Szpic niemiecki średni

Szpic niemiecki średni jest w Polsce mniej znany od swojego miniaturowego kuzyna, choć pod wieloma względami jest wyborem rozsądniejszym. To ten sam typ psa, ta sama historia i podobny charakter, ale w wielkości, która nie wiąże się z problemami zdrowotnymi typowymi dla ras skrajnie małych. Ma za to jedną cechę, o której trzeba powiedzieć na początku: szczeka.

Pięć odmian jednej rasy

Wzorzec FCI numer 97 obejmuje pięć odmian wielkościowych szpica niemieckiego, traktowanych jako jedna rasa:

• szpic wilczy, znany jako keeshond, 43-55 cm, wyłącznie umaszczenie wilczaste,
• szpic duży, 42-50 cm, umaszczenie czarne, brązowe lub białe,
• szpic średni, 30-38 cm, pełna paleta umaszczeń,
• szpic mały, 23-29 cm, pełna paleta umaszczeń,
• szpic miniaturowy, czyli pomeranian, 18-22 cm, pełna paleta umaszczeń.

Charakterem wszystkie są do siebie zbliżone. Różnice dotyczą wielkości, dopuszczalnych kolorów i, co istotne, obciążeń zdrowotnych, które rosną wraz z miniaturyzacją.

Ten tekst dotyczy odmiany średniej i w dużej mierze także małej, bo poza kilkoma centymetrami różnicy są to psy o niemal identycznych potrzebach. O odmianie miniaturowej piszemy osobno w tekście o szpicu miniaturowym, a o wilczej w tekście o szpicu wilczym.

Charakter szpica niemieckiego średniego

To pies żywy, czujny i mocno związany z rodziną. Chce uczestniczyć we wszystkim, chodzi za opiekunem po mieszkaniu i obserwuje, co się dzieje.

Czujność jest jego cechą podstawową i wynika wprost z historii. Szpice pilnowały gospodarstw i łodzi rzecznych, sygnalizując głosem każde zbliżenie obcego. Współczesny szpic robi to samo, tyle że obcym bywa listonosz, winda i sąsiad na klatce.

Wobec obcych jest powściągliwy, ale nie lękliwy. Potrzebuje chwili, po której zwykle wita się normalnie.

Jest bystry i szybko się uczy. To jedna z łatwiejszych w szkoleniu ras małych, o ile podchodzi się do niej cierpliwie. Szpic nie znosi ostrego prowadzenia i przy krzyku po prostu przestaje współpracować.

Wobec dzieci jest zwykle tolerancyjny, choć nie znosi szarpania. Wobec innych psów niekonfliktowy, mimo że bywa pewny siebie ponad swoją wielkość.

Źle znosi samotność i to, w połączeniu ze skłonnością do szczekania, jest najczęstszym źródłem problemów w bloku.

Wygląd i umaszczenie

Odmiana średnia mierzy 30-38 cm w kłębie i waży zwykle 7-11 kg. Sylwetka jest kwadratowa, zwarta, o wyraźnie lisim wyrazie pyska.

Okrywa jest dwuwarstwowa. Włos okrywowy jest długi, prosty i wyraźnie odstający, pod nim znajduje się gęsty, wełnisty podszerstek, który go podnosi. Wokół szyi tworzy się obfita kryza, a ogon, noszony zawinięty na grzbiecie, pokrywa bujne pióro. Na głowie i przednich partiach kończyn włos jest krótki i aksamitny.

Odmiana średnia dopuszcza pełną paletę umaszczeń: czarne, brązowe, białe, pomarańczowe, wilczaste, kremowe, czarne podpalane oraz łaciate z bielą jako kolorem podstawowym.

Dla kogo jest szpic niemiecki średni, a dla kogo nie

Ta rasa sprawdza się w mieszkaniu, u osób starszych, w rodzinach z dziećmi w wieku szkolnym i u kogoś, kto pierwszy raz prowadzi psa. Nie wymaga wielu godzin ruchu ani doświadczenia z psami trudnymi.

Nie jest wyborem dla osoby pracującej cały dzień poza domem, dla kogoś, kto nie znosi szczekania, ani dla domu, w którym nikt nie ma czasu na czesanie dwa razy w tygodniu.

Jest za to jednym z rozsądniejszych wyborów dla osoby, która chce szpica, ale obawia się problemów zdrowotnych pomeraniana. Odmiana średnia jest mocniej zbudowana, ma lepsze uzębienie i rzadziej cierpi na zapadnięcie tchawicy.

Ruch i szkolenie

Dorosły pies potrzebuje około godziny ruchu dziennie, podzielonej na dwa spacery. To wystarcza, o ile pies dostaje też zajęcie dla głowy.

Rasa dobrze wypada w agility dla małych psów, w obedience i w pracy węchowej. Szpice są zaskakująco sprawne i chętne do nauki sztuczek, co przy ich temperamencie jest dobrym sposobem na wyładowanie energii.

Szkolenie jest przyjemne, jeśli prowadzone łagodnie. Krótkie sesje, nagradzanie i konsekwencja działają najlepiej.

Dwa tematy wymagają pracy od szczeniaka i oba są przy tej rasie kluczowe.

Pierwszy to szczekanie. Uczymy psa sygnału ciszy i nagradzamy spokój, zanim nawyk się utrwali. Nie karzemy za szczekanie, bo to zwykle je nasila. Więcej o tym, jak podejść do problemu, piszemy w tekście o szczekaniu psa, a o stronie sąsiedzkiej w tekście o głośnym szczekaniu a sąsiadach.

Drugi to samotność, ćwiczona stopniowo od kilku minut, zanim pojawi się realna potrzeba zostawienia psa na dłużej.

Pielęgnacja

Podstawą jest czesanie dwa razy w tygodniu, sięgając grzebieniem do skóry. Odstający włos okrywowy sprawia, że filcowanie zaczyna się blisko skóry i z zewnątrz bywa niewidoczne, dopóki nie zrobi się poważne. Najszybciej kołtuni się za uszami, pod pachami i wokół ogona.

Dwa razy do roku pies zrzuca podszerstek i wtedy przez dwa, trzy tygodnie wyczesuje się go codziennie. Więcej o przebiegu tego procesu piszemy w tekście o linieniu u psa.

Szpica się nie strzyże. To nie jest kwestia estetyki, tylko struktury okrywy: skrócony włos okrywowy odrasta nierówno albo wcale, a pies zostaje z samym podszerstkiem. Skraca się jedynie włos między opuszkami i wokół odbytu.

Kąpiel jest potrzebna rzadko, kilka razy w roku. Po myciu okrywę suszy się dokładnie, unosząc włos szczotką, żeby podszerstek nie został wilgotny przy skórze.

Zęby wymagają szczególnej uwagi, bo małe rasy odkładają kamień nazębny szybko. Czyszczenie kilka razy w tygodniu od szczeniaka realnie wydłuża życie zębów. Więcej w tekście o kamieniu nazębnym u psa, a preparaty ułatwiające tę rutynę zebraliśmy w rankingu proszków na zęby dla psa.

Pazury skracaj co trzy, cztery tygodnie.

Zdrowie szpica niemieckiego średniego

To rasa zdrowa i wyjątkowo długowieczna, dożywająca często 15-16 lat. Odmiana średnia jest przy tym wolna od części problemów, które dotykają pomeraniana.

Zwichnięcie rzepki. Najczęstszy problem ortopedyczny małych ras. Objawia się przerywaną kulawizną, przy której pies na chwilę podkurcza tylną łapę. Więcej w tekście pies kuleje.

Alopecia X. Wypadanie sierści o podłożu hormonalnym, charakterystyczne dla szpiców. Objawia się symetryczną utratą włosa okrywowego, zwykle na tułowiu i udach, przy zachowanym podszerstku. Przyczyna nie jest w pełni poznana, a leczenie bywa trudne.

Zapadnięcie tchawicy. Występuje rzadziej niż u pomeraniana, ale pojawia się. Objawia się suchym, charakterystycznym kaszlem, nasilającym się przy pobudzeniu i przy ciągnięciu na obroży. Z tego powodu przy szpicach zaleca się szelki zamiast obroży.

Choroby zębów. Kamień nazębny, choroby przyzębia i przedwczesna utrata zębów to najczęstszy realny problem tej rasy.

Postępujący zanik siatkówki. Psy hodowlane powinny mieć aktualne badanie okulistyczne.

Przetrwały przewód tętniczy. Wada serca wykrywana zwykle u szczeniaka podczas osłuchiwania. Wymaga zabiegu, ale rokowanie po korekcie jest dobre.

Diagnozę zawsze stawia lekarz weterynarii. Ta lista służy do rozmowy z hodowcą.

Żywienie szpica niemieckiego średniego

To pies o niewielkim zapotrzebowaniu energetycznym, u którego bardzo łatwo o nadwagę. Obfita okrywa skutecznie ukrywa sylwetkę, więc kondycję ocenia się dotykiem, sięgając palcami przez podszerstek do żeber. Jak wyliczyć dzienną dawkę, opisaliśmy w poradniku ile karmić psa.

Przysmaki trzeba odejmować od dziennej porcji. Przy psie ważącym dziewięć kilogramów kilka smakołyków to realna część dawki.

Rozmiar krokietu ma znaczenie. Zbyt duża granulka bywa połykana w całości, a to u małych ras sprzyja problemom żołądkowym i nie pomaga w mechanicznym oczyszczaniu zębów.

Jakość diety przekłada się bezpośrednio na okrywę. Niedobór kwasów tłuszczowych daje włos matowy i przerzedzony, co przy szpicu widać natychmiast. Pomoże poradnik jak czytać skład karmy dla psa.

Ze względu na długowieczność rasy warto pamiętać, że szpic wchodzi w wiek senioralny późno, zwykle około dziesiątego roku życia. Więcej w tekście o żywieniu psa seniora.

Historia rasy

Szpice należą do najstarszych typów psów w Europie Środkowej i wywodzą się od psów torfowych z epoki kamienia. Przez stulecia pracowały przy gospodarstwach, pilnując obejścia i sygnalizując obecność obcych.

W Niemczech szpice były psami ludzi pracy: rolników, rzemieślników i przewoźników rzecznych. Na barkach pływających po Renie pilnowały ładunku, stąd wzięła się nazwa keeshond dla odmiany wilczej.

Podział na odmiany wielkościowe ukształtował się w XIX wieku, wraz z rozwojem hodowli miejskiej i zapotrzebowaniem na psy mniejsze. Odmiana miniaturowa zyskała popularność dzięki królowej Wiktorii, która sprowadziła te psy do Anglii i przyczyniła się do ich dalszego pomniejszania.

Współcześnie FCI prowadzi wszystkie odmiany pod jednym wzorcem numer 97, wyodrębniając jedynie keeshonda w oddzielnym wzorcu ze względu na jego odrębną historię hodowlaną.

Ile kosztuje szpic niemiecki średni i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 3500-7000 zł. To wyraźnie mniej niż pomeranian, na którego istnieje w Polsce silna moda.

O co pytać hodowcę:

• badanie kolan pod kątem zwichnięcia rzepki u obojga rodziców,
• badanie okulistyczne wykonane w ciągu ostatniego roku,
• osłuchanie serca szczeniąt przed sprzedażą,
• w jakiej odmianie wielkościowej prowadzona jest hodowla, bo z jednego miotu mogą pochodzić psy kwalifikujące się do różnych odmian.

Miesięczne utrzymanie to realnie 200-350 zł. Rasa nie wymaga strzyżenia u groomera, co wyraźnie obniża koszty w porównaniu z innymi psami o długiej okrywie.

Ciekawostki

Odmiana wielkościowa u szpica niemieckiego jest ustalana na podstawie wzrostu psa dorosłego, a nie pochodzenia. W jednym miocie mogą pojawić się psy, które po wymierzeniu trafią do dwóch różnych odmian.

Nazwa keeshond, używana dla szpica wilczego, pochodzi od imienia psa przywódcy holenderskiego ruchu patriotycznego z XVIII wieku. Pies stał się symbolem stronnictwa, a jego nazwa przylgnęła do całej odmiany.

Szpice mają charakterystyczny sposób poruszania się, opisywany jako dumny i sprężysty, wynikający z prostej linii grzbietu i wysokiego noszenia głowy.

Podsumowanie

Szpic niemiecki średni to rozsądny wybór dla osoby, która chce małego psa do mieszkania, ale nie chce problemów zdrowotnych ras skrajnie miniaturowych. Jest zdrowy, długowieczny, bystry i łatwy w szkoleniu, a jego pielęgnacja sprowadza się do czesania, bez kosztów groomera.

Jedno trzeba przyjąć od początku: ten pies daje głos. Z pracą nad tym od szczeniaka da się z nim mieszkać w bloku, bez niej szybko pojawiają się rozmowy z sąsiadami.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia albo diety psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który zna twojego psa.