Cane corso

Cane corso to włoski pies stróżujący, którego nazwa wywodzi się od łacińskiego określenia oznaczającego psa strzegącego zagrody. Przez stulecia pilnował gospodarstw, pomagał przy bydle i towarzyszył myśliwym polującym na dziki. Współczesny cane corso zachował te cechy: jest czujny, terytorialny i gotów bronić swoich. Przy wadze pięćdziesięciu kilogramów oznacza to psa, który wymaga świadomego opiekuna.

Charakter cane corso

Cane corso jest pewny siebie, opanowany i wyraźnie terytorialny. Wzorzec opisuje go jako psa o zrównoważonym temperamencie, przywiązanego do właściciela i odważnego.

Ma wysoki próg pobudliwości, co oznacza, że nie reaguje na drobiazgi. Obserwuje, ocenia i reaguje dopiero wtedy, gdy uzna to za konieczne. To cecha selekcjonowana celowo i odróżnia go od psów nerwowych.

Wobec rodziny jest łagodny i opiekuńczy. Wielu opiekunów opisuje go jako psa zaskakująco czułego w domu.

Wobec obcych zachowuje wyraźną nieufność. To zachowanie prawidłowe i wpisane we wzorzec.

Wobec innych psów, zwłaszcza samców, bywa konfrontacyjny.

Jest inteligentny i chętny do współpracy, ale ma sporo samodzielności. To pies, który ocenia sytuację, a nie wykonuje polecenia odruchowo.

Dojrzewa późno, koło drugiego, trzeciego roku życia.

Wygląd i umaszczenie

Cane corso jest duży, mocny i wyraźnie umięśniony, ale nie ciężki. Sylwetka jest atletyczna, a ruch swobodny i sprężysty. To odróżnia go od cięższych molosów.

Głowa jest szeroka, z wyraźnie zaznaczonym przełomem czołowym i umiarkowanie skróconym pyskiem.

Sierść jest bardzo krótka, gęsta i błyszcząca, z lekkim podszerstkiem.

Wzorzec dopuszcza umaszczenie czarne, ołowianoszare, łupkowe, jasnoszare, płowe, czerwone jelenie oraz pręgowane w tych barwach. U psów płowych i pręgowanych wymagana jest czarna lub szara maska.

W Polsce kopiowanie uszu i ogonów jest zabronione, więc współczesne cane corso mają naturalne, opadające uszy i pełny ogon. Zdjęcia psów z przyciętymi uszami pochodzą zwykle spoza Unii Europejskiej.

Dla kogo jest cane corso, a dla kogo nie

To wybór dla osób z doświadczeniem w prowadzeniu dużych psów, mieszkających w domu z ogrodzoną działką, szukających realnego psa stróżującego i gotowych na regularne szkolenie.

To zły wybór na pierwszego psa, dla osób o niewielkiej sile fizycznej, dla domów z innymi psami bez przygotowania oraz dla tych, którzy nie planują szkolenia i socjalizacji.

Ruch i szkolenie

Około półtorej do dwóch godzin aktywności dziennie, z elementem pracy umysłowej.

Sprawdzają się obedience, dogtrekking, praca węchowa, tropienie i sporty siłowe. Cane corso lubi zadania z jasną strukturą.

Szkolenie zaczyna się od pierwszego dnia i skupia na trzech rzeczach: chodzeniu na luźnej smyczy, przywołaniu i spokojnym reagowaniu na obcych ludzi oraz psy.

Socjalizacja do czwartego miesiąca jest przy tej rasie krytyczna. Pies musi poznać różnych ludzi, psy, miejsca i dźwięki, zanim jego naturalna nieufność się utrwali.

Metody muszą być spójne i oparte na współpracy. Przemoc wobec psa tej siły jest nieskuteczna i niebezpieczna, ale brak zasad prowadzi do psa podejmującego decyzje samodzielnie.

Warto przyzwyczaić psa do kagańca jako czegoś neutralnego, bo w wielu sytuacjach będzie potrzebny.

Do osiemnastego miesiąca ograniczaj skoki i długie biegi na twardym podłożu.

Pielęgnacja

Bardzo prosta. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące.

Oczy sprawdzaj regularnie. Wywinięcie i podwinięcie powieki występuje w rasie i wymaga czasem korekty chirurgicznej.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zwracaj uwagę na łokcie i biodra, gdzie przy leżeniu na twardym podłożu tworzą się odleżyny. Grube legowisko to profilaktyka.

Zimą pies może potrzebować okrycia przy dłuższym postoju, bo krótka sierść daje ograniczoną ochronę.

Zdrowie cane corso

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Poważne obciążenie rasy. Prześwietlenia obojga rodziców to warunek konieczny przy zakupie szczeniaka.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne, powiększający się i napięty brzuch, ślinotok i niepokój. Stan bezpośredniego zagrożenia życia.

Choroby powiek. Wywinięcie i podwinięcie powieki występuje w rasie często i przy nasilonej postaci wymaga korekty chirurgicznej.

Padaczka idiopatyczna. Występuje w rasie.

Zwyrodnieniowa mielopatia. Postępująca choroba rdzenia kręgowego u psów starszych. Dostępny test DNA.

Nowotwory. Cane corso ma podwyższone ryzyko nowotworów, w tym mastocytomy i nowotworów kości.

Objawy brzuszne i utrzymująca się kulawizna wymagają pilnej konsultacji weterynaryjnej.

Żywienie cane corso

Okres wzrostu jest przy tej rasie krytyczny. Szczeniak musi rosnąć powoli, na karmie dla ras dużych o kontrolowanej zawartości wapnia. Przekarmiony cane corso rośnie szybciej, niż wytrzymują jego stawy. Szczegóły w poradniku o żywieniu szczeniaka.

U dorosłego psa dzienną porcję dziel na dwa posiłki ze względu na ryzyko skrętu żołądka i zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu. Jak wyliczyć dawkę dla psa pięćdziesięciokilogramowego, opisaliśmy w tekście o tym, ile karmić psa.

Utrzymanie szczupłej sylwetki ma bezpośrednie przełożenie na stawy. Muskulatura maskuje nadwagę, więc kontroluj psa dotykiem.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Ze względu na obciążenie stawów u psów dorosłych powszechnie stosuje się wsparcie chrząstki. Przegląd takich preparatów zebraliśmy w rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Cane corso wywodzi się od rzymskich psów bojowych typu canis pugnax, wykorzystywanych w armii i na arenach. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od łacińskiego cohors, oznaczającego zagrodę lub strzeżony teren.

Po upadku Rzymu psy te przetrwały w południowych Włoszech jako psy gospodarskie. Ich zadania były praktyczne: pilnowanie zagrody, pomoc przy bydle i trzodzie, obrona przed intruzami oraz polowanie na dziki.

Industrializacja i zmiany w rolnictwie w XX wieku niemal zniszczyły rasę. W latach siedemdziesiątych cane corso było na skraju zaniku.

Odbudowę rozpoczęła grupa włoskich miłośników pod przewodnictwem Giovanniego Bonattiego Bonaventury, zbierając ocalałe psy z gospodarstw południowych Włoch.

Pierwszy klub rasy powstał w 1983 roku, a FCI uznała cane corso ostatecznie w 1996 roku pod numerem 343.

Rasa zyskała dużą popularność w Europie i Stanach Zjednoczonych w XXI wieku, co niestety pociągnęło za sobą także hodowlę nastawioną na zysk.

Ile kosztuje cane corso i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4000-9000 zł.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder i łokci obojga rodziców,
• test DNA na zwyrodnieniową mielopatię,
• czy w linii występowały problemy z powiekami,
• jaki temperament mają rodzice wobec obcych i innych psów.

Ostatnie pytanie ma przy tej rasie duże znaczenie praktyczne. Uczciwy hodowca sam zapyta, jakie masz doświadczenie z psami.

Miesięczne utrzymanie to 500-700 zł, plus szkolenia, które przy tej rasie warto traktować jako koszt obowiązkowy.

Ciekawostki

Nazwa cane corso pochodzi prawdopodobnie od łacińskiego cohors, oznaczającego zagrodę lub strzeżony teren, a nie od włoskiego słowa oznaczającego bieg, jak bywa mylnie podawane.

Rasa była w latach siedemdziesiątych XX wieku na skraju zaniku i przetrwała dzięki grupie włoskich miłośników, którzy odnaleźli ocalałe psy w gospodarstwach południowych Włoch.

W przeciwieństwie do cięższych molosów cane corso zachowało atletyczną budowę i sprawność ruchową, co odzwierciedla jego historyczne wykorzystanie także do polowania na dziki.

Podsumowanie

Cane corso to pies dla doświadczonego opiekuna, który rozumie, co znaczy odpowiedzialność za pięćdziesiąt kilogramów siły i instynktu obronnego. Prowadzony konsekwentnie i zsocjalizowany od szczeniaka jest opanowany, przywiązany do rodziny i skutecznie pilnuje domu. Bez tej pracy staje się psem, którym nikt nie kieruje.

Objawy brzuszne i utrzymująca się kulawizna zawsze wymagają pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii.