Wyżeł weimarski

Wyżeł weimarski robi wrażenie na pierwszy rzut oka: srebrzysta sierść, bursztynowe albo niebieskoszare oczy, elegancka sylwetka. To jednak jedna z tych ras, przy których wygląd bywa pułapką. Weimaraner został wyhodowany do całodniowej pracy w polu i do bardzo bliskiej współpracy z myśliwym, a obie te cechy przekładają się na wymagania, których większość domów nie jest w stanie spełnić.

Charakter wyżła weimarskiego

Weimaraner jest energiczny, inteligentny i skrajnie przywiązany do swojego człowieka. Opiekunowie opisują go jako psa, który chodzi za nimi po całym domu, łącznie z łazienką.

To przywiązanie jest jego największą zaletą i największym problemem. Wyżeł weimarski należy do ras najbardziej narażonych na lęk separacyjny, a objawy bywają poważne: wycie, niszczenie drzwi i futryn, próby wydostania się przez okno.

Jest bardzo aktywny i wytrzymały. Bez odpowiedniej dawki ruchu staje się nadpobudliwy.

Wobec obcych bywa powściągliwy i czujny. Wobec rodziny wylewny.

Wobec innych psów zwykle zgodny, choć samce bywają pewne siebie.

Ma silny instynkt łowiecki. Historycznie polował na grubą zwierzynę, a współczesny weimaraner chętnie goni wszystko, co się rusza, w tym koty.

Jest inteligentny i uczy się szybko, ale bywa uparty i testuje granice.

Wygląd i umaszczenie

Weimaraner jest duży, elegancki i harmonijnie zbudowany, o suchej muskulaturze i wydajnym, długim kroku.

Najbardziej charakterystyczne jest umaszczenie: srebrzyste, sarnie lub myszate, z dopuszczalnym rozjaśnieniem na głowie i uszach. Ta barwa dała rasie przydomek srebrnego ducha.

Oczy są bursztynowe u psów dorosłych, a u szczeniąt intensywnie niebieskie, co jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech rasy.

Wzorzec przewiduje dwie odmiany włosa: krótkowłosą, znacznie częstszą, oraz długowłosą z pióropuszami. Odmiana krótkowłosa nie ma podszerstka, co oznacza wrażliwość na zimno.

W Polsce kopiowanie ogonów jest zabronione, więc współczesne weimaranery mają pełny ogon.

Dla kogo jest wyżeł weimarski, a dla kogo nie

To wybór dla myśliwych, biegaczy, osób uprawiających sporty kynologiczne, pracujących zdalnie i mieszkających w domu z ogrodem.

To zły wybór na pierwszego psa, dla osób pracujących cały dzień poza domem, dla mieszkańców małych mieszkań bez dostępu do terenów spacerowych oraz dla tych, którzy szukają psa samodzielnego.

Ruch i szkolenie

Co najmniej dwie godziny aktywności dziennie, najlepiej z elementem swobodnego biegu i pracy węchowej.

Świetnie sprawdzają się canicross, bikejöring, dogtrekking, tropienie, praca węchowa i aportowanie.

W szkoleniu weimaraner uczy się szybko, ale wymaga konsekwencji. Jest wrażliwy na ton głosu, więc szorstkie metody działają odwrotnie do zamierzeń.

Najważniejszym elementem wychowania jest nauka spokojnego zostawania samemu. Zaczyna się ją od pierwszych dni w nowym domu, stopniowo wydłużając czas rozstania, i traktuje jako priorytet równy nauce przywołania.

Przywołanie warto ćwiczyć starannie, bo instynkt łowiecki jest silny.

Do osiemnastego miesiąca ograniczaj skoki i długie biegi na twardym podłożu.

Pielęgnacja

Najprostsza z możliwych przy odmianie krótkowłosej. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza, choć pies linieje umiarkowanie przez cały rok.

Odmiana długowłosa wymaga czesania dwa razy w tygodniu.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące. Skóra bywa wrażliwa.

Uszy wiszące wymagają cotygodniowej kontroli, zwłaszcza po pracy w mokrym terenie.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zimą pies potrzebuje ubranka. Brak podszerstka i niewielka ilość tkanki tłuszczowej to realny problem termiczny.

Grube legowisko warto zapewnić, bo przy suchej budowie łokcie i biodra łatwo się odparzają.

