Japoński chin

Japoński chin jest w Polsce rzadki i często mylony z pekińczykiem, choć różni się od niego wyraźnie: jest lżejszy, wyższy na nogach i ma mniej skróconą kufę. Wyróżnia go przede wszystkim zachowanie, które opiekunowie zgodnie opisują jako kocie. Chin wspina się na oparcia mebli, obserwuje otoczenie z wysoka, myje sobie pysk łapą i sam decyduje, kiedy ma ochotę na kontakt.

Charakter japońskiego china

To pies spokojny, cichy i dostojny. Nie jest nadpobudliwy, nie skacze na gości i nie domaga się nieustannej uwagi. W domu potrafi przeleżeć większość dnia w ulubionym punkcie z dobrym widokiem.

Wobec rodziny jest przywiązany i czuły, ale na własnych warunkach. Chin przychodzi, gdy chce, i nie znosi wymuszonego kontaktu. To zachowanie bywa mylone z chłodem, a jest po prostu innym stylem relacji.

Wobec obcych zachowuje rezerwę i potrzebuje chwili. Nie jest lękliwy, raczej powściągliwy.

Jest inteligentny i uczy się chętnie, choć bez entuzjazmu psów pracujących. Powtarzanie tego samego ćwiczenia po raz dziesiąty go nudzi.

Wobec innych psów jest zwykle tolerancyjny i niekonfliktowy, mimo że bywa pewny siebie ponad swoją wielkość.

Źle znosi samotność. Rasa mocno wiąże się z rodziną i całodzienne pobyty w pustym mieszkaniu są dla niej trudne.

Wygląd i umaszczenie

Chin mierzy około 25 cm w kłębie i waży zwykle 1,8-4 kg. Sylwetka jest kwadratowa u psów i lekko wydłużona u suk.

Głowa jest szeroka, z zaokrągloną czaszką i wyraźnie skróconą, ale nie płaską kufą. Oczy są duże, ciemne i szeroko rozstawione, z charakterystycznym pasmem białka widocznym w wewnętrznym kąciku, które daje rasie zaskoczony wyraz.

Sierść jest długa, prosta i jedwabista, bez podszerstka, z obfitymi pióropuszami na uszach, tylnych stronach kończyn i ogonie noszonym zawiniętym na grzbiecie. Na głowie i przednich partiach kończyn włos jest krótki.

Wzorzec dopuszcza dwa umaszczenia: białe z czarnymi plamami oraz białe z rudymi plamami. Symetryczne rozmieszczenie plam na głowie jest preferowane.

Dla kogo jest japoński chin, a dla kogo nie

Ta rasa sprawdza się w mieszkaniu, u osób prowadzących spokojny tryb życia, u seniorów i u kogoś, kto szuka psa cichego i niewymagającego wielu godzin ruchu. Jest dobrym wyborem dla pierwszego psa.

Nie jest wyborem dla osoby pracującej cały dzień poza domem, dla rodziny z małymi dziećmi, bo pies jest delikatny i nie znosi szarpania, ani dla kogoś, kto planuje długie letnie wędrówki.

Warto też przyjąć, że przy skróconej kufie każde lato wymaga zmiany rytmu dnia. Spacery przenosi się na wczesny ranek i późny wieczór, a w upał zostaje się w domu.

Ruch i szkolenie

Dorosły pies potrzebuje dwóch krótkich spacerów dziennie po dwadzieścia, trzydzieści minut. To wystarcza, o ile pies ma w domu okazję do ruchu i zabawy.

Latem obowiązuje zasada bezwzględna: żadnego wysiłku w upale. Pies z krótszą kufą chłodzi się gorzej i przegrzanie następuje szybciej, niż zakłada większość opiekunów. Objawy i pierwsze kroki opisaliśmy w tekście o gorączce u psa, a o tym, kiedy przyspieszony oddech powinien niepokoić, w tekście pies ciężko oddycha.

Szkolenie jest przyjemne, jeśli prowadzone łagodnie i bez powtarzania w nieskończoność. Chin uczy się szybko, ale traci zainteresowanie. Krótkie sesje i nagradzanie działają najlepiej.

Nauka czystości bywa nieco dłuższa niż u ras większych, co jest typowe dla psów miniaturowych. Pomocny będzie tekst o nauce czystości u szczeniaka.

Pielęgnacja

Mimo długiej sierści pielęgnacja jest prostsza, niż sugeruje wygląd. Brak podszerstka sprawia, że włos rzadko się filcuje. Wystarczy czesanie dwa, trzy razy w tygodniu, ze szczególną uwagą na pióropusze za uszami i na spodniach.

China się nie strzyże. Sierść utrzymuje się w naturalnej długości.

Kąpiel co kilka tygodni w zupełności wystarcza. Rasa jest wyjątkowo czysta i sama dba o okrywę.

Oczy wymagają codziennej uwagi. Są duże i wypukłe, więc łatwo o zadrapanie rogówki gałązką, pazurem albo podczas zabawy. Każde mrużenie oka, nadmierne łzawienie i pocieranie łapą wymaga wizyty u weterynarza tego samego dnia. Okolicę oczu przeciera się codziennie wilgotnym gazikiem.

Fałd nad nosem sprawdza się i osusza regularnie, bo zatrzymuje wilgoć.

Zęby czyść kilka razy w tygodniu. Skrócona szczęka oznacza stłoczone zęby i szybsze odkładanie kamienia. Więcej w tekście o kamieniu nazębnym u psa.

Pazury skracaj co trzy, cztery tygodnie.

Zdrowie japońskiego china

Budowa brachycefaliczna. Skrócona kufa jest u tej rasy umiarkowana, ale wpływa na tolerancję wysiłku i temperatury. Przegrzanie jest najpoważniejszym ryzykiem letnim.

Urazy oczu. Wypukłe oczy są narażone na zadrapania i wrzody rogówki. To najczęstszy powód nagłych wizyt u weterynarza w tej rasie.

Zwichnięcie rzepki. Typowe dla ras miniaturowych, objawia się przerywaną kulawizną. Więcej w tekście pies kuleje.

Endokardioza zastawki dwudzielnej. Choroba serca typowa dla małych ras, ujawniająca się zwykle po siódmym roku życia. Pierwszym objawem bywa kaszel po wysiłku, o czym piszemy w tekście o kaszlu sercowym u psa. Coroczne osłuchanie serca u psa po piątym roku życia ma tu realny sens.

Gangliozydoza GM2. Rzadka, ale poważna choroba genetyczna opisana właśnie w tej rasie. Dostępny jest test DNA.

Choroby oczu. Zaćma i postępujący zanik siatkówki występują w rasie i uzasadniają coroczne badanie okulistyczne u psów hodowlanych.

Diagnozę zawsze stawia lekarz weterynarii. Ta lista służy do rozmowy z hodowcą.

Żywienie japońskiego china

To pies o bardzo małej masie ciała i niewielkim zapotrzebowaniu energetycznym. Dawki są małe, więc łatwo je przeszacować, a nadwaga u psa z krótszą kufą dodatkowo pogarsza tolerancję wysiłku i upału. Jak wyliczyć porcję, opisaliśmy w poradniku ile karmić psa.

Rozmiar krokietu ma znaczenie. Skrócona szczęka i stłoczone zęby sprawiają, że duża granulka bywa połykana w całości. Warto wybrać karmę przeznaczoną dla ras miniaturowych.

Część chinów bywa wybredna i je nieregularnie. Dopóki pies utrzymuje wagę, nie jest to problem, ale warto unikać dokarmiania ze stołu, bo szybko utrwala grymaszenie. Jeśli pies systematycznie odmawia jedzenia, pomocny będzie tekst pies nie chce jeść.

Przysmaki trzeba odejmować od dziennej dawki. Przy psie ważącym trzy kilogramy kilka smakołyków to znacząca część porcji.

Historia rasy

Wbrew nazwie rasa najprawdopodobniej pochodzi z Chin lub Korei i trafiła do Japonii jako dar dyplomatyczny, według różnych źródeł między VI a VIII wiekiem. W Japonii stała się psem dworskim, hodowanym wyłącznie przez arystokrację.

Przez stulecia chiny były traktowane jako zwierzęta osobne od psów użytkowych, w japońskiej tradycji określane innym słowem niż inu, czyli pies. Trzymano je w komnatach, a niektóre linie hodowano celowo w kierunku jak najmniejszego rozmiaru.

Do Europy rasa trafiła w połowie XIX wieku, po otwarciu Japonii na handel. Komodor Matthew Perry przywiózł kilka psów do Stanów Zjednoczonych, a część trafiła jako dar do królowej Wiktorii.

Populacja japońska mocno ucierpiała podczas drugiej wojny światowej, a odbudowa rasy oparła się w dużej mierze na psach z hodowli europejskich i amerykańskich.

FCI prowadzi rasę pod numerem 206.

Ile kosztuje japoński chin i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 4000-8000 zł. Hodowli w Polsce jest niewiele, więc na miot zwykle trzeba poczekać.

O co pytać hodowcę:

• badanie kolan pod kątem zwichnięcia rzepki u obojga rodziców,
• badanie okulistyczne wykonane w ciągu ostatniego roku,
• osłuchanie serca u psów hodowlanych,
• test DNA w kierunku gangliozydozy GM2.

Miesięczne utrzymanie to realnie 200-350 zł. Rasa nie wymaga strzyżenia u groomera, ale warto założyć rezerwę na leczenie okulistyczne, bo urazy rogówki zdarzają się w tej rasie regularnie.

Ciekawostki

W japońskiej tradycji chin nie był traktowany jako pies, tylko jako osobna kategoria zwierzęcia dworskiego. Odzwierciedla to nazwa rasy, w której nie występuje słowo inu, obecne w nazwach akita inu czy shiba inu.

Charakterystyczne pasmo białka widoczne w wewnętrznym kąciku oka nazywane bywa spojrzeniem zaskoczenia i jest cechą pożądaną we wzorcu, a nie wadą.

Chiny wykonują czasem zachowanie zwane tańcem china: obracanie się w miejscu na tylnych łapach przy powitaniu. Nie jest to sztuczka wyuczona, tylko naturalny sposób wyrażania radości w tej rasie.

Podsumowanie

Japoński chin to pies dla spokojnego domu: cichy, czysty, niewymagający wielu godzin ruchu i wygodny w mieszkaniu. Jego kocie zwyczaje są dla wielu osób największą zaletą tej rasy.

Dwie rzeczy trzeba przyjąć przed decyzją: latem trzeba zmienić rytm spacerów, a wypukłe oczy wymagają czujności przez całe życie psa. Poza tym jest to jedna z łatwiejszych ras towarzyszących.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia albo diety psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który zna twojego psa.