Lhasa apso

Lhasa apso wygląda jak pies ozdobny, ale ma za sobą tysiąc lat pracy. W tybetańskich klasztorach pilnował wnętrz, sygnalizując głosem obecność obcych, podczas gdy zewnętrznych murów strzegły duże mastify tybetańskie. Ta funkcja ukształtowała psa czujnego, nieufnego i bardzo szczekliwego, o charakterze wyraźnie bardziej niezależnym niż podobny z wyglądu shih tzu.

Charakter lhasa apso

Lhasa jest czujna, pewna siebie i wyraźnie niezależna. Ma sporo godności i nie zabiega o uwagę.

Wobec rodziny jest przywiązana, ale okazuje to oszczędnie.

Wobec obcych zachowuje wyraźny dystans i podejrzliwość. To pies stróżujący i czujność jest wpisana w rasę.

Wobec innych psów bywa pewna siebie.

Szczekliwość to jej najważniejsza praktyczna cecha. Lhasa sygnalizuje głosem wszystko, co uzna za nietypowe, a to szeroka kategoria.

Jest uparta. Uczy się dobrze, ale ocenia sens polecenia. Przymus wywołuje opór.

Samotność znosi lepiej niż większość ras towarzyszących.

W domu jest spokojna i nie domaga się nieustannej aktywności.

Wygląd i umaszczenie

Lhasa apso jest niewielka, lekko wydłużona w formacie i mocniejsza, niż sugeruje wygląd. Pod obfitym włosem kryje się pies zwarty i solidny.

Sierść jest bardzo długa, prosta i twarda w dotyku, z umiarkowanym podszerstkiem. Opada po obu stronach ciała i zasłania oczy.

Twarda struktura włosa to przystosowanie do surowego, górskiego klimatu Tybetu.

Wzorzec dopuszcza szeroką paletę umaszczeń: złociste, piaskowe, miodowe, ciemnoszare, łupkowe, dymne, czarne, białe i brązowe, a także dwubarwne.

Charakterystyczna jest broda i obfity włos na pysku oraz ogon noszony wysoko, zawinięty na grzbiecie.

Lhasa ma wyraźnie dłuższy pysk niż shih tzu, co jest jedną z prostszych metod odróżnienia obu ras.

Dla kogo jest lhasa apso, a dla kogo nie

To dobry wybór dla mieszkańców bloków, osób ceniących psa niezależnego, seniorów oraz tych, którzy chcą małego psa z charakterem i cechami stróżującymi.

Nie polecamy tej rasy rodzinom z małymi dziećmi, osobom, które nie zaakceptują szczekania, oraz tym, którzy nie chcą codziennie czesać psa ani płacić za groomera.

Ruch i szkolenie

Około 30-45 minut aktywności dziennie w dwóch krótkich spacerach. Lhasa chętnie chodzi dłużej przy dobrej pogodzie.

Dobrze sprawdzają się praca węchowa i zabawa w szukanie.

W szkoleniu potrzebna jest cierpliwość i motywacja pokarmowa. Krótkie sesje, jasne zasady, brak presji.

Praca nad szczekaniem powinna zacząć się od pierwszych tygodni.

Socjalizacja ma znaczenie ze względu na naturalną nieufność wobec obcych.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do czesania i obsługi u groomera.

Ogranicz skoki z kanapy ze względu na wydłużony kręgosłup.

Pielęgnacja

To najbardziej pracochłonny element opieki nad tą rasą.

Przy długim włosie czesanie codziennie, grzebieniem i szczotką sięgającą do skóry. Twarda, bardzo długa sierść filcuje się szybko, zwłaszcza za uszami, pod pachami i na tylnych partiach ud.

Większość opiekunów decyduje się na strzyżenie co 6-8 tygodni. To rozwiązanie praktyczne i nieszkodzące psu.

Włos wokół oczu warto skracać albo spinać, bo drażni rogówkę.

Kąpiel co 4-6 tygodni, z dokładnym suszeniem.

Uszy, obficie owłosione, sprawdzaj co tydzień.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu, wspierając się preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa.

Zdrowie lhasa apso

Dysplazja nerek. Najpoważniejsza choroba dziedziczna w tej rasie. Polega na nieprawidłowym rozwoju nerek i prowadzi do ich niewydolności, często u młodych psów. Objawy to wzmożone pragnienie, oddawanie dużych ilości moczu, chudnięcie i apatia. Warto pytać hodowcę o występowanie choroby w linii.

Suche zapalenie rogówki i spojówek. Występuje w rasie i wymaga stałego leczenia nawilżającego.

Zwichnięcie rzepki. Typowe dla małych ras.

Przepuklina krążka międzykręgowego. Wydłużony tułów obciąża kręgosłup.

Choroby przyzębia. Typowe dla miniatur.

Atopowe zapalenie skóry. Występuje w rasie.

Wzmożone pragnienie i chudnięcie u młodej lhasy wymagają pilnych badań nerek.

Żywienie lhasa apso

Lhasa ma niskie zapotrzebowanie energetyczne i przy niewielkiej aktywności łatwo tyje. Obfity włos maskuje sylwetkę, więc kontroluj psa dotykiem.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Ze względu na ryzyko chorób nerek warto obserwować ilość wypijanej wody i zgłaszać weterynarzowi jej wyraźny wzrost. Jak to kontrolować, opisaliśmy w tekście ile wody powinien pić pies.

U psa z rozpoznaną chorobą nerek weterynarz zwykle zaleca dietę weterynaryjną o obniżonej zawartości białka i fosforu.

Wybieraj karmę o granulkach dostosowanych do ras małych. Przy problemach z zębami rozważ karmę mokrą, porównaną w tekście karma sucha czy mokra.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Lhasa apso pochodzi z Tybetu, gdzie przez ponad tysiąc lat pełniła funkcję psa stróżującego w klasztorach i pałacach.

Podział ról był jasny: mastify tybetańskie strzegły murów zewnętrznych, lhasa apso pilnowała wnętrz, sygnalizując głosem obecność obcych. Nazwa apso wywodzi się prawdopodobnie od tybetańskiego określenia oznaczającego brodatego psa.

Psy te uważano za święte i wiązano z wierzeniem o reinkarnacji. Nie sprzedawano ich, tylko ofiarowywano jako dary honorowe, między innymi cesarzom Chin.

Do Europy i Stanów Zjednoczonych lhasa trafiła dopiero w XX wieku, głównie jako dary dyplomatyczne od Dalajlamy.

Przez pewien czas w hodowli zachodniej mylono lhasa apso z shih tzu, a rasy formalnie rozdzielono dopiero w latach trzydziestych XX wieku.

FCI uznaje lhasa apso pod numerem 227, z patronatem Chin.

Ile kosztuje lhasa apso i gdzie ją kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-6000 zł.

O co pytać hodowcę:

• czy w linii występowała dysplazja nerek,
• badanie kolan i badanie okulistyczne rodziców,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do czesania,
• jak rodzice reagują na obcych.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, plus groomer co 6-8 tygodni, jeśli decydujesz się na strzyżenie.

Ciekawostki

W tybetańskich klasztorach obowiązywał podział ról: mastify tybetańskie strzegły murów zewnętrznych, a lhasa apso pilnowała wnętrz i alarmowała mnichów o obecności obcych.

Lhasa apso nie były sprzedawane. Ofiarowywano je jako dary honorowe, a Dalajlamowie przekazywali je między innymi cesarzom Chin i zagranicznym dygnitarzom.

Twarda, bardzo długa sierść lhasy jest przystosowaniem do surowego klimatu wysokogórskiego Tybetu, gdzie różnice temperatur między dniem a nocą są ogromne.

Podsumowanie

Lhasa apso to pies o tysiącletniej historii i charakterze, który zaskakuje: niezależny, czujny i dostojny, a nie ozdobny. Świetnie sprawdza się w mieszkaniu i lepiej niż większość miniatur znosi samotność. Wymaga w zamian codziennej pielęgnacji włosa i konsekwentnej pracy nad szczekaniem.

Wzmożone pragnienie i chudnięcie u młodego psa zawsze wymagają pilnych badań u lekarza weterynarii.