Mastif angielski

Mastif angielski to jeden z najcięższych psów świata. Osobniki tej rasy regularnie przekraczają osiemdziesiąt kilogramów, a rekordziści przekraczali sto. Za tą imponującą masą kryje się jednak pies wyjątkowo spokojny i łagodny, który większość dnia przesypia. Rozmowa o mastifie musi jednak zawierać dwie trudne liczby: koszty utrzymania i średnią długość życia.

Charakter mastifa angielskiego

Mastif jest spokojny, opanowany i wyjątkowo łagodny. Wzorzec wprost opisuje go jako psa o dobrodusznym usposobieniu i uznaje nadmierną ostrość za wadę.

W domu jest niemal niewidoczny. Nie krąży, nie szczeka, przesypia większość dnia.

Wobec rodziny jest przywiązany i opiekuńczy. Wobec dzieci cierpliwy, choć jego rozmiar wymaga stałego nadzoru.

Wobec obcych zachowuje godność i pewien dystans, ale bez agresji. Sam widok psa tej wielkości działa odstraszająco, więc rasa nigdy nie musiała być ostra.

Jest samodzielny i ma sporo własnego zdania. Szkolenie wymaga cierpliwości i krótkich sesji.

Jest wrażliwy na ton głosu i atmosferę w domu.

Dojrzewa bardzo powoli, często dopiero koło trzeciego roku życia.

Wygląd i umaszczenie

Mastif angielski jest ogromny i masywny, o potężnej kości i szerokiej, kwadratowej głowie z wyraźną czarną maską.

Sierść jest krótka, przylegająca i twarda w dotyku.

Wzorzec dopuszcza umaszczenie płowe, srebrnopłowe, morelowe i pręgowane, zawsze z czarną maską obejmującą pysk i okolice oczu oraz ciemnymi uszami.

Wzorzec nie określa górnej granicy wagi, wskazując jedynie minimalną wysokość i podkreślając, że masywność ma być połączona z prawidłową budową.

Skóra wokół oczu bywa luźna, co u części osobników prowadzi do wywinięcia lub podwinięcia powieki.

Dla kogo jest mastif angielski, a dla kogo nie

To wybór dla osób mieszkających w domu z ogrodem, mających bardzo realny budżet na utrzymanie olbrzyma, szukających spokojnego psa i dysponujących doświadczeniem w prowadzeniu dużych ras.

To zły wybór dla mieszkańców bloków, osób o ograniczonym budżecie, ludzi szukających psa do aktywności oraz dla tych, którzy nie są gotowi zmierzyć się z bardzo krótkim życiem psa.

Ruch i szkolenie

Około czterdziestu minut spokojnego spaceru dziennie u psa dorosłego. To rasa o wyjątkowo niskich potrzebach ruchowych.

Latem ogranicz aktywność do wczesnych i późnych godzin. Duża masa ciała oznacza niską tolerancję upału.

Okres wzrostu wymaga skrajnej ostrożności. Do drugiego roku życia unikaj schodów, skoków i długich marszów. Szkielet mastifa rośnie bardzo długo i przeciążenie w tym okresie skutkuje trwałymi problemami.

Szkolenie zaczyna się natychmiast i skupia na manierach. Pies, który jako szczeniak ciągnął na smyczy, jako dorosły przewróci opiekuna bez wysiłku.

Metody muszą być spokojne. Mastif źle reaguje na przymus.

Pielęgnacja

Bardzo prosta. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza.

Kąpiel rzadko, bo mycie psa tej wielkości jest przedsięwzięciem logistycznym.

Fałdy wokół pyska przecieraj kilka razy w tygodniu i osuszaj.

Oczy sprawdzaj codziennie ze względu na skłonność do chorób powiek.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zwracaj uwagę na łokcie i biodra, gdzie tworzą się odleżyny. Bardzo grube legowisko ortopedyczne to konieczność.

Mastify ślinią się obficie, zwłaszcza po piciu. Ręcznik pod ręką jest w domu z mastifem standardowym wyposażeniem.

Zdrowie mastifa angielskiego

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Bardzo poważne obciążenie rasy. Prześwietlenia obojga rodziców to warunek konieczny.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne, powiększający się i napięty brzuch, ślinotok i niepokój. Stan bezpośredniego zagrożenia życia.

Kardiomiopatia rozstrzeniowa. Choroba serca częsta u ras olbrzymich. Objawia się nietolerancją wysiłku, kaszlem i omdleniami.

Nowotwory. Mastify mają wysokie ryzyko nowotworów, w tym kostniakomięsaka. Każda utrzymująca się kulawizna bez urazu wymaga zdjęcia rentgenowskiego.

Choroby powiek. Wywinięcie i podwinięcie powieki wymagają często korekty chirurgicznej.

Przegrzanie. Realne zagrożenie latem.

Przy tej rasie próg reagowania musi być bardzo niski. Objawy brzuszne wymagają natychmiastowej wizyty.

Żywienie mastifa angielskiego

Okres wzrostu jest przy tej rasie absolutnie kluczowy i trwa wyjątkowo długo. Szczeniak mastifa musi rosnąć powoli, na karmie dla ras olbrzymich o ściśle kontrolowanej zawartości wapnia i umiarkowanej kaloryczności. Przekarmiony szczeniak rośnie szybciej, niż wytrzymują jego stawy. Szczegóły w poradniku o żywieniu szczeniaka.

U dorosłego psa dzienną porcję dziel na dwa, a najlepiej trzy posiłki ze względu na ryzyko skrętu żołądka i zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu.

Jak wyliczyć dawkę dla psa ważącego osiemdziesiąt kilogramów, opisaliśmy w tekście o tym, ile karmić psa. Warto się przygotować: mastif zjada trzy, cztery razy więcej niż labrador.

Utrzymanie szczupłej sylwetki ma bezpośrednie przełożenie na stawy i długość życia.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Ze względu na obciążenie stawów u psów dorosłych powszechnie stosuje się wsparcie chrząstki z rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Mastif angielski wywodzi się od starożytnych psów molosowatych, sprowadzanych do Brytanii prawdopodobnie przez Fenicjan i Rzymian. Rzymianie cenili brytyjskie mastify na tyle, że wywozili je na areny.

Przez stulecia mastify pilnowały angielskich posiadłości i zamków, a także brały udział w szczuciu niedźwiedzi i byków.

W XIX wieku, gdy krwawe widowiska zakazano, rasa przetrwała jako pies stróżujący wielkich majątków.

Obie wojny światowe niemal zniszczyły populację. Utrzymanie tak dużego psa w warunkach racjonowania żywności było praktycznie niemożliwe, a po drugiej wojnie w Wielkiej Brytanii pozostało zaledwie kilkanaście osobników.

Odbudowa rasy oparła się na psach sprowadzonych ze Stanów Zjednoczonych i Kanady.

Mastify regularnie pojawiają się w Księdze rekordów Guinnessa jako najcięższe psy świata. Rekordzista, pies o imieniu Zorba, ważył ponad sto pięćdziesiąt kilogramów.

Ile kosztuje mastif angielski i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 5000-10000 zł. Rasa jest w Polsce nieliczna.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder i łokci obojga rodziców,
• badanie kardiologiczne,
• w jakim wieku i z jakiego powodu odeszły psy z tej linii,
• czy w linii występowały problemy z powiekami.

Miesięczne utrzymanie to realnie 800-1200 zł, głównie za karmę. Do tego dochodzą wyraźnie wyższe koszty leczenia. Ubezpieczenie zdrowotne ma tu duży sens.

Doliczyć trzeba też sprzęt: bardzo duże legowisko ortopedyczne, mocne szelki i samochód, do którego pies się zmieści.

Ciekawostki

Mastif angielski o imieniu Zorba, żyjący w latach osiemdziesiątych, jest wymieniany jako najcięższy pies w historii, ważąc ponad sto pięćdziesiąt kilogramów przy wysokości niemal dziewięćdziesięciu centymetrów.

Po drugiej wojnie światowej w Wielkiej Brytanii pozostało zaledwie kilkanaście mastifów. Rasę odbudowano dzięki psom sprowadzonym ze Stanów Zjednoczonych i Kanady.

Rzymianie cenili brytyjskie mastify na tyle wysoko, że wywozili je na kontynent, a na dworze cesarskim istniało stanowisko urzędnika odpowiedzialnego za ich sprowadzanie.

Podsumowanie

Mastif angielski to doświadczenie życia z prawdziwym olbrzymem: psem spokojnym, łagodnym i wymagającym bardzo niewiele ruchu. Cena tej łagodności jest jednak wysoka i wyrażona w dwóch walutach: pieniądzach i czasie. To jedna z najdroższych w utrzymaniu i najkrócej żyjących ras.

Powiększający się brzuch, nieproduktywne wymioty i utrzymująca się kulawizna wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem weterynarii.