Dog argentyński

Dog argentyński jest psem, którego trudno pomylić z jakimkolwiek innym: całkowicie biały, zwarty, umięśniony, z ciężką głową i spokojnym spojrzeniem. Wygląda imponująco i to bywa problemem, bo część osób kupuje tę rasę właśnie dla wyglądu. Tymczasem został wyhodowany do konkretnej pracy, czyli do polowania na dzika i pumę w kilkupsiej sforze. Ta historia zostawiła ślad w jego charakterze i nie znika, gdy pies zamieszka na osiedlu.

Charakter doga argentyńskiego

Wobec własnej rodziny to pies zaskakująco łagodny i przywiązany. Chce być blisko, źle znosi izolację na podwórku i lubi leżeć tam, gdzie akurat siedzą ludzie. Wzorzec rasy wprost mówi o psie przyjaznym wobec człowieka, a agresja wobec ludzi jest wadą dyskwalifikującą.

Zupełnie inaczej wygląda sprawa z innymi psami. Dog argentyński ma niską tolerancję psów, zwłaszcza tej samej płci, i zwykle nie wycofuje się z konfliktu. To nie jest brak wychowania, tylko cecha wpisana w rasę przez dekady selekcji pod kątem odwagi wobec dużej zwierzyny. Socjalizacja od szczeniaka poprawia sytuację, ale nie zamienia doga w psa, który pobiega sobie luzem po psim wybiegu.

Jest odważny i ma bardzo wysoki próg bólu. W praktyce oznacza to, że nie sygnalizuje dyskomfortu tak wyraźnie jak inne rasy, a raz podjętej decyzji nie porzuca. Do tego dochodzi silny instynkt łowiecki, który uruchamia się na widok biegnącego kota czy sarny.

Nie jest psem hałaśliwym. Szczeka rzadko i raczej w konkretnej sprawie, co akurat bywa zaletą w gęstej zabudowie.

Wygląd i umaszczenie

Wzorzec dopuszcza jedno umaszczenie: całkowicie białe. Jedynym odstępstwem jest ciemna plama wokół oka, która nie może zajmować więcej niż mniej więcej jedną dziesiątą głowy. Wszystkie inne łaty są wadą.

Sierść jest bardzo krótka, gładka i pozbawiona podszerstka. Grubość włosa zmienia się zależnie od klimatu, w którym pies żyje, ale w polskich warunkach zimą i tak potrzebuje okrycia na dłuższe wyjścia.

Budowa jest ciężka, ale nie ociężała. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, mięśnie wyraźnie zarysowane, a całość sprawia wrażenie psa zbudowanego do wysiłku, nie do pozowania. Psy mierzą 60-68 cm w kłębie, suki 60-65 cm, przy wadze zwykle 40-45 kg.

Dla kogo jest dog argentyński, a dla kogo nie

Ta rasa ma sens u osoby, która prowadziła już wcześniej dużego psa o mocnym charakterze, ma czas na dwie godziny ruchu dziennie i akceptuje, że spacery przez najbliższe kilkanaście lat będą odbywać się na smyczy. Dobrze sprawdza się na ogrodzonej posesji, pod warunkiem że pies mieszka w domu, a nie na podwórku.

Nie jest to wybór dla pierwszego psa, dla osoby, która chce prowadzać psa luzem, ani dla domu, w którym mieszka już inny pies tej samej płci. Rodziny z małymi dziećmi powinny podchodzić do tej rasy z rezerwą, nie ze względu na złe intencje psa, tylko na jego masę i zwyczaj przepychania się przez pomieszczenie.

Ruch i szkolenie

Dorosły dog argentyński potrzebuje około dwóch godzin ruchu dziennie i nie chodzi tu o spokojne dreptanie wokół bloku. Ta rasa dobrze reaguje na trucht przy rowerze, długie marsze w terenie i pracę węchową. Sporty ciągnące, na przykład dogtrekking, pasują tu lepiej niż dyscypliny wymagające drobnej precyzji.

Szczeniak to osobna sprawa. Do dwunastego, a najlepiej piętnastego miesiąca ogranicza się skoki, długie biegi po twardym podłożu i schodzenie po schodach, bo stawy psa tej masy dojrzewają powoli.

Szkolenie zaczyna się od chodzenia na luźnej smyczy i od kagańca. Kaganiec nie jest karą, tylko wyposażeniem, które pies tej rasy powinien znać i lubić, zanim jeszcze będzie potrzebny. Uczy się go stopniowo, na przysmakach, od szczeniaka.

Dog argentyński współpracuje, ale nie jest psem, który wykona polecenie z samego szacunku dla autorytetu. Potrzebuje jasnych zasad, powtarzalności i opiekuna, który nie zmienia zdania. Metody oparte na sile działają tu wyjątkowo źle, bo pies z wysokim progiem bólu po prostu przestaje reagować.

Pielęgnacja

Pod względem pielęgnacji to jedna z najprostszych ras. Krótka sierść wymaga przeczesania gumową rękawicą raz w tygodniu, a kąpieli raz na kilka miesięcy. Mimo to biały włos gubi się przez cały rok i wbija w tkaniny.

Uwagi wymaga skóra. Biały pies bez pigmentu łatwo ulega poparzeniom słonecznym, zwłaszcza na nosie, brzuchu i wewnętrznych stronach ud. W lecie warto ograniczać ekspozycję w godzinach południowych, a wrażliwe miejsca chronić kremem przeznaczonym dla psów.

Reszta to rutyna: pazury co trzy, cztery tygodnie, uszy raz w tygodniu, zęby regularnie. Przy dużych rasach kamień nazębny rozwija się wolniej niż u miniatur, ale i tak dochodzi do zapalenia dziąseł, a preparaty ułatwiające codzienną higienę zebraliśmy w rankingu proszków na zęby dla psa.

Zdrowie doga argentyńskiego

Głuchota wrodzona. To najważniejszy problem tej rasy. Gen odpowiedzialny za białe umaszczenie wpływa również na rozwój komórek słuchowych, przez co około 10 procent szczeniąt rodzi się głuchych na jedno lub oboje uszu. Badanie BAER wykrywa to jednoznacznie i porządne hodowle wykonują je całym miotom. Pies głuchy jednostronnie funkcjonuje zwykle normalnie, obustronnie głuchy wymaga zupełnie innego podejścia do szkolenia.

Dysplazja stawów biodrowych. Typowa dla ras dużych i ciężkich. Rodzice powinni mieć wynik prześwietlenia.

Niedoczynność tarczycy. Występuje w rasie na tyle często, że przy niewyjaśnionym przybieraniu na wadze, apatii i problemach skórnych warto zacząć od badania hormonów.

Wady oczu. Jaskra i zmiany w obrębie powiek pojawiają się częściej niż u przeciętnej rasy.

Skręt żołądka. Głęboka klatka piersiowa to czynnik ryzyka. Objawy i postępowanie opisaliśmy w tekście o skręcie żołądka u psa i przy tej rasie warto je znać na pamięć.

Diagnozę zawsze stawia lekarz weterynarii. Ta lista służy temu, żeby wiedzieć, o co pytać hodowcę i co obserwować na co dzień.

Żywienie doga argentyńskiego

Dorosły dog argentyński to pies czterdziestokilogramowy o dużej masie mięśniowej, więc jego zapotrzebowanie energetyczne bywa wyższe, niż wynikałoby z samej wagi. Jednocześnie łatwo tu o przekarmienie w okresach mniejszej aktywności. Dzienną dawkę najlepiej wyliczyć i odmierzać, a nie sypać na oko - jak to zrobić, opisaliśmy w poradniku ile karmić psa.

W okresie wzrostu obowiązuje ta sama zasada, co u wszystkich ras dużych: nie przyspieszamy. Zbyt kaloryczna karma i zbyt szybki przyrost masy zwiększają ryzyko problemów stawowych, które zostaną z psem na całe życie. Szczegóły znajdziesz w tekście o żywieniu szczeniaka.

Ze względu na głęboką klatkę piersiową dzienną porcję dzieli się na dwa, a u szczeniaka trzy posiłki i nie podaje ich bezpośrednio przed intensywnym ruchem ani po nim.

Skóra tej rasy bywa wrażliwa, a świąd i wypryski nierzadko mają podłoże pokarmowe. Jeśli pies zaczyna się drapać bez widocznej przyczyny, warto przejrzeć skład karmy, zanim sięgnie się po kolejny szampon. Pomoże w tym tekst o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Historia rasy

Rasę stworzył Antonio Nores Martínez, argentyński lekarz, który w 1928 roku postawił sobie za cel wyhodowanie psa zdolnego polować w sforze na dzika i pumę, a jednocześnie bezpiecznego wobec ludzi i innych psów z własnej grupy. Punktem wyjścia był stary bojowy pies z Kordoby, do którego dolewano krwi doga niemieckiego, boksera, pointera, buldoga, wyżła niemieckiego, mastifa pirenejskiego i wilczarza irlandzkiego.

Białe umaszczenie nie było kaprysem estetycznym. Jasny pies jest dobrze widoczny w gęstym buszu, co ma znaczenie, gdy myśliwy strzela w kierunku szamotaniny.

FCI uznała rasę w 1973 roku. Do Polski dogi argentyńskie trafiły w latach dziewięćdziesiątych i od tego czasu pozostają rasą niszową, hodowaną przez niewielką liczbę hodowli.

Formalności w Polsce

Dog argentyński znajduje się w wykazie ras uznawanych za agresywne, określonym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 kwietnia 2003 roku. Utrzymywanie psa tej rasy wymaga zezwolenia wydawanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta właściwego dla miejsca zamieszkania.

Wniosek składa się w urzędzie gminy. Zwykle trzeba podać dane psa, opisać warunki jego utrzymywania i sposób zabezpieczenia posesji. Opłata jest niewielka, procedura formalna, ale jej pominięcie jest wykroczeniem zagrożonym grzywną.

Formalności warto załatwić od razu po przyjęciu szczeniaka, a nie po pierwszej interwencji straży miejskiej. Niezależnie od przepisów, w miejscach publicznych ten pies powinien chodzić na smyczy, a w miejscach zatłoczonych także w kagańcu.

Ile kosztuje dog argentyński i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 4000-9000 zł. Cena obejmuje rodowód, szczepienia, odrobaczanie, czipowanie i dokumentację badań rodziców. Hodowli tej rasy jest w Polsce niewiele, więc na miot zwykle się czeka.

O co pytać hodowcę:

• wynik badania słuchu BAER dla całego miotu, nie tylko dla wybranego szczeniaka,
• prześwietlenie bioder obojga rodziców,
• badanie tarczycy u psów hodowlanych,
• jak wygląda socjalizacja szczeniąt z innymi psami.

Miesięczne utrzymanie to realnie 400-650 zł, licząc karmę dla psa czterdziestokilogramowego, profilaktykę przeciwpasożytniczą i odkładaną rezerwę na weterynarza. Do tego dochodzi jednorazowy koszt zezwolenia i dobrego kagańca dopasowanego do szerokiej kufy.

Ciekawostki

Dog argentyński jest jedyną rasą wyhodowaną w Argentynie, która została uznana przez FCI. W kraju pochodzenia traktuje się go jako psa narodowego.

Antonio Nores Martínez nie doczekał uznania swojej rasy przez FCI. Zginął w 1956 roku, a pracę kontynuował jego brat Agustín, który jako dyplomata rozpropagował dogi poza Argentyną.

W kilku krajach europejskich, między innymi w Wielkiej Brytanii i Danii, posiadanie doga argentyńskiego jest zakazane albo mocno ograniczone. W Polsce rasa jest legalna, ale objęta obowiązkiem zezwolenia.

Podsumowanie

Dog argentyński to pies dla wąskiej grupy opiekunów: doświadczonych, konsekwentnych i gotowych na to, że przez kilkanaście lat spacery będą wyglądały inaczej niż u sąsiada z labradorem. W zamian dostaje się psa spokojnego w domu, mocno przywiązanego do rodziny i zaskakująco cichego. Kto tego nie przemyśli przed zakupem, zwykle oddaje psa w wieku dwóch lat, gdy pojawia się pierwszy poważny konflikt z innym psem.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia albo diety psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który zna twojego psa.