Pies je trawę - co to naprawdę oznacza i kiedy reagować

Najpopularniejsze wyjaśnienie brzmi: pies je trawę, bo chce zwymiotować. Badania nad tym zachowaniem pokazują co innego.

W ankietowych badaniach obejmujących psy regularnie jedzące rośliny zdecydowana większość nie wykazywała wcześniej żadnych objawów choroby, a wymioty po zjedzeniu trawy występowały u mniejszości. Zachowanie okazuje się po prostu powszechne, także u psów zdrowych i młodych.

Skąd się to bierze

Uczciwa odpowiedź jest taka, że nikt nie wie na pewno, a wyjaśnień jest kilka i prawdopodobnie działają na zmianę.

Zachowanie wrodzone. Jedzenie roślin obserwowano u dzikich psowatych, więc trudno traktować je jako defekt udomowienia.

Smak i tekstura. Młoda, wiosenna trawa jest słodkawa i wilgotna, a psy skubią ją znacznie chętniej niż suchą letnią.

Nuda. Pies na krótkiej, powtarzalnej trasie szuka zajęcia. Skubanie trawy jest tanie i dostępne.

Potrzeba błonnika. Bywa wymieniana, choć dowody są słabe. Część psów rzeczywiście ogranicza jedzenie trawy po dodaniu warzyw do diety.

Nudności. Realne, ale rzadsze niż zakłada popularne przekonanie.

Kiedy to jednak coś znaczy

Znaczenie ma nie samo zachowanie, tylko jego zmiana.

Obraz, który powinien zwrócić uwagę: pies zaczyna nagle skubać trawę łapczywie i kompulsywnie, wybiera każdy dostępny kępek, jednocześnie oblizuje się, przełyka ślinę, jest niespokojny i chodzi w kółko. Po powrocie do domu wymiotuje.

To jest wzorzec nudności, a nie zachowania eksploracyjnego, i wymaga sprawdzenia przyczyny. Co dokładnie mówią różne postaci treści zwracanej przez psa, opisaliśmy w przewodniku po wymiotach.

Niepokoi też jedzenie trawy w połączeniu ze spadkiem apetytu, chudnięciem, biegunką, bolesnym brzuchem albo zmianą zachowania. U psa, który bywa karmiony tłustymi resztkami ze stołu, nudności i skulona postawa każą pomyśleć o zapaleniu trzustki.

Osobno warto zwrócić uwagę na psa starszego, u którego to zachowanie pojawia się pierwszy raz w życiu. U seniora nowy objaw rzadko bywa przypadkiem.

Co realnie grozi na trawniku

Tu jest sedno tematu, bo ryzyko nie leży w samej trawie.

Środki ochrony roślin i nawozy. Świeżo opryskany trawnik jest realnym zagrożeniem, zwłaszcza dla psa, który skubie rośliny i wylizuje łapy. Omijaj takie miejsca przez co najmniej dobę, a przy nawozach granulowanych przez dwie. W parkach i na osiedlach zwykle wisi informacja o zabiegu, a jeśli trawa ma nietypowy kolor albo zapach, lepiej zawrócić. Ogólne zasady postępowania przy podejrzeniu zatrucia zebraliśmy w osobnym tekście.

Kłosy traw. Od czerwca do września. Ostro zakończone kłoski wbijają się w skórę, wchodzą do nosa, do uszu i między palce, a potem wędrują pod skórą, tworząc bolesne ropnie. Pies, który nagle zaczyna kichać seriami, mocno drapać jedno ucho albo lizać jedną łapę, jest podejrzany o kłos, o czym piszemy w tekście o lizaniu łap.

Ślimaki i płucnica. W Europie rozprzestrzenia się nicień Angiostrongylus vasorum, którego żywicielami pośrednimi są ślimaki i ich śluz pozostawiony na trawie. Objawy zarażenia są mylące: przewlekły kaszel, gorsza tolerancja wysiłku, a przy zaawansowanej inwazji zaburzenia krzepnięcia i krwawienia. Nie każdy preparat odrobaczający na niego działa, więc jeśli twój pies zjada ślimaki, powiedz o tym przy dobieraniu profilaktyki.

Jaja pasożytów jelitowych. Gleba i trawa w miejscach, gdzie wypróżniają się psy, zawierają jaja glist i innych pasożytów, odporne i długo przeżywające.

Odchody innych zwierząt i wszystko, co wraz z nimi.

Rośliny toksyczne rosnące razem z trawą. Cis, konwalia, cebulki roślin ozdobnych w miejskich rabatach. Bezpieczne alternatywy roślinne dla psa zebraliśmy w przewodniku po warzywach.

Czy trzeba to ograniczać

Jeśli pies skubie kilka źdźbeł raz na spacer, jest w dobrej formie i nie wymiotuje, nie ma czego ograniczać. To zachowanie mieści się w normie i walka z nim kosztuje więcej nerwów, niż jest warta.

Jeśli chcesz je zmniejszyć, działają cztery rzeczy:

• więcej węchu na spacerze. Rozsypanie garści karmy w trawie, mata węchowa, zabawy poszukiwawcze. Pies zajęty szukaniem rzadziej skubie z nudów,
• warzywa w diecie, dodane w rozsądnej ilości do porcji karmy,
• komenda porzucania, wyćwiczona w domu na spokojnie, a nie po raz pierwszy nad kępką trawy,
• zmiana tras, żeby spacer dawał więcej niż jedno źródło bodźców.

Czego nie robić: szarpania smyczą i krzyku. Efekt jest zwykle taki, że pies uczy się skubać szybciej i połykać bez gryzienia, co zwiększa ryzyko podrażnienia gardła.

Trawa w domu i na balkonie

Osobna sprawa dotyczy psów, które skubią rośliny doniczkowe. Tu wybór jest znacznie gorszy niż na trawniku, bo część popularnych roślin domowych jest dla psów toksyczna: difenbachia, skrzydłokwiat, monstera, aloes, bluszcz.

Jeśli pies wyraźnie szuka zieleni, prostym rozwiązaniem jest doniczka z trawą dla zwierząt albo z owsem, wysiana na parapecie. Kosztuje kilka złotych, rośnie w tydzień i przenosi zachowanie z rośliny doniczkowej na coś bezpiecznego.

Kiedy do weterynarza

Tego samego dnia: kompulsywne jedzenie trawy z ślinieniem i próbami wymiotów bez efektu, zwłaszcza u psa dużej rasy z wzdętym brzuchem, bo taki obraz wymaga wykluczenia skrętu żołądka.

W ciągu kilku dni: jedzenie trawy z regularnymi wymiotami, spadkiem apetytu, chudnięciem albo biegunką. Nowe zachowanie u psa starszego. Kaszel i gorsza tolerancja wysiłku u psa, który zjada ślimaki.

Planowo: jeśli chcesz omówić profilaktykę przeciwpasożytniczą pod kątem tego, gdzie i jak pies spędza czas. To rozmowa, która przy psie skubiącym wszystko po drodze ma większy sens niż standardowy schemat.

Sama trawa w miskach statystyk zdrowotnych zajmuje mało miejsca. Znacznie więcej zajmuje to, co ktoś na nią wylał.

Źródła

• Sueda K.L., Hart B.L., Cliff K.D., Characterisation of plant eating in dogs, Applied Animal Behaviour Science
• Merck Veterinary Manual, Behavioral Problems of Dogs
• ESCCAP, Przewodnik 1: Odrobaczanie psów i kotów oraz materiały o Angiostrongylus vasorum
• ASPCA Animal Poison Control Center, Lawn and Garden Product Safety