Terier irlandzki

Terier irlandzki bywa nazywany czerwonym diabłem i przydomek ten odnosi się zarówno do charakterystycznego umaszczenia, jak i do legendarnej odwagi. To rasa o wyraźnym kontraście: wobec ludzi wyjątkowo przyjazna i cierpliwa, wobec innych psów jedna z najbardziej konfliktowych w całej grupie terierów. Zrozumienie tego kontrastu jest kluczem do decyzji o jej wyborze.

Charakter teriera irlandzkiego

Wobec ludzi terier irlandzki jest przyjazny, przywiązany i cierpliwy. Wzorzec podkreśla jego oddanie i lojalność wobec rodziny.

Wobec dzieci jest łagodny i tolerancyjny, co czyni go dobrym psem rodzinnym.

Wobec innych psów sytuacja wygląda inaczej. Rasa słynie z konfliktowości, zwłaszcza między osobnikami tej samej płci. To cecha wpisana w rasę, którą socjalizacja łagodzi, ale nie usuwa.

Jest wyjątkowo odważny. Wzorzec wprost opisuje go jako psa lekceważącego niebezpieczeństwo, co w praktyce oznacza, że nie cofnie się przed niczym.

Jest inteligentny i uczy się szybko. Uczy się chętniej i pracuje z większym zaangażowaniem niż wiele innych terierów.

Ma silny instynkt łowiecki.

Bez zajęcia staje się nadpobudliwy i szuka rozrywki na własną rękę.

Wygląd i umaszczenie

Terier irlandzki jest smukły, elegancki i wyraźnie dłuższy w nogach niż większość terierów. Sylwetka jest lekka i sprężysta, sprawiająca wrażenie szybkości.

Głowa jest długa i wąska, z wyraźną brodą i krzaczastymi brwiami. Uszy są małe, w kształcie litery V, opadające do przodu.

Okrywa jest podwójna: twardy, druciasty, gęsty włos zewnętrzny oraz miękki podszerstek. Obumarły włos nie wypada, dlatego rasa praktycznie nie linieje i wymaga trymowania.

Umaszczenie jest jednolite: czerwone, pszeniczno-czerwone lub jasnopszeniczne. Niewielka biała plama na piersi jest tolerowana, ale białe znaczenia na łapach są wadą.

Jednolite czerwone umaszczenie jest cechą wyróżniającą tę rasę spośród wszystkich terierów.

Dla kogo jest terier irlandzki, a dla kogo nie

To wybór dla osób aktywnych, rodzin z dziećmi w wieku szkolnym, alergików oraz tych, którzy chcą jednego psa i mają czas na codzienną pracę z nim.

To zły wybór dla domów, w których jest już inny pies, dla osób o umiarkowanej aktywności oraz dla tych, którzy nie chcą płacić za trymowanie.

Ruch i szkolenie

Około dwóch godzin aktywności dziennie, z wyraźnym udziałem pracy umysłowej.

Świetnie sprawdzają się agility, obedience, praca węchowa, dogtrekking i canicross. Terier irlandzki jest wytrzymały i chętnie biega na długich dystansach.

W szkoleniu jest chętny do współpracy i uczy się szybko, co odróżnia go od bardziej upartych terierów. Wymaga jednak konsekwencji.

Socjalizacja z innymi psami od pierwszych tygodni jest przy tej rasie absolutnie kluczowa i warto prowadzić ją pod okiem szkoleniowca.

Nauka spokojnego mijania psów na spacerze to umiejętność ćwiczona przez całe życie psa.

Przywołanie wymaga pracy i bywa zawodne przy widoku zwierzyny.

Pielęgnacja

Trymowanie co 8-10 tygodni. Polega na ręcznym wyskubywaniu obumarłego włosa i zachowuje twardą strukturę okrywy oraz intensywność czerwonego umaszczenia.

Strzyżenie maszynką jest tańszą alternatywą, ale z czasem zmiękcza włos i wyraźnie wypłukuje kolor, przez co czerwień blaknie do bladopszenicznej.

Między wizytami czesz psa dwa razy w tygodniu, ze szczególną uwagą na brodę i porty na kończynach.

Brodę przecieraj po posiłkach.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące. Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Osobnej uwagi wymagają opuszki. Sprawdzaj je regularnie pod kątem nadmiernego rogowacenia i pęknięć, bo hiperkeratoza jest w tej rasie problemem charakterystycznym.

Zdrowie teriera irlandzkiego

Terier irlandzki należy do ras zdrowych i długowiecznych.

Hiperkeratoza opuszek. Choroba dziedziczna charakterystyczna dla tej rasy, nazywana chorobą twardych łap. Opuszki nadmiernie rogowacieją, twardnieją i pękają, co jest bolesne i utrudnia chodzenie. Ujawnia się u szczeniąt w wieku kilku miesięcy. Nie da się jej wyleczyć, ale można kontrolować regularną pielęgnacją. Dostępny jest test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Zwichnięcie soczewki. Choroba oczu prowadząca do jaskry. Objawia się nagłym bólem oka.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Atopowe zapalenie skóry. Występuje w rasie.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje sporadycznie i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Choroba von Willebranda. Zaburzenie krzepnięcia krwi. Dostępny test DNA.

Pękające, twarde opuszki u szczeniaka wymagają konsultacji weterynaryjnej i badania w kierunku hiperkeratozy.

Żywienie teriera irlandzkiego

Terier irlandzki ma spore zapotrzebowanie energetyczne przy aktywnym trybie życia, ale przy przestoju łatwo tyje.

Kontroluj psa dotykiem, bo twarda okrywa maskuje sylwetkę. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Rasa bywa wrażliwa pokarmowo, z objawami skórnymi. Przy przewlekłym świądzie warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią, a przy problemach trawiennych rozważyć wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

W okresie wzrostu stosuj karmę dla szczeniąt ras średnich, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Terier irlandzki jest jedną z najstarszych ras terierów i prawdopodobnie najstarszą z czterech ras irlandzkich terierów. Psy tego typu występowały w Irlandii co najmniej od XVIII wieku.

Zadania były wszechstronne: tępienie gryzoni, polowanie na drobną zwierzynę, pilnowanie obejścia i praca przy gospodarstwie.

Pierwotnie rasa występowała w różnych umaszczeniach, w tym pręgowanym i czarno-podpalanym. Selekcję w kierunku jednolitej czerwieni przeprowadzono świadomie w drugiej połowie XIX wieku.

Terier irlandzki był jedną z pierwszych ras terierów uznanych przez Kennel Club, w 1879 roku.

Największą sławę przyniosła rasie pierwsza wojna światowa. Teriery irlandzkie służyły jako psy meldunkowe i wartownicze, a ich odwaga w warunkach ostrzału była opisywana przez oficerów jako wyjątkowa. To wtedy utrwalił się przydomek czerwonego diabła.

Współcześnie rasa jest nieliczna, także w Irlandii.

Ile kosztuje terier irlandzki i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6500 zł. Rasa jest w Polsce rzadka.

O co pytać hodowcę:

• test DNA na hiperkeratozę opuszek u obojga rodziców,
• badanie okulistyczne,
• badanie tarczycy,
• jak rodzice zachowują się wobec innych psów.

Miesięczne utrzymanie to 300-450 zł, plus trymowanie co 8-10 tygodni.

Ciekawostki

Podczas pierwszej wojny światowej teriery irlandzkie służyły jako psy meldunkowe, a ich odwaga w warunkach ostrzału była opisywana w raportach oficerskich jako wyjątkowa nawet na tle innych ras służbowych.

Jednolite czerwone umaszczenie nie jest cechą pierwotną. Wcześniej rasa występowała także w umaszczeniu pręgowanym i czarno-podpalanym, a selekcję w kierunku czerwieni przeprowadzono świadomie w XIX wieku.

Terier irlandzki jest jedną z czterech rodzimych ras terierów irlandzkich, obok pszenicznego, kerry blue i glen of imaal.

Podsumowanie

Terier irlandzki to pies o wyjątkowym połączeniu cech: przyjazny i cierpliwy wobec ludzi, w tym dzieci, a jednocześnie bardzo konfliktowy wobec innych psów. Jest zdrowy, wytrzymały, praktycznie nie linieje i uczy się chętniej niż większość terierów. To dobry wybór dla aktywnej rodziny, która chce mieć jednego psa.

Pękające, nadmiernie twarde opuszki u szczeniaka zawsze wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.