Szpic miniaturowy

Pomeranian to najmniejszy z niemieckich szpiców i jednocześnie ten, który zrobił największą karierę. Pod obfitą, odstającą okrywą kryje się typowy szpic: czujny, pewny siebie, głośny i przekonany, że jego zadaniem jest informowanie domu o wszystkim, co się dzieje. To pies o dużym temperamencie w bardzo małym opakowaniu.

Charakter szpica miniaturowego

Pomeranian jest żywy, ciekawy i wyraźnie pewny siebie. Nie ma w nim nic z kruchości sugerowanej przez rozmiar.

Jest bardzo czujny. Sygnalizuje dzwonek, kroki na klatce, samochód pod oknem. Szczekliwość to najczęstsza skarga opiekunów tej rasy i jednocześnie jej cecha funkcjonalna, odziedziczona po szpicach stróżujących przy gospodarstwach.

Wobec rodziny jest przywiązany i chętny do kontaktu. Wobec obcych zachowuje dystans, choć rzadko bywa lękliwy.

Wobec większych psów bywa nieostrożnie odważny, co przy jego rozmiarze jest realnym zagrożeniem.

Jest inteligentny i uczy się szybko. Pomeraniany dobrze radzą sobie w nauce trików i podstawowego posłuszeństwa.

Źle znosi samotność, choć nieco lepiej niż typowe rasy towarzyszące.

Wygląd i umaszczenie

Pomeranian ma kwadratową, zwartą sylwetkę, małe, trójkątne, stojące uszy, lisi wyraz pyska i ogon obficie owłosiony, noszony płasko na grzbiecie.

Okrywa jest bardzo charakterystyczna: długi, prosty, odstający włos okrywowy oparty na gęstym, krótkim podszerstku. Efektem jest kulista sylwetka, w której trudno dostrzec rzeczywistą budowę psa.

Wzorzec dopuszcza wiele umaszczeń: białe, czarne, brązowe, pomarańczowe, szarocentkowane, kremowe, sobolowe i czarne podpalane.

Warto wiedzieć, że pomeranian to najmniejsza z pięciu odmian szpica niemieckiego. Pozostałe to szpic mały, średni, duży i wilczy, czyli keeshond. Wszystkie mają zbliżony charakter i wzorzec, różniąc się wielkością.

Szczenięta przechodzą okres, w którym tracą szczenięcy puch i wyglądają nieproporcjonalnie. Pełna okrywa formuje się dopiero koło drugiego roku życia.

Dla kogo jest pomeranian, a dla kogo nie

To dobry wybór dla mieszkańców bloków, seniorów, osób pracujących zdalnie oraz tych, którzy chcą małego psa z charakterem i są gotowi zajmować się jego okrywą.

Nie polecamy tej rasy rodzinom z małymi dziećmi, osobom, które nie zaakceptują szczekania, oraz tym, którzy nie chcą regularnie szczotkować psa. To także zły wybór dla kogoś, kto planuje strzyc psa na krótko dla wygody.

Ruch i szkolenie

Trzydzieści do czterdziestu pięciu minut dziennie w dwóch spacerach. Pomeranian chętnie chodzi dłużej i lubi wycieczki.

Ważne, żeby pies chodził po ziemi, a nie jeździł w torbie. Noszenie na rękach to najprostsza droga do wyhodowania psa lękliwego i nadpobudliwego.

W szkoleniu sprawdzają się krótkie sesje z nagrodą. Priorytetem jest praca nad szczekaniem: nauka komendy kończącej reakcję i konsekwentne nienagradzanie szczekania uwagą.

Uważaj na skoki z kanapy i łóżka. Przy skłonności do luksacji rzepki rampa albo schodki są prostą profilaktyką.

Używaj szelek zamiast obroży. Przy skłonności do zapadania się tchawicy nacisk na szyję jest realnym zagrożeniem.

Pielęgnacja

Szczotkowanie dwa, trzy razy w tygodniu, sięgając do skóry. Największej uwagi wymagają kryza wokół szyi, okolice za uszami, spodnie i ogon.

Rasa linieje umiarkowanie przez cały rok, z nasileniem sezonowym. Suki dodatkowo tracą okrywę po cieczce.

Najważniejsza zasada pielęgnacyjna brzmi: nie strzyc na krótko. Popularne strzyżenia lwie i misiowe niosą realne ryzyko, że okrywa nie odrośnie prawidłowo. U szpiców występuje zjawisko określane jako alopecja X, czyli wyłysienie z przebarwieniem skóry, które bywa wywoływane właśnie przez ogolenie. Dopuszczalne jest wyrównywanie konturu i skracanie sierści wokół łap oraz odbytu.

Kąpiel co 4-6 tygodni z dokładnym suszeniem. Mokry podszerstek schnie wolno, a wilgoć przy skórze prowadzi do stanów zapalnych.

Zęby to słaby punkt. Małe rasy mają stłoczone uzębienie, a choroby przyzębia pojawiają się u pomeranianów wcześnie. Codzienne czyszczenie zębów jest standardem, wspieranym preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa. Warto też sprawdzić, czy zęby mleczne wypadły w terminie.

Zdrowie szpica miniaturowego

Zwichnięcie rzepki. Bardzo częste. Objawia się okresowym podkurczaniem tylnej łapy podczas biegu.

Zapadanie się tchawicy. Daje charakterystyczny suchy kaszel przypominający gęganie, nasilający się przy pobudzeniu i ciągnięciu na smyczy. Stąd bezwzględne zalecenie szelek.

Alopecja X. Wyłysienie o niejasnej przyczynie, dotykające szpiców częściej niż inne rasy. Objawia się symetryczną utratą włosa na tułowiu i udach oraz przebarwieniem skóry na ciemno. Ogolenie psa bywa czynnikiem wyzwalającym.

Przetrwały przewód tętniczy. Wada wrodzona serca, wykrywana podczas osłuchiwania u szczeniaka.

Choroby przyzębia. Praktycznie nieuniknione bez codziennej higieny.

Hipoglikemia u szczeniąt. Bardzo małe szczenięta mogą gwałtownie tracić poziom cukru przy stresie lub długiej przerwie między posiłkami. Dlatego młodego pomeraniana karmi się cztery, pięć razy dziennie.

Kaszel, kulawizna czy symetryczne wyłysienia u tej rasy wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.

Żywienie szpica miniaturowego

Mały żołądek oznacza małe porcje i częstsze posiłki. Dorosły pies je dwa, trzy razy dziennie, szczeniak cztery, pięć razy. Jak przeliczyć dawkę dla psa ważącego trzy kilogramy, wyjaśniamy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Wybieraj karmę o granulkach dostosowanych do miniatur.

Uważaj z przysmakami. U psa o tej wadze jeden większy smakołyk potrafi stanowić znaczną część dziennego zapotrzebowania. Przydatna będzie lista produktów groźnych dla psa, bo dawka toksyczna jest przy tej masie ciała bardzo niska.

Pomeraniany bywają wybredne, zwłaszcza gdy przyzwyczai się je do urozmaicania posiłków. Zanim ulegniesz, sprawdź przyczyny opisane w tekście pies nie chce jeść.

Przy problemach z zębami rozważ zwilżanie granulatu lub karmę mokrą. Porównanie obu typów znajdziesz w artykule karma sucha czy mokra.

Historia rasy

Szpice należą do najstarszych typów psów w Europie. Ich szczątki znajdowano na stanowiskach archeologicznych z epoki kamienia, a przodkiem był prawdopodobnie szpic torfowy.

Współczesne szpice niemieckie wywodzą się z terenów dzisiejszych Niemiec i Polski, w tym z Pomorza, od którego pochodzi angielska nazwa Pomeranian. Pierwotnie były psami stróżującymi przy gospodarstwach i łodziach rybackich.

Pierwotne szpice pomorskie były znacznie większe, ważyły około dziesięciu kilogramów i najczęściej były białe. Miniaturyzację przeprowadzono w Anglii w XIX wieku.

Kluczową rolę odegrała królowa Wiktoria, która w 1888 roku sprowadziła z Włoch niewielkiego szpica o imieniu Marco. Jej upodobanie do mniejszych osobników zapoczątkowało modę, która w ciągu kilkudziesięciu lat zmniejszyła rasę o połowę.

Trzy pomeraniany były wśród nielicznych zwierząt, które przeżyły katastrofę Titanica.

Ile kosztuje pomeranian i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4000-9000 zł.

O co pytać hodowcę:

• badanie kolan w kierunku luksacji rzepki,
• badanie kardiologiczne szczeniąt,
• ile ważą rodzice i jaka jest przewidywana docelowa waga szczeniaka,
• czy w linii występowały problemy z okrywą.

Omijaj oferty psów reklamowanych jako teacup, mini czy misiowe. Skrajna miniaturyzacja to zwiększone ryzyko hipoglikemii, złamań i problemów z tchawicą, a określenie “typ misia” zwykle oznacza po prostu krótszy pysk, niezgodny ze wzorcem.

Miesięczne utrzymanie to 200-350 zł, plus koszty pielęgnacji i regularnych zabiegów stomatologicznych.

Ciekawostki

Pomeranian jest najmniejszą z pięciu odmian szpica niemieckiego. Największą jest szpic wilczy, czyli keeshond, mierzący ponad czterdzieści centymetrów.

Królowa Wiktoria hodowała kilkadziesiąt szpiców, a jej ulubieniec Turi był przy niej w chwili śmierci. Jej zamiłowanie do mniejszych osobników bezpośrednio wpłynęło na dzisiejszy rozmiar rasy.

Trzy pomeraniany znalazły się wśród ocalałych z katastrofy Titanica, wyniesione przez właścicielki do szalup.

Podsumowanie

Pomeranian to pies o dużym charakterze, długowieczny, wygodny w mieszkaniu i przy tym efektowny. Wymaga jednak trzech rzeczy: konsekwentnej pracy nad szczekaniem, regularnego szczotkowania i rezygnacji z pomysłu strzyżenia go na krótko. Kto to zaakceptuje, dostaje żywego, czujnego towarzysza na kilkanaście lat.

Kaszel, kulawizna czy symetryczne wyłysienia to zawsze powód do wizyty u lekarza weterynarii.