Zdrowie wyżła weimarskiego

Lęk separacyjny. Nie jest chorobą somatyczną, ale u tej rasy występuje na tyle często i tak poważnie, że warto traktować go jako główny problem zdrowotny. Wymaga pracy z behawiorystą, a czasem także wsparcia farmakologicznego.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z bardzo głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne, powiększający się i napięty brzuch, ślinotok i niepokój. To stan bezpośredniego zagrożenia życia wymagający natychmiastowej operacji.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Zwyrodnieniowa mielopatia. Postępująca choroba rdzenia kręgowego u psów starszych. Dostępny test DNA.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Reakcje poszczepienne i HOD. Weimaranery bywają nadwrażliwe na szczepienia, a u młodych psów opisywano przypadki osteodystrofii przerostowej po szczepieniu. Warto omówić z weterynarzem harmonogram szczepień szczeniaka i unikać podawania wielu preparatów jednocześnie.

Objawy brzuszne u weimaranera wymagają natychmiastowej reakcji.

Żywienie wyżła weimarskiego

Ze względu na ryzyko skrętu żołądka dzienną porcję dziel na dwa, a najlepiej trzy posiłki, i zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu. Nie karm bezpośrednio przed bieganiem ani po nim.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Przy dużej aktywności zapotrzebowanie bywa wyraźnie wyższe niż wskazuje tabela.

Weimaraner ma naturalnie suchą sylwetkę. Widoczne dwa ostatnie żebra u psa aktywnego są normą.

W okresie wzrostu, do około osiemnastego miesiąca, konieczna jest karma dla szczeniąt ras dużych o kontrolowanej zawartości wapnia. Szczegóły w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa. Przy wrażliwym przewodzie pokarmowym pomocne bywa wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

Przy intensywnej pracy pilnuj nawodnienia, o czym piszemy w tekście ile wody powinien pić pies.

Historia rasy

Wyżeł weimarski powstał na dworze wielkiego księcia Karola Augusta w Weimarze na początku XIX wieku. Rasa była przez dekady utrzymywana w ścisłej tajemnicy i dostępna wyłącznie dla arystokracji oraz członków ekskluzywnego klubu.

Pierwotnie psy te wykorzystywano do polowania na grubą zwierzynę: jelenie, dziki, a nawet niedźwiedzie. Wymagało to odwagi, wytrzymałości i bardzo bliskiej współpracy z myśliwym.

Gdy gruba zwierzyna w Europie zaczęła zanikać, rasę przekwalifikowano na wszechstronnego wyżła do polowania na ptactwo i drobną zwierzynę.

Klub rasy założono w 1897 roku i wprowadzono restrykcyjne zasady: psy sprzedawano wyłącznie członkom klubu, a hodowla podlegała ścisłej kontroli. Ta polityka utrzymała się przez dekady.

Do Stanów Zjednoczonych rasa trafiła dopiero w latach dwudziestych XX wieku, a jej popularność wzrosła gwałtownie po drugiej wojnie światowej.

Charakterystyczne srebrzyste umaszczenie i bursztynowe oczy uczyniły weimaranera jedną z najczęściej fotografowanych ras, między innymi w słynnych sesjach artystycznych z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

Ile kosztuje wyżeł weimarski i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4000-8000 zł.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder rodziców,
• test DNA na zwyrodnieniową mielopatię,
• badanie tarczycy,
• jak psy z tej linii radzą sobie z zostawaniem samemu.

Ostatnie pytanie jest przy tej rasie ważniejsze, niż mogłoby się wydawać.

Miesięczne utrzymanie to 400-600 zł, plus koszty szkolenia i ewentualnej pracy z behawiorystą.

Ciekawostki

Szczenięta wyżła weimarskiego rodzą się z intensywnie niebieskimi oczami, które z wiekiem zmieniają barwę na bursztynową. Zmiana zachodzi zwykle w pierwszych miesiącach życia.

Przez ponad sto lat rasa była dostępna wyłącznie dla członków niemieckiego klubu hodowlanego, co czyniło ją jedną z najbardziej zamkniętych hodowlanie ras w Europie.

Charakterystyczne srebrzyste umaszczenie dało rasie przydomek srebrnego ducha, używany do dziś w literaturze kynologicznej.

Podsumowanie

Wyżeł weimarski to pies wyjątkowo piękny i zdolny, ale wymagający konkretnego stylu życia: dwóch godzin ