Papillon

Papillon wygląda jak delikatna ozdoba salonu i to najbardziej mylące wrażenie w całej kynologii. Pod jedwabistą sierścią kryje się jeden z najinteligentniejszych psów świata, regularnie plasujący się w pierwszej dziesiątce rankingów zdolności do nauki, i pies na tyle wytrzymały, że konkuruje w agility z owczarkami. Nazwa pochodzi od uszu przypominających motyle skrzydła.

Charakter papillona

Papillon jest żywy, ciekawy i wyjątkowo inteligentny. Uczy się szybciej niż większość psów, niezależnie od rozmiaru.

Wobec rodziny jest przywiązany i chętny do współpracy. Chce uczestniczyć we wszystkim.

Wobec obcych bywa czujny i sygnalizuje ich obecność. To dobry pies alarmowy.

Wobec innych psów zwykle zgodny, bez lękliwości typowej dla części miniatur.

Jest energiczny i wytrzymały. Papillon chętnie chodzi na długie spacery i nie męczy się tak szybko, jak sugerowałby jego rozmiar.

Bywa szczekliwy, zwłaszcza gdy się nudzi.

Źle znosi samotność.

W przeciwieństwie do wielu miniatur nie jest ani kruchy psychicznie, ani lękliwy, o ile został zsocjalizowany.

Wygląd i umaszczenie

Papillon jest drobny, elegancki i harmonijny, o żywym wyrazie pyska i lekkim, sprężystym ruchu.

Znakiem rozpoznawczym są uszy: duże, wysoko osadzone, obficie owłosione, w odmianie papillon ustawione ukośnie i przypominające rozłożone skrzydła motyla.

Wzorzec przewiduje dwie odmiany: papillon o uszach stojących oraz phalène o uszach opadających, przypominających skrzydła ćmy. Obie należą do tej samej rasy i mogą pojawić się w jednym miocie.

Sierść jest długa, jedwabista i lśniąca, bez podszerstka, z obfitymi pióropuszami na uszach, kończynach i ogonie oraz kryzą na piersi.

Umaszczenie to białe tło z plamami dowolnego koloru z wyjątkiem wątrobianego. Charakterystyczna jest biała strzałka na głowie, dzieląca barwne plamy.

Brak podszerstka oznacza, że rasa linieje niewiele, ale też że pies marznie zimą.

Dla kogo jest papillon, a dla kogo nie

To dobry wybór dla osób chcących uprawiać sporty kynologiczne z małym psem, mieszkańców bloków, seniorów, rodzin z dziećmi w wieku szkolnym oraz tych, którzy chcą inteligentnego psa w niewielkim rozmiarze.

Nie polecamy tej rasy rodzinom z bardzo małymi dziećmi ze względu na kruchość psa, osobom, które nie zaakceptują szczekania, oraz ludziom pracującym cały dzień poza domem.

Ruch i szkolenie

Około godziny aktywności dziennie, z elementem zabawy i pracy umysłowej.

Papillon jest znakomity w agility, obedience, rally-o i pracy węchowej. W agility regularnie konkuruje z psami wielokrotnie większymi.

W szkoleniu uczy się bardzo szybko i chętnie pracuje za nagrodę. To rasa dająca ogromną satysfakcję ze wspólnej nauki.

Ta łatwość ma jednak drugą stronę: papillon równie szybko utrwala zachowania niepożądane, w tym szczekanie nagradzane uwagą.

Praca nad szczekaniem powinna zacząć się od pierwszych tygodni.

Uważaj na skoki z kanapy i łóżka. Przy skłonności do luksacji rzepki rampa jest prostą profilaktyką.

Używaj szelek zamiast obroży ze względu na ryzyko zapadania się tchawicy.

Pielęgnacja

Zaskakująco prosta jak na długość włosa. Czesanie dwa razy w tygodniu wystarcza, bo brak podszerstka oznacza, że sierść filcuje się rzadziej niż u innych długowłosych miniatur.

Największej uwagi wymagają pióropusze za uszami, pod pachami i na tylnych partiach ud.

Rasy nie strzyże się, poza skracaniem włosa między opuszkami łap.

Kąpiel co 4-6 tygodni. Uszy sprawdzaj co tydzień.

Pazury skracaj regularnie.

Zęby to najsłabszy punkt tej rasy. Mała szczęka oznacza stłoczone uzębienie i szybkie odkładanie kamienia. Codzienne czyszczenie zębów jest standardem, wspieranym preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa. Sprawdź też, czy zęby mleczne wypadły w terminie, bo przetrwałe kły są w tej rasie częste.

Zimą pies może potrzebować ubranka.

Zdrowie papillona

Papillon należy do ras zdrowych i wyjątkowo długowiecznych.

Zwichnięcie rzepki. Najczęstszy problem ortopedyczny. Objawia się okresowym podkurczaniem tylnej łapy podczas biegu.

Postępujący zanik siatkówki (PRA). Dostępny test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Przetrwałe zęby mleczne i choroby przyzębia. Bardzo częste. Wymagają regularnej kontroli i higieny.

Przetrwały przewód tętniczy. Wada wrodzona serca, wykrywana podczas osłuchiwania u szczeniaka.

Hipoglikemia u szczeniąt. Bardzo małe szczenięta mogą gwałtownie tracić poziom cukru przy stresie lub długiej przerwie między posiłkami. Dlatego młodego papillona karmi się cztery, pięć razy dziennie.

Zapadanie się tchawicy. Daje suchy kaszel przypominający gęganie. Stąd zalecenie szelek.

Kaszel, kulawizna i zaburzenia widzenia wymagają konsultacji weterynaryjnej.

Żywienie papillona

Mały żołądek oznacza małe porcje i częstsze posiłki. Dorosły pies je dwa, trzy razy dziennie, szczeniak cztery, pięć razy. Jak przeliczyć dawkę, wyjaśniamy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Wybieraj karmę o granulkach dostosowanych do miniatur.

Uważaj z przysmakami. U psa ważącego trzy kilogramy jeden większy smakołyk stanowi znaczną część dziennego zapotrzebowania. Przydatna będzie lista produktów groźnych dla psa, bo dawka toksyczna jest przy tej masie ciała bardzo niska.

Przy problemach z zębami rozważ zwilżanie granulatu lub karmę mokrą. Porównanie znajdziesz w tekście karma sucha czy mokra.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Spaniele kontynentalne miniaturowe towarzyszyły europejskiej arystokracji od średniowiecza. Ich wizerunki pojawiają się na obrazach mistrzów renesansu, między innymi Tycjana i Rubensa.

Pierwotnie wszystkie psy tej rasy miały uszy opadające, czyli typ phalène, co oznacza po francusku ćmę. Odmiana o uszach stojących, przypominających motyle skrzydła, pojawiła się później i to od niej wzięła się nazwa papillon.

Rasa była szczególnie ceniona na dworze francuskim. Według przekazów Maria Antonina miała papillona, który towarzyszył jej do końca.

Formalnie oba typy uszu należą do jednej rasy, uznanej przez FCI pod numerem 77, z patronatem Francji i Belgii.

W XX wieku odmiana papillon zdominowała hodowlę, a phalène stał się wyraźnie rzadszy, choć w ostatnich dekadach zainteresowanie nim ponownie rośnie.

Współcześnie papillon jest ceniony przede wszystkim jako pies sportowy. W amerykańskich i europejskich zawodach agility należy do najskuteczniejszych ras w swojej kategorii wzrostowej.

Ile kosztuje papillon i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4000-8000 zł.

O co pytać hodowcę:

• badanie kolan w kierunku luksacji rzepki,
• test DNA na PRA i badanie okulistyczne,
• badanie kardiologiczne szczeniąt,
• ile ważą rodzice i jaka jest przewidywana docelowa waga szczeniaka.

Miesięczne utrzymanie to 200-350 zł, plus regularne zabiegi stomatologiczne, które przy miniaturach bywają potrzebne co rok lub dwa.

Ciekawostki

Papillon regularnie plasuje się w pierwszej dziesiątce rankingów zdolności psów do nauki komend i jest najwyżej sklasyfikowaną w nich rasą miniaturową.

Nazwy obu odmian rasy pochodzą od owadów: papillon oznacza po francusku motyla, a phalène ćmę, co odnosi się do ustawienia uszu.

Spaniele kontynentalne miniaturowe pojawiają się na obrazach mistrzów renesansu, w tym Tycjana i Rubensa, co czyni je jedną z najlepiej udokumentowanych ikonograficznie ras europejskich.

Podsumowanie

Papillon to pies, który zaskakuje: pod delikatnym wyglądem kryje się jeden z najinteligentniejszych i najbardziej wytrzymałych psów miniaturowych. Świetnie sprawdza się w mieszkaniu i w sportach kynologicznych, jest długowieczny i stosunkowo zdrowy. Wymaga konsekwentnej pracy nad szczekaniem i codziennej troski o zęby.

Kaszel, kulawizna i zaburzenia widzenia zawsze konsultuj z lekarzem weterynarii.