Pszeniczny terier irlandzki

Pszeniczny terier irlandzki jest w grupie terierów wyjątkiem pod każdym względem. Ma miękką, jedwabistą sierść zamiast twardej okrywy, wyjątkowo pogodny charakter zamiast typowej terierowej zadziorności i jest jednym z niewielu terierów, których można spokojnie polecić rodzinie z małymi dziećmi. Ma też jednak problem zdrowotny, o którym trzeba wiedzieć przed zakupem.

Charakter teriera pszenicznego

Wheaten jest wesoły, przyjazny i wyjątkowo towarzyski. Jest wyraźnie mniej zadziorny niż większość terierów.

Wobec ludzi jest bardzo wylewny, także wobec obcych. Charakterystyczne jest witanie skokiem i próbą dosięgnięcia twarzy, nazywane w środowisku wheaten greetin.

Wobec dzieci jest wyjątkowo cierpliwy i przyjazny.

Wobec innych psów zwykle zgodny, choć samce bywają pewne siebie.

Zachował terierową energię i pewność siebie, a także instynkt łowiecki wobec gryzoni.

Jest uparty w typowo terierowy sposób: uczy się szybko, ale ocenia sens polecenia.

Źle znosi samotność. To pies bardzo związany z rodziną.

Wygląd i umaszczenie

Wheaten jest średniej wielkości, zwarty i kwadratowy w sylwetce, o wesołym, otwartym wyrazie pyska.

Sierść jest cechą definiującą rasę i unikalną wśród terierów: miękka, jedwabista, falista, bez podszerstka. Struktura przypomina bardziej ludzki włos niż typową psią sierść.

Umaszczenie jest jednolicie pszeniczne, w odcieniach od jasnego po złociste.

Szczenięta rodzą się ciemne, często niemal czerwone lub z czarną maską, a charakterystyczny pszeniczny kolor wybarwia się stopniowo, czasem dopiero koło drugiego roku życia. To normalne i przewidziane wzorcem.

Brak podszerstka oznacza, że rasa praktycznie nie linieje, ale też że sierść filcuje się wyjątkowo szybko.

Istnieją dwa typy strzyżenia: irlandzki, naturalny i krótszy, oraz amerykański, wyraźnie obfitszy i bardziej wystylizowany.

Dla kogo jest terier pszeniczny, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi, osób aktywnych, alergików, mieszkańców bloków oraz tych, którzy chcą teriera bez typowej terierowej konfliktowości.

Nie polecamy tej rasy osobom, które nie chcą codziennie czesać psa ani płacić za groomera, domom z gryzoniami oraz ludziom pracującym cały dzień poza domem.

Ruch i szkolenie

Około półtorej godziny aktywności dziennie, z elementem pracy węchowej i zabawy.

Dobrze sprawdzają się agility, praca węchowa, dogtrekking i zabawa w szukanie.

W szkoleniu wheaten jest chętny do współpracy, choć zachowuje terierowy upór. Krótkie sesje z nagrodą działają najlepiej.

Pracę nad witaniem bez skakania warto zacząć od pierwszych tygodni. To zachowanie urocze u szczeniaka staje się problemem u psa ważącego dwadzieścia kilogramów.

Przywołanie wymaga pracy ze względu na instynkt łowiecki.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do czesania i obsługi u groomera.

Pielęgnacja

To najbardziej pracochłonny element opieki nad tą rasą.

Czesanie codziennie albo co drugi dzień, grzebieniem i szczotką sięgającą do skóry. Miękka sierść bez podszerstka filcuje się błyskawicznie, zwłaszcza za uszami, pod pachami, w pachwinach i na tylnych partiach ud.

Strzyżenie u groomera co 6-8 tygodni. Dla psa domowego zwykle wybiera się krótszy typ irlandzki, znacznie ułatwiający codzienność.

Sierść wokół oczu i pyska warto skracać, żeby nie przeszkadzała psu i nie zbierała resztek jedzenia.

Uszy wiszące wymagają cotygodniowej kontroli.

Kąpiel co 4-6 tygodni z odżywką i dokładnym rozczesaniem po wysuszeniu.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zdrowie teriera pszenicznego

Nefropatia i enteropatia z utratą białka (PLN i PLE). To najpoważniejsze problemy rasy. Choroby powodują utratę białka przez nerki lub jelita, prowadząc do wyniszczenia organizmu. Objawy to chudnięcie mimo apetytu, przewlekłe biegunki, wymioty, obrzęki kończyn i brzucha oraz apatia. Ujawniają się zwykle u psów w średnim wieku.

Diagnostyka opiera się na badaniu stosunku białka do kreatyniny w moczu oraz na poziomie albumin we krwi. Odpowiedzialne hodowle prowadzą badania przesiewowe psów hodowlanych.

Dysplazja nerek. Wada rozwojowa ujawniająca się u młodych psów.

Atopowe zapalenie skóry. Występuje w rasie.

Choroba Addisona. Niedoczynność kory nadnerczy, objawiająca się osłabieniem, wymiotami i apatią nasilającą się w stresie.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje i wymaga prześwietleń.

Postępujący zanik siatkówki. Dostępny test DNA.

Chudnięcie mimo apetytu, przewlekłe biegunki i obrzęki wymagają pilnej diagnostyki u lekarza weterynarii.

Żywienie teriera pszenicznego

Dieta ma przy tej rasie znaczenie kliniczne ze względu na ryzyko chorób z utratą białka.

U psa zdrowego stosuje się standardową karmę dobrej jakości. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

U psa z rozpoznaną enteropatią lub nefropatią weterynarz zwykle zaleca dietę weterynaryjną o kontrolowanej zawartości i wysokiej strawności białka. To leczenie, a nie kwestia wyboru karmy.

Przy przewlekłych problemach trawiennych warto rozważyć wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa, ale zawsze jako uzupełnienie diagnostyki, a nie jej zastępstwo.

Przy objawach skórnych pomocny bywa tekst o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki. Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

W okresie wzrostu stosuj karmę dla szczeniąt ras średnich, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Historia rasy

Pszeniczny terier irlandzki jest jedną z czterech rodzimych ras terierów irlandzkich i prawdopodobnie najstarszą z nich. Przez stulecia był psem irlandzkich drobnych rolników.

Zadania miał wszechstronne: tępił szczury, pilnował obejścia, pomagał przy bydle i owcach, a nawet polował. Nie był psem szlacheckim, tylko roboczym psem gospodarskim.

Charakterystyczna miękka sierść była prawdopodobnie efektem izolacji i selekcji na terenach wiejskich, gdzie liczyła się funkcjonalność, a nie zgodność z jakimkolwiek wzorcem.

Formalne uznanie przyszło późno. Irlandzki Kennel Club uznał rasę dopiero w 1937 roku, w dniu świętego Patryka, co bywa przywoływane jako element historii rasy.

Do Stanów Zjednoczonych wheateny trafiły w latach czterdziestych, a American Kennel Club uznał rasę w 1973 roku.

Współcześnie rasa jest umiarkowanie popularna w Europie i Ameryce, ceniona głównie jako pies rodzinny dla osób szukających psa nielinejącego.

Ile kosztuje terier pszeniczny i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3500-7000 zł.

O co pytać hodowcę, w tej kolejności:

• czy rodzice mają badania przesiewowe w kierunku PLN i PLE, w tym stosunek białka do kreatyniny w moczu,
• czy w linii występowały choroby nerek,
• prześwietlenia bioder i badanie okulistyczne,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do czesania.

Pierwsze pytanie jest przy tej rasie najważniejsze.

Miesięczne utrzymanie to 300-450 zł, plus groomer co 6-8 tygodni.

Ciekawostki

Pszeniczny terier irlandzki jest jedynym terierem o miękkiej, jedwabistej sierści bez podszerstka. Wszystkie pozostałe teriery mają twardą, druciastą okrywę.

Szczenięta rodzą się ciemne, często z czarną maską, a charakterystyczny pszeniczny kolor wybarwia się stopniowo, czasem dopiero koło drugiego roku życia.

Irlandzki Kennel Club uznał rasę w dniu świętego Patryka 1937 roku, co bywa przywoływane jako symboliczny element jej historii.

Podsumowanie

Pszeniczny terier irlandzki to jeden z najprzyjemniejszych psów rodzinnych w grupie terierów: pogodny, przyjazny wobec dzieci i praktycznie nielinejący. Wymaga codziennego czesania i regularnych wizyt u groomera, a przed zakupem szczeniaka koniecznie sprawdź, czy hodowla bada rodziców w kierunku chorób nerek.

Chudnięcie mimo apetytu, przewlekłe biegunki i obrzęki zawsze wymagają pilnej diagnostyki u lekarza weterynarii.