Szpic wilczy (keeshond)

Keeshond wygląda jak pies zaprojektowany pod fotografię: gęsta kryza, ciemne obrysowania wokół oczu przypominające okulary i ogon zwinięty na grzbiecie. Za tym wyglądem stoi jednak konkretna historia użytkowa. Przez wieki pilnował holenderskich barek rzecznych, gdzie liczyły się czujność, głos i umiejętność życia na kilku metrach kwadratowych. To ostatnie robi z niego dobrego psa mieszkaniowego, pierwsze bywa wyzwaniem dla sąsiadów.

Charakter szpica wilczego

Keeshond jest przyjazny, kontaktowy i wyjątkowo mało konfliktowy. To jeden z niewielu szpiców, u których łagodność jest cechą wzorcową, a nie kwestią indywidualną.

Wobec rodziny jest bardzo przywiązany i chce brać udział we wszystkim. Nie jest psem samodzielnym i źle znosi izolację, także w obrębie domu.

Wobec obcych zachowuje krótką rezerwę, którą szybko przełamuje. Sygnalizuje ich obecność głosem, ale nie przechodzi do konfrontacji. To pies alarmowy, nie obronny.

Szczekliwość jest jego najbardziej charakterystyczną cechą praktyczną. Reaguje głosem na dźwięki, ruch za oknem, windę i kroki na klatce. Da się to wyraźnie ograniczyć, ale wymaga pracy od pierwszych tygodni.

Jest inteligentny i chętny do współpracy, przy czym wrażliwy na ton głosu. Uczy się szybko, jeśli ma sens i nagrodę.

Wygląd i umaszczenie

Keeshond jest średniej wielkości szpicem o kwadratowej sylwetce, mocnym, ale nie ciężkim. Pod obfitą sierścią kryje się pies znacznie drobniejszy, niż sugeruje wygląd.

Sierść jest długa, odstająca, z bardzo gęstym podszerstkiem. Tworzy wyraźną kryzę wokół szyi i tak zwane spodenki na tylnych kończynach. Ogon jest bujnie owłosiony i noszony zwinięty na grzbiecie.

Umaszczenie jest jedyne dopuszczalne: szarowilczaste, w którym każdy włos ma czarne zakończenie. Charakterystyczne są ciemne obrysowania wokół oczu, tworzące wrażenie okularów, oraz jasne znaczenia na policzkach.

Uszy są małe, trójkątne, stojące, osadzone wysoko i blisko siebie. Wyraz pyska jest łagodny i wyraźnie lisi.

Szpic wilczy jest największą z odmian szpica niemieckiego, opisanych jednym wzorcem FCI numer 97.

Dla kogo jest keeshond, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi, osób szukających psa średniej wielkości o łagodnym charakterze i dla kogoś, kto chce psa sygnalizującego, ale nie obronnego. Sprawdza się jako pierwszy pies.

Nie polecamy go osobom, które nie zaakceptują szczekania ani ilości sierści w domu, a także tym, którzy pracują wiele godzin poza domem. Keeshond zostawiony samemu na cały dzień rozładowuje stres głosem, co w bloku jest problemem dla wszystkich sąsiadów.

Mieszkanie jest dla tej rasy naturalnym środowiskiem. Historycznie żyła na barkach, więc nie potrzebuje przestrzeni, tylko obecności ludzi.

Ruch i szkolenie

Godzina do półtorej aktywności dziennie zaspokaja potrzeby dorosłego psa. Keeshond jest wytrzymały, ale nie jest psem sportowym i nie domaga się ekstremalnych dystansów.

Dobrze sprawdzają się praca węchowa, zabawy w szukanie, obedience i spokojne wędrówki. Rasa lubi zajęcia wykonywane razem z opiekunem, a nie samodzielną bieganinę.

W szkoleniu potrzeba łagodności i konsekwencji. Keeshond uczy się szybko i chętnie, ale wrażliwie reaguje na presję. Krótkie sesje i nagradzanie działają zdecydowanie lepiej niż korekty.

Praca nad szczekaniem to osobne, długoterminowe zadanie. Zaczyna się od nauczenia psa, że sygnał został przyjęty i można przestać, a nie od karania za głos.

Latem uważaj na upały. Gęsty podszerstek chroni przed gorącem tylko wtedy, gdy jest wyczesany. Zafilcowany blokuje przepływ powietrza i pies przegrzewa się szybko.

Pielęgnacja

Szczotkowanie dwa, trzy razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Wyczesywać trzeba warstwami, aż do skóry, bo filc powstaje przy niej, niewidoczny z wierzchu.

Dwa razy w roku pies zrzuca cały podszerstek. Wtedy przez dwa, trzy tygodnie sierści jest naprawdę dużo, a wyczesywanie zajmuje kilkanaście minut dziennie.

Rasy się nie strzyże. Golenie psa z podwójną sierścią pozbawia go izolacji, naraża skórę na oparzenia i często kończy się trwałą zmianą struktury włosa.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące, zawsze po wcześniejszym rozczesaniu. Mycie zafilcowanej sierści zaciska kołtuny.

Szczególną uwagę zwróć na okolice za uszami, pod pachami i na spodenkach. Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj co trzy, cztery tygodnie, a zęby czyść regularnie, wspierając się preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa.

Zdrowie szpica wilczego

Keeshond jest rasą zdrową i długowieczną, ale ma kilka charakterystycznych obciążeń, o które warto pytać hodowcę.

Pierwotna nadczynność przytarczyc. Choroba genetyczna szczególnie związana z tą rasą, prowadząca do podwyższonego poziomu wapnia we krwi. Objawy to wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu, osłabienie i kamica. Dostępny jest test DNA, wykonywany przez odpowiedzialne hodowle. To pierwsze pytanie do hodowcy.

Zwichnięcie rzepki. Objawia się okresowym podkurczaniem tylnej łapy podczas biegu.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje, choć rzadziej niż u ras dużych. Psy hodowlane powinny mieć prześwietlenie.

Padaczka. Notowana w rasie, pierwsze napady zwykle między pierwszym a trzecim rokiem życia.

Wrodzone wady serca. W rasie odnotowuje się przypadki tetralogii Fallota. Wady wrodzone wykrywa się podczas osłuchiwania u szczeniąt, dlatego warto zapytać, czy miot był badany kardiologicznie.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przyrostem wagi, apatią i pogorszeniem jakości sierści. Rozpoznawana badaniem krwi.

Diagnozę zawsze stawia lekarz weterynarii. Wzmożone pragnienie u psa tej rasy zawsze wymaga badania poziomu wapnia.

Żywienie szpica wilczego

Pod bujną sierścią bardzo łatwo przeoczyć nadwagę. Kondycję keeshonda ocenia się wyłącznie dotykiem: żebra powinny być wyczuwalne pod palcami bez naciskania. Jak przeliczyć dzienną dawkę, opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Rasa nie ma wysokiego zapotrzebowania energetycznego. Przy umiarkowanej aktywności porcje bywają mniejsze, niż sugeruje wielkość psa, a przysmaki szkoleniowe trzeba odejmować od dziennej dawki.

Jakość sierści zależy od zawartości kwasów tłuszczowych w karmie. Przy matowym, łamliwym włosie pierwszym krokiem jest ocena składu karmy, a nie kolejny szampon. Pomocne bywa porównanie typów karm w tekście karma sucha czy mokra.

Wzmożone pragnienie u psa tej rasy nie jest drobiazgiem. Warto wiedzieć, ile wody powinien pić pies, żeby rozpoznać moment, w którym picie wykracza poza normę i wymaga badań.

Każdą zmianę karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Szpic wilczy jest największą z odmian szpica niemieckiego, grupy ras wywodzącej się z torfowych psów Europy Środkowej. Psy tego typu pilnowały gospodarstw i sygnalizowały obecność obcych co najmniej od średniowiecza.

W Holandii odmiana wilczasta stała się psem barek rzecznych. Pilnowała ładunku, tępiła szczury i alarmowała o zbliżających się ludziach. Ograniczona przestrzeń barki wymusiła selekcję psów spokojnych i niekonfliktowych.

W XVIII wieku pies stał się symbolem politycznym. Przywódca partii patriotów Cornelius de Gyselaer miał psa o imieniu Kees, którego wizerunek przyjęto jako znak stronnictwa. Stąd nazwa keeshond, używana do dziś w krajach anglojęzycznych.

Po klęsce patriotów wielu zwolenników pozbywało się psów, żeby nie być kojarzonym z ruchem. Rasa przetrwała głównie na wsi i na barkach.

Odbudowa hodowli nastąpiła w XX wieku, głównie w Holandii i Wielkiej Brytanii. W Polsce keeshond pozostaje rasą niszową, choć stale obecną na wystawach.

Ile kosztuje keeshond i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 3000-6000 zł. Rasa jest w Polsce mało liczna, więc na miot zwykle się czeka.

O co pytać hodowcę:

• test DNA w kierunku pierwotnej nadczynności przytarczyc u obojga rodziców,
• badanie kolan i wynik prześwietlenia bioder,
• czy miot był badany kardiologicznie,
• czy w linii występowała padaczka.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, plus koszty pielęgnacji, jeśli nie wyczesujesz psa samodzielnie. W okresie linienia wizyty u groomera bywają realną oszczędnością czasu.

Adopcja zdarza się rzadko ze względu na niewielką populację. Częściej trafiają się psy w typie szpica, o zbliżonym charakterze i wymaganiach.

Ciekawostki

Ciemne obrysowanie wokół oczu, tworzące wrażenie okularów, jest cechą wzorcową. Jego brak lub asymetria to wada wystawowa, choć na zdrowie psa nie ma wpływu.

Nazwa keeshond upamiętnia psa jednego z przywódców XVIII-wiecznej holenderskiej opozycji, co czyni tę rasę jedną z niewielu nazwanych od konkretnego zwierzęcia o znaczeniu politycznym.

Wszystkie odmiany szpica niemieckiego, od miniaturowej po wilczą, opisuje jeden wzorzec FCI. Różni je przede wszystkim wielkość i dopuszczalne umaszczenie.

Podsumowanie

Keeshond to pies dla rodziny, która chce spokojnego, łagodnego towarzysza w rozsądnym rozmiarze i jest w domu na tyle często, żeby nie zostawiać go samego na cały dzień. Wymaga regularnego wyczesywania i konsekwentnej pracy nad szczekaniem. W zamian daje kilkanaście lat obecności psa, który jest przyjazny wobec wszystkich domowników i nie wchodzi w konflikty.

Przy wzmożonym pragnieniu, kulawiźnie lub innych niepokojących objawach skonsultuj się z lekarzem weterynarii.