Sznaucer średni

Sznaucer średni to pierwotna wersja rasy, z której wyhodowano zarówno miniaturę, jak i olbrzyma. Historycznie był psem stajennym: pilnował koni, wozów i dobytku, tępił szczury i towarzyszył woźnicom w podróży. To pochodzenie widać do dziś w jego wszechstronności, czujności i sporej dawce niezależności.

Charakter sznaucera średniego

To pies zrównoważony i pewny siebie, bez nerwowości typowej dla części małych ras. Wobec rodziny jest przyjazny i chętny do zabawy, wobec obcych zachowuje wyraźny dystans.

Czujność jest jego cechą użytkową. Sznaucer zauważa i sygnalizuje, ale w przeciwieństwie do miniatury robi to bardziej wybiórczo, rzadziej reagując na drobiazgi.

Jest inteligentny, uczy się szybko, ale ma sporo własnego zdania. To nie jest pies wykonujący komendy odruchowo. Potrzebuje zrozumieć zasadę i zobaczyć w niej sens.

Wobec innych psów bywa dominujący, szczególnie samce. Wczesna socjalizacja i konsekwentna praca nad kontaktami z psami ma tu znaczenie.

Instynkt łowiecki wobec gryzoni pozostał silny. To trzeba wziąć pod uwagę, jeśli w domu mieszka mniejsze zwierzę.

Wygląd i umaszczenie

Sznaucer średni ma kwadratową, mocną sylwetkę, wyrazistą głowę z gęstymi brwiami i charakterystyczną brodą. Sprawia wrażenie psa solidnego i wytrzymałego, bez ciężkości.

Sierść jest twarda, szorstka i gęsta, z podszerstkiem. Obumarły włos nie wypada samoistnie, tylko pozostaje w okrywie, dlatego rasa praktycznie nie linieje i wymaga trymowania.

Wzorzec dopuszcza wyłącznie dwa umaszczenia: czarne oraz pieprz i sól. W przeciwieństwie do miniatury nie uznaje się tu odmiany białej ani czarnej srebrnej.

Umaszczenie pieprz i sól powstaje przez to, że każdy włos ma jasne i ciemne strefy. Efekt zmienia się z wiekiem psa i po każdym trymowaniu, bo świeżo odrośnięty włos jest ciemniejszy.

Dla kogo jest sznaucer średni, a dla kogo nie

To dobry wybór dla osób szukających psa stróżującego bez agresji, dla rodzin ze starszymi dziećmi, dla alergików oraz dla tych, którzy chcą psa średniej wielkości radzącego sobie zarówno w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu.

Nie polecamy go osobom oczekującym bezwarunkowego posłuszeństwa, ludziom niechętnym regularnym wizytom u groomera oraz tym, którzy nie mają czasu na codzienne spacery. To pies użytkowy, a nie ozdobny, i potrzebuje zajęcia.

Ruch i szkolenie

Półtorej godziny ruchu dziennie to rozsądne minimum. Sznaucer średni jest wytrzymały, chętnie chodzi na długie wycieczki i dobrze sprawdza się w sportach kynologicznych: obedience, agility, pracy węchowej i tropieniu.

W szkoleniu potrzebna jest konsekwencja i jasne zasady. Sznaucer szybko wychwytuje niekonsekwencję opiekuna i zaczyna testować granice. Metody oparte na nagrodzie działają dobrze, przemoc nie działa wcale i prowadzi do usztywnienia psa.

Socjalizacja z innymi psami to priorytet od pierwszych tygodni. Naturalna pewność siebie tej rasy bez socjalizacji łatwo przeradza się w konfliktowość.

Warto też pracować nad kontrolą szczekania i nad spokojnym reagowaniem na gości.

Pielęgnacja

Trymowanie co 8-10 tygodni to podstawa. Polega na ręcznym wyskubywaniu obumarłego włosa i zachowuje twardą strukturę oraz nasycony kolor okrywy. Strzyżenie maszynką jest tańszą alternatywą, ale prowadzi do zmiękczenia włosa i wypłowienia umaszczenia. Dla psa domowego to akceptowalny wybór.

Między wizytami czesz psa dwa razy w tygodniu, zwracając uwagę na brodę, porty na kończynach i okolice pach.

Brodę przecieraj po posiłkach. Sznaucer nosi w niej wodę i resztki jedzenia, co przy dłuższym zaniedbaniu prowadzi do podrażnień skóry i nieprzyjemnego zapachu.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zdrowie sznaucera średniego

Sznaucer średni uchodzi za rasę stosunkowo zdrową i długowieczną, wyraźnie mniej obciążoną niż odmiana miniaturowa.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Choroby oczu. Postępujący zanik siatkówki oraz zaćma dziedziczna pojawiają się w rasie. Psy hodowlane powinny mieć aktualne badanie okulistyczne, dostępny jest też test DNA na PRA.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze mimo niezmienionej diety, apatią, wypadaniem włosa i nawracającymi infekcjami skóry. Diagnostyka z krwi jest prosta, leczenie skuteczne i tanie.

Nowotwory skóry. U sznaucerów, zwłaszcza czarnych, częściej niż średnio pojawiają się czerniaki i inne zmiany skórne. Warto obmacywać psa raz w miesiącu i zgłaszać każdy nowy guzek.

Zespół comedo. Dermatoza typowa dla sznaucerów, objawiająca się zaskórnikami wzdłuż grzbietu. Nie jest groźna, ale wymaga stałej pielęgnacji szamponami leczniczymi.

Każdą zmianę skórną, guzek czy zmianę kondycji zgłaszaj lekarzowi weterynarii.

Żywienie sznaucera średniego

To rasa bez szczególnych wymagań dietetycznych, w przeciwieństwie do miniatury, u której trzeba pilnować tłuszczu. Standardowa karma dobrej jakości dla psa średniej rasy w zupełności wystarcza.

Dwa posiłki dziennie, odmierzane. Jak wyliczyć porcję, wyjaśniamy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Sznaucery nie mają skłonności do otyłości tak wyraźnej jak labradory czy beagle, ale przy siedzącym trybie życia potrafią przytyć. Talia powinna być widoczna z góry.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

W okresie wzrostu wybieraj karmę dla szczeniąt ras średnich, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka. U psów starszych i aktywnych sportowo pomocne bywają preparaty na stawy z rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Sznaucer średni to najstarszy z trzech sznaucerów i punkt wyjścia dla pozostałych dwóch. Psy o takim typie znane były w południowych Niemczech co najmniej od XV wieku, a ich wizerunki pojawiają się na obrazach i rzeźbach z tego okresu.

Pierwotnie nazywano je pinczerami szorstkowłosymi i trzymano przy stajniach oraz gospodarstwach. Zadania były trzy: tępienie szczurów, pilnowanie dobytku i towarzyszenie woźnicom w podróży, gdzie pies strzegł wozu podczas postoju.

Pierwsze sznaucery wystawiono w 1879 roku w Hanowerze, a zwycięzcą został pies o imieniu Schnauzer, od którego wzięła się dzisiejsza nazwa rasy. Wcześniej używano określenia “pinczer szorstkowłosy”.

Pierwszy klub rasy powstał w 1895 roku w Kolonii.

Ile kosztuje sznaucer średni i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6500 zł. Rasa jest w Polsce rzadsza niż miniatura, więc na miot bywa trzeba poczekać.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder rodziców,
• badanie okulistyczne i test DNA na PRA,
• badanie tarczycy,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do obsługi u groomera.

Miesięczne utrzymanie to 300-450 zł plus trymowanie co 8-10 tygodni, kosztujące zwykle 150-300 zł.

Ciekawostki

Sznaucery pełniły w czasie pierwszej wojny światowej rolę psów meldunkowych i sanitarnych w armii niemieckiej, a także psów policyjnych.

Wszystkie trzy sznaucery, mimo różnicy wielkości sięgającej ponad trzydziestu centymetrów, mają w praktyce ten sam wzorzec charakteru i wyglądu, różniąc się głównie rozmiarem i paletą dopuszczalnych umaszczeń.

Charakterystyczna broda sznaucera nie jest ozdobą wyhodowaną dla efektu. Chroniła pysk psa przed ukąszeniami szczurów podczas pracy.

Podsumowanie

Sznaucer średni to rozsądny kompromis w rodzinie sznaucerów: dość duży, by być realnym stróżem, dość niewielki, by mieszkać w bloku, i wyraźnie zdrowszy od odmiany miniaturowej. W zamian oczekuje konsekwencji w wychowaniu, regularnych spacerów i stałych wizyt u groomera.

Nowe zmiany skórne, guzki i zmiany kondycji zawsze pokazuj lekarzowi weterynarii.