Terier tybetański

Terier tybetański nie jest terierem. Nazwę nadali mu europejscy podróżnicy w XX wieku, kierując się wyłącznie rozmiarem psa. W rzeczywistości to pies z tybetańskich klasztorów, pełniący funkcję towarzysza i stróża, spokrewniony raczej z lhasa apso niż z jakimkolwiek terierem. Jest przy tym zdrowszy i wytrzymalszy, niż sugerowałby jego obfity włos.

Charakter teriera tybetańskiego

Terier tybetański jest inteligentny, żywy i przywiązany do rodziny. Ma charakter zrównoważony, bez terierowej zadziorności.

Wobec rodziny jest towarzyski i chętny do współpracy. Uczy się szybko.

Wobec obcych zachowuje pewną rezerwę i sygnalizuje ich obecność. To spadek po funkcji stróżującej.

Wobec innych psów zwykle zgodny.

Jest wrażliwy na nastrój opiekuna i źle reaguje na szorstkie metody.

Ma sporo niezależności, ale współpracuje chętniej niż lhasa apso.

Bywa szczekliwy, zwłaszcza gdy się nudzi.

Jest wytrzymalszy i bardziej aktywny, niż sugeruje wygląd. To pies, który chętnie chodzi w góry.

Wygląd i umaszczenie

Terier tybetański jest średniej wielkości, kwadratowy w sylwetce i zwarty, o pogodnym wyrazie pyska zasłoniętego włosem.

Najbardziej charakterystyczną cechą funkcjonalną są łapy: szerokie, płaskie, okrągłe i obficie owłosione między palcami. Działają jak rakiety śnieżne, rozkładając ciężar psa i zapobiegając zapadaniu się w śnieg.

Sierść jest długa, obfita, prosta lub falista, z delikatnym podszerstkiem. Obumarły włos nie wypada, tylko pozostaje w okrywie, dlatego rasa praktycznie nie linieje.

Wzorzec dopuszcza wszystkie umaszczenia z wyjątkiem czekoladowego i wątrobianego. Występują psy złociste, kremowe, białe, czarne, siwe, dymne i wielobarwne.

Ogon noszony jest wysoko, zawinięty na grzbiecie.

Dla kogo jest terier tybetański, a dla kogo nie

To dobry wybór dla osób aktywnych, rodzin z dziećmi w wieku szkolnym, alergików, mieszkańców bloków oraz tych, którzy chcą psa średniej wielkości z charakterem.

Nie polecamy tej rasy osobom niechętnym regularnemu czesaniu lub płaceniu za groomera, a także tym, którzy nie zaakceptują szczekania.

Ruch i szkolenie

Około godziny do półtorej aktywności dziennie. Terier tybetański chętnie chodzi dłużej i dobrze znosi wędrówki górskie.

Dobrze sprawdzają się agility, praca węchowa, obedience i dogtrekking.

W szkoleniu jest chętny do współpracy i uczy się szybko, choć zachowuje sporo własnego zdania. Metody oparte na nagrodzie działają najlepiej.

Praca nad szczekaniem powinna zacząć się od pierwszych tygodni.

Socjalizacja ma znaczenie ze względu na naturalną rezerwę wobec obcych.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do długiego czesania.

Pielęgnacja

Czesanie trzy razy w tygodniu, grzebieniem i szczotką sięgającą do skóry. Ponieważ obumarły włos nie wypada, kołtuny tworzą się szybko, zwłaszcza za uszami, pod pachami, w pachwinach i na tylnych partiach ud.

Szczególnej uwagi wymaga okres zmiany szaty szczenięcej na dorosłą, przypadający między dziewiątym a osiemnastym miesiącem życia. W tym czasie kołtuny tworzą się wyjątkowo szybko i czesanie musi być częstsze.

Część opiekunów decyduje się na krótsze strzyżenie, co jest praktyczne i nieszkodzące psu.

Włos zasłaniający oczy można spiąć albo skrócić.

Kąpiel co 4-6 tygodni, z dokładnym suszeniem.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Po spacerach w terenie sprawdzaj okrywę i przestrzenie międzypalcowe pod kątem rzepów i nasion traw.

Zdrowie teriera tybetańskiego

Rasa należy do stosunkowo zdrowych i długowiecznych.

Ceroidolipofuscynoza neuronalna (NCL). Śmiertelna choroba neurodegeneracyjna występująca w tej rasie. Objawia się zaburzeniami widzenia, koordynacji i zachowania u psów w średnim wieku. Dostępny jest test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Postępujący zanik siatkówki (PRA). Dostępny test DNA.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Zwichnięcie rzepki. Występuje w rasie.

Atopowe zapalenie skóry. Występuje sporadycznie.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Zaburzenia widzenia i koordynacji wymagają pilnej konsultacji weterynaryjnej.

Żywienie teriera tybetańskiego

Terier tybetański ma umiarkowane zapotrzebowanie i przy niewielkiej aktywności łatwo tyje. Obfity włos maskuje sylwetkę, więc kontroluj psa dotykiem.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

W okresie wzrostu stosuj karmę dla szczeniąt ras średnich, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Przy problemach skórnych warto zajrzeć do tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Przy jedzeniu warto spinać włos wokół pyska albo używać wąskiej miski.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Terier tybetański pochodzi z Tybetu, gdzie przez stulecia towarzyszył mnichom w klasztorach oraz pasterzom w wysokich górach.

Nie był psem pasterskim ani terierem. Pełnił funkcję towarzysza, stróża i, według przekazów, psa przynoszącego szczęście. Nazywano go świętym psem Tybetu.

Psów tych nie sprzedawano. Ofiarowywano je jako dary honorowe, a sprzedaż uważano za przynoszącą nieszczęście.

Szerokie, płaskie łapy są przystosowaniem do chodzenia po śniegu i skalistym terenie na dużych wysokościach.

Do Europy rasa trafiła w latach dwudziestych XX wieku dzięki brytyjskiej lekarce Agnes Greig, pracującej w Indiach, która otrzymała psa w podziękowaniu za uratowanie życia pacjentce.

Nazwę terier tybetański nadali Europejczycy, kierując się wyłącznie rozmiarem psa. Rasa nie ma jednak nic wspólnego z terierami.

FCI uznaje ją pod numerem 209, w grupie psów ozdobnych i do towarzystwa.

Ile kosztuje terier tybetański i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3500-7000 zł. Rasa jest w Polsce nieliczna.

O co pytać hodowcę:

• testy DNA na NCL i PRA u obojga rodziców,
• prześwietlenia bioder,
• badanie kolan i badanie okulistyczne,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do czesania.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, plus ewentualny groomer.

Ciekawostki

Terier tybetański nie jest terierem. Nazwę nadali mu europejscy podróżnicy w XX wieku wyłącznie na podstawie rozmiaru psa, a rasa nie ma z terierami nic wspólnego.

W Tybecie psów tej rasy nie sprzedawano, a jedynie ofiarowywano jako dary honorowe. Sprzedaż uważano za przynoszącą nieszczęście.

Szerokie, płaskie i obficie owłosione łapy teriera tybetańskiego działają jak rakiety śnieżne, co było niezbędne przy poruszaniu się po górskim śniegu.

Podsumowanie

Terier tybetański to rasa niedoceniana: zdrowa, długowieczna, wytrzymała i praktycznie nielinejąca, o zrównoważonym charakterze i sporych możliwościach szkoleniowych. Jej jedynym istotnym wymaganiem jest regularna pielęgnacja obfitej okrywy. Dla aktywnej rodziny szukającej psa średniej wielkości to bardzo rozsądny wybór.

Zaburzenia widzenia i koordynacji zawsze wymagają pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii.