej.

Białe umaszczenie, uznawane przez FCI, przez długi czas było w Ameryce odrzucane i do dziś nie jest tam dopuszczone we wzorcu.

Podsumowanie

Sznaucer miniaturowy to pies dla kogoś, kto chce małego psa bez cech maskotki: odważnego, czujnego i chętnego do nauki, a przy tym praktycznie nielinejącego. W zamian trzeba przyjąć dwie rzeczy: regularne wizyty u groomera i konsekwentną pracę nad szczekaniem, a także wyjątkowo ścisłą dyscyplinę dietetyczną.

Przy wymiotach, bólu brzucha albo zmianie w oddawaniu moczu skontaktuj się z lekarzem weterynarii bez zwłoki.