Pinczer niemiecki

Pinczer niemiecki jest rasą, która dwa razy o mało nie zniknęła. Raz, gdy jego funkcja tępiciela szczurów w stajniach przestała być potrzebna, drugi raz po wojnie, gdy przez kilka lat nie zarejestrowano ani jednego miotu. To, że dziś można go spotkać, jest zasługą uporu jednego hodowcy. Pod względem charakteru dostajemy psa czujnego, energicznego i wygodnego w utrzymaniu: bez sierści do czesania, bez strzyżenia, za to z wyraźnym własnym zdaniem.

Charakter pinczera niemieckiego

Pinczer niemiecki jest żywy, pewny siebie i bardzo uważny na to, co dzieje się wokół. Zauważa zmiany w otoczeniu szybciej, niż zauważa je opiekun, i uznaje za swój obowiązek je zasygnalizować.

Wobec rodziny jest przywiązany i chętny do zabawy, ale nie natrętny. Lubi obecność, nie domaga się ciągłego kontaktu fizycznego.

Wobec obcych zachowuje wyraźny dystans. Nie jest to pies, który wita gości w drzwiach. Rezerwa wobec nieznajomych jest cechą wzorcową, a nie wadą wychowania.

Ma silny instynkt łowiecki wobec gryzoni, pozostałość po pierwotnej funkcji. Kot w domu jest możliwy, jeśli pies wychował się z nim od szczeniaka, ale wolno biegające małe zwierzęta to problem.

Jest inteligentny i uczy się szybko, przy czym ocenia sens polecenia. Powtarzanie tej samej komendy dziesiąty raz kończy się tym, że pies przestaje reagować, a nie tym, że wykonuje ją lepiej.

Wygląd i umaszczenie

Pinczer niemiecki jest psem średniej wielkości, kwadratowym w sylwetce, suchym i wyraźnie umięśnionym. Nie ma w nim ani masywności, ani delikatności.

Sierść jest krótka, gęsta, gładka i mocno przylegająca, o wyraźnym połysku, bez podszerstka. To najprostszy w utrzymaniu typ włosa, ale też najmniej chroniący przed zimnem.

Wzorzec dopuszcza dwa umaszczenia: jednolicie rude, w odcieniach od jelenioczerwonego po ciemnorude, oraz czarne z wyraźnym rdzawym podpalaniem.

Uszy i ogon w Polsce pozostają naturalne, bo kopiowanie jest zabronione. Uszy są załamane, opadające do przodu, ogon noszony w kształcie szabli.

Brak podszerstka przekłada się na wyraźną wrażliwość na chłód. Zimą przy kilku stopniach powyżej zera pies zaczyna marznąć, zwłaszcza na dłuższych postojach.

Dla kogo jest pinczer niemiecki, a dla kogo nie

To dobry wybór dla osób aktywnych szukających psa średniej wielkości, dla mieszkańców mieszkań gotowych zapewnić mu ruch oraz dla kogoś, kto ceni psa czujnego, ale nie chce psa dużego.

Nie sprawdzi się u kogoś, kto nie zaakceptuje szczekania, pracuje wiele godzin poza domem albo szuka psa wylewnego wobec wszystkich napotkanych osób. Nie polecamy go też do domów z wolno biegającymi gryzoniami.

Rodzina z dziećmi w wieku szkolnym to zwykle dobra kombinacja, pod warunkiem że dzieci rozumieją, kiedy zostawić psa w spokoju.

Ruch i szkolenie

Półtorej godziny aktywności dziennie to realne minimum. Pinczer jest wytrzymały i chętnie towarzyszy przy bieganiu czy jeździe na rowerze, ale sam ruch fizyczny go nie zaspokaja.

Bardzo dobrze sprawdzają się praca węchowa, agility, obedience i zabawy w szukanie. Kilkanaście minut szukania rozrzuconej karmy męczy go bardziej niż półgodzinny marsz.

W szkoleniu potrzebna jest konsekwencja, krótkie sesje i realna nagroda. Rasa reaguje dobrze na metody pozytywne, źle na przymus. Pies zmuszany zaczyna się blokować albo szuka obejścia.

Osobnym zadaniem jest praca nad szczekaniem. Pinczer sygnalizuje głosem wszystko, co uzna za nietypowe, a w bloku oznacza to reagowanie na windę, kroki i zamykanie drzwi. Nawyku nie da się usunąć, ale da się go wyraźnie ograniczyć, jeśli zacznie się od szczeniaka.

Zimą pies potrzebuje okrycia, zwłaszcza przy spokojnych spacerach, podczas których się nie rozgrzewa.

Pielęgnacja

Pod tym względem rasa jest wyjątkowo prosta. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu usuwa wypadający włos i to praktycznie cała pielęgnacja sierści.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące. Krótki włos szybko schnie i nie zbiera zapachów.

Uszy sprawdzaj raz w tygodniu, pazury skracaj co trzy, cztery tygodnie, jeśli nie ścierają się na chodniku.

Zęby wymagają regularnej pracy. Rasa nie ma tak stłoczonego uzębienia jak miniatury, ale kamień odkłada się u niej normalnie. Codzienne czyszczenie i preparaty z rankingu proszków na zęby dla psa opóźniają konieczność zabiegu w znieczuleniu.

Zdrowie pinczera niemieckiego

Pinczer niemiecki jest rasą zdrową i długowieczną, ale jego historia odbudowy z bardzo małej liczby psów zostawiła ślad w postaci kilku chorób dziedzicznych.

Choroba von Willebranda. Zaburzenie krzepnięcia krwi, w tej rasie najważniejszy problem genetyczny. Objawia się przedłużonym krwawieniem po zabiegach i urazach. Dostępny jest test DNA i pytanie o niego powinno paść w pierwszej rozmowie z hodowcą.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje rzadziej niż u ras dużych, ale psy hodowlane powinny mieć wykonane prześwietlenie.

Zaćma dziedziczna. Rozpoznawana w badaniu okulistycznym, które w porządnej hodowli powtarza się co roku.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się apatią, przyrostem wagi i pogorszeniem jakości sierści. Rozpoznawana badaniem krwi.

Kamica moczowa. Notowana w rasie, zwłaszcza u psów pijących zbyt mało wody.

Wrażliwość na zimno. Nie jest chorobą, ale wymaga uwzględnienia w codziennym planie.

Diagnozę stawia lekarz weterynarii. Przy planowanym zabiegu chirurgicznym warto poinformować lecznicę o ryzyku choroby von Willebranda w rasie.

Żywienie pinczera niemieckiego

Pinczer ma szybki metabolizm i przy odpowiedniej dawce ruchu rzadko ma problem z nadwagą. Ta sama cecha działa jednak w drugą stronę: pies mało ruszający się tyje szybciej, niż widać to pod krótką sierścią. Jak przeliczyć dawkę na konkretnego psa, opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Dorosły pies je dwa razy dziennie, szczeniak trzy, cztery razy. Przysmaki szkoleniowe odejmuj od dziennej porcji, zamiast dodawać je do niej.

Ze względu na skłonność do kamicy moczowej pilnuj nawodnienia. Miska ze świeżą wodą w kilku miejscach w domu i kontrola, ile pies faktycznie pije, mają tu konkretne uzasadnienie. Więcej w tekście o tym, ile wody powinien pić pies.

Przy psie pijącym mało warto rozważyć dodatek karmy mokrej, żeby zwiększyć podaż wody z pożywieniem. Typy karm porównaliśmy w artykule karma sucha czy mokra.

Każdą zmianę karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z tekstu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Pinczery były w Niemczech psami stajennymi co najmniej od kilkuset lat. Pilnowały wozów podczas postoju, towarzyszyły w podróży i tępiły gryzonie w zabudowaniach gospodarskich. Przez długi czas pinczery i sznaucery hodowano razem, jako dwie odmiany włosa w jednym miocie.

Rozdzielenie na dwie odrębne rasy nastąpiło na przełomie XIX i XX wieku, kiedy zakazano kojarzenia psów o różnych typach sierści.

Po drugiej wojnie światowej rasa niemal wymarła. Między 1949 a 1958 rokiem w Niemczech nie zarejestrowano ani jednego miotu pinczera niemieckiego.

Odbudowę zawdzięcza rasa hodowcy Wernerowi Jungowi, który odszukał kilka ocalałych psów i włączył do hodowli duże pinczery miniaturowe. Cała współczesna populacja wywodzi się z tej garstki założycieli, co tłumaczy zarówno rzadkość rasy, jak i występowanie kilku chorób dziedzicznych.

W Polsce pinczer niemiecki pozostaje rasą niszową, z kilkoma miotami rocznie.

Ile kosztuje pinczer niemiecki i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 4000-7000 zł. Rasa jest rzadka, więc na miot zwykle się czeka, a część kupujących sprowadza psy z Niemiec lub Czech.

O co pytać hodowcę:

• test DNA w kierunku choroby von Willebranda u obojga rodziców,
• wynik prześwietlenia bioder,
• badanie okulistyczne z ostatniego roku,
• jak wygląda socjalizacja szczeniąt, zwłaszcza kontakt z obcymi ludźmi.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł: karma dla psa ważącego kilkanaście kilogramów, profilaktyka i rezerwa na weterynarza.

Adopcja pinczera niemieckiego zdarza się rzadko ze względu na małą populację. Częściej trafiają się psy w typie rasy, których charakter bywa bardzo zbliżony.

Ciekawostki

Cała współczesna populacja pinczerów niemieckich wywodzi się z kilku psów zebranych przez Wernera Junga w latach pięćdziesiątych XX wieku. To jeden z lepiej udokumentowanych przypadków odbudowy rasy z pojedynczych osobników.

Pinczer niemiecki jest przodkiem pinczera miniaturowego, a nie odwrotnie. Miniaturę uzyskano przez zmniejszenie tej właśnie rasy.

Pinczery i sznaucery przez większość swojej historii były jedną rasą o dwóch typach włosa. Do dziś widać to w podobieństwie sylwetki i temperamentu obu grup.

Podsumowanie

Pinczer niemiecki to propozycja dla kogoś, kto chce psa czujnego i energicznego, ale w rozsądnym rozmiarze i bez godzin spędzanych na pielęgnacji. Wymaga ruchu, konsekwencji i pracy nad szczekaniem, a w zamian daje kilkanaście lat towarzystwa psa, który zawsze wie, co dzieje się w domu. Przed zakupem sprawdź test na chorobę von Willebranda: w tej rasie to badanie o realnym znaczeniu.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia psa, a zwłaszcza przed planowanym zabiegiem, skonsultuj się z lekarzem weterynarii.