Dog niemiecki

Dog niemiecki bywa nazywany apollem wśród psów i trudno o lepsze określenie. Robi ogromne wrażenie, a jednocześnie jest jednym z najłagodniejszych psów w swojej kategorii wagowej. Rozmowa o tej rasie musi jednak zawierać dwie liczby: średnia długość życia poniżej dziesięciu lat i miesięczne koszty utrzymania przekraczające budżet większości psów dwukrotnie.

Charakter doga niemieckiego

To pies spokojny, przywiązany do rodziny i zaskakująco delikatny w kontakcie. Nie jest nadpobudliwy, nie krąży po domu i większość dnia przesypia w wybranym miejscu.

Wobec domowników bywa wręcz nachalnie czuły. Dog nie rozumie własnego rozmiaru i chętnie kładzie się na kolanach albo opiera całym ciężarem o nogi opiekuna.

Wobec obcych zachowuje czujność, ale bez agresji. Sam widok psa tej wielkości działa odstraszająco, więc rasa nie musi być ostra, by pełnić funkcję stróżującą.

Wobec dzieci jest cierpliwy, choć jego rozmiar wymaga nadzoru. Machnięcie ogonem na wysokości twarzy przedszkolaka to realne zdarzenie, a nie teoria.

Źle znosi samotność. To pies, który chce być blisko ludzi, i zostawiany regularnie na cały dzień staje się smutny.

Wygląd i umaszczenie

Dog niemiecki łączy masywność z elegancją. Sylwetka jest kwadratowa, budowa mocna, ale nie ciężka, a ruch płynny i długi.

Sierść jest bardzo krótka, gładka i lśniąca, bez podszerstka. Oznacza to, że pies marznie zimą i wymaga ubrania przy niskich temperaturach.

Wzorzec dopuszcza sześć umaszczeń: płowe, pręgowane, niebieskie, czarne, marmurkowe zwane arlekinem oraz płaszczowe.

Umaszczenie arlekin wymaga świadomej hodowli, bo związane jest z genem merle. Kojarzenie dwóch psów merle daje szczenięta obarczone ryzykiem głuchoty i ślepoty. Odpowiedzialne hodowle stosują ściśle określone schematy kojarzeń w obrębie tej grupy kolorystycznej.

W Polsce kopiowanie uszu jest zabronione, więc współczesne dogi mają naturalne, opadające uszy.

Dla kogo jest dog niemiecki, a dla kogo nie

To wybór dla osób mieszkających w domu lub w mieszkaniu z windą, mających realny budżet na utrzymanie olbrzyma, spędzających dużo czasu w domu i szukających psa spokojnego.

Nie polecamy tej rasy osobom o ograniczonym budżecie, mieszkającym na wysokim piętrze bez windy, szukającym psa do sportu, a także tym, którzy nie są gotowi zmierzyć się z krótkim życiem psa i wysokim ryzykiem nagłej utraty.

Ruch i szkolenie

Dorosły dog potrzebuje około godziny spokojnego ruchu dziennie, najlepiej w dwóch spacerach. To rasa o umiarkowanych wymaganiach.

Okres wzrostu wymaga za to skrajnej ostrożności. Do osiemnastego miesiąca życia unikaj długich marszów, biegania, skoków i schodów. Szkielet doga rośnie bardzo szybko, a przeciążenie w tym okresie skutkuje trwałymi problemami ortopedycznymi.

Szkolenie zaczyna się natychmiast i skupia na jednej rzeczy: manierach. Pies, który jako szczeniak stawiał łapy na człowieku, jako dorosły przewróci go bez wysiłku. Nauka chodzenia na luźnej smyczy jest przy tej wadze kwestią bezpieczeństwa.

Dog jest wrażliwy i dobrze reaguje na spokojne prowadzenie. Twarde metody działają na tę rasę źle.

Pielęgnacja

Najprostsza z możliwych. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza, choć dog linieje umiarkowanie przez cały rok.

Kąpiel rzadko, bo mycie psa tej wielkości jest logistycznym przedsięwzięciem, a skóra bywa wrażliwa.

Uwagi wymagają łokcie i biodra, na których przy leżeniu na twardym podłożu powstają odleżyny. Odpowiednio grube legowisko to nie luksus, tylko profilaktyka.

Pazury skracaj regularnie, uszy sprawdzaj co tydzień, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Warto obmacywać psa raz w miesiącu i zwracać uwagę na kulawizny, bo kostniakomięsak w tej rasie występuje często i zaczyna się od utykania bez urazu.

Zdrowie doga niemieckiego

Skręt żołądka. To najczęstsza przyczyna nagłej śmierci w tej rasie i największe zagrożenie, jakie trzeba znać. Objawy: nieproduktywne odruchy wymiotne, powiększający się i napięty brzuch, ślinotok, niepokój, pozycja modlitewna. Konieczna jest natychmiastowa operacja. Część hodowli i weterynarzy zaleca profilaktyczną gastropeksję, czyli przyszycie żołądka, wykonywaną przy okazji innego zabiegu.

Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM). Choroba serca częsta u ras olbrzymich. Objawia się nietolerancją wysiłku, kaszlem i omdleniami. Regularne badanie kardiologiczne od trzeciego roku życia ma sens.

Zespół Wobblera. Ucisk na rdzeń kręgowy w odcinku szyjnym, objawiający się chwiejnym chodem tylnych kończyn.

Kostniakomięsak. Nowotwór kości, na który dogi chorują wyraźnie częściej niż mniejsze rasy. Każda utrzymująca się kulawizna wymaga zdjęcia rentgenowskiego.

Dysplazja stawów biodrowych i OCD. Problemy rozwojowe nasilane przez zbyt szybki wzrost i nadmierny wysiłek u szczeniaka.

Przy tej rasie próg reagowania musi być bardzo niski. Objawy brzuszne to zawsze wizyta natychmiastowa, nie następnego dnia.

Żywienie doga niemieckiego

Żywienie jest przy dogu elementem profilaktyki, nie kwestią wygody.

Zapobieganie skrętowi żołądka. Dzienną porcję dziel na dwa, a najlepiej trzy posiłki. Nie karm bezpośrednio przed wysiłkiem ani po nim. Zapewnij godzinę spokoju po jedzeniu. Unikaj sytuacji, w której pies je łapczywie i połyka powietrze, pomocna bywa miska spowalniająca.

Okres wzrostu. To najbardziej krytyczny etap. Szczeniak doga musi rosnąć powoli, na karmie dla ras dużych i olbrzymich o kontrolowanej zawartości wapnia i umiarkowanej energii. Przekarmiony szczeniak rośnie szybciej, niż wytrzymują jego stawy. Szczegóły w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Jak wyliczyć dawkę dla psa siedemdziesięciokilogramowego, opisaliśmy w tekście o tym, ile karmić psa. Warto się przygotować: dog zjada dwa, trzy razy więcej niż labrador.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Ze względu na obciążenie stawów u psów dorosłych powszechnie stosuje się wsparcie chrząstki, którego zestawienie zebraliśmy w rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Przodkowie doga to psy typu mastiff sprowadzane do Europy Środkowej, krzyżowane z chartami. W Niemczech od XVI wieku hodowano je do polowania na dziki, stąd historyczna nazwa Saupacker, czyli chwytacz dzików.

Domieszka chartów dała rasie wysokość, długi krok i suchszą sylwetkę, odróżniającą doga od ciężkich molosów.

Gdy polowania z psami zaczęły zanikać, rasa przeszła do roli psa reprezentacyjnego i stróżującego przy dworach oraz posiadłościach.

W 1878 roku w Berlinie komisja hodowców zdecydowała o połączeniu różnych lokalnych typów pod jedną nazwą Deutsche Dogge. Pierwszy wzorzec spisano dwa lata później. W 1876 dog został ogłoszony psem narodowym Niemiec.

Angielska nazwa Great Dane, czyli wielki duńczyk, jest historycznym nieporozumieniem. Rasa nie ma związku z Danią.

Ile kosztuje dog niemiecki i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 5000-10000 zł.

O co pytać hodowcę:

• badanie kardiologiczne rodziców,
• prześwietlenia bioder,
• w jakim wieku i z jakiego powodu odeszły psy z tej linii,
• przy umaszczeniu arlekin: jakie umaszczenie mają oboje rodzice.

Miesięczne utrzymanie to realnie 700-1000 zł, głównie za karmę. Do tego dochodzą wyższe koszty leczenia, bo dawki leków, znieczulenia i zabiegi u psa siedemdziesięciokilogramowego kosztują odpowiednio więcej. Ubezpieczenie zdrowotne ma tu wymierny sens.

Doliczy też sprzęt: duże legowisko ortopedyczne, mocne szelki, transporter i samochód, do którego pies się zmieści.

Ciekawostki

Kilka psów tej rasy trafiło do Księgi rekordów Guinnessa jako najwyższe psy świata, mierząc w kłębie ponad sto centymetrów.

Scooby Doo, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci animowanych, to dog niemiecki.

Otto von Bismarck, kanclerz Niemiec, hodował dogi i przyczynił się do ich statusu psa narodowego. Jego psy towarzyszyły mu podczas obrad.

Podsumowanie

Dog niemiecki to pies dla kogoś, kto chce doświadczyć życia z olbrzymem o łagodnym charakterze i przyjmuje warunki tej umowy: wysokie koszty, ostrożność w okresie wzrostu, stałą czujność wobec objawów skrętu żołądka i świadomość, że wspólny czas będzie krótszy niż przy większości ras.

Powiększający się brzuch, nieproduktywne wymioty czy utrzymująca się kulawizna to u doga zawsze powód do natychmiastowego kontaktu z lekarzem weterynarii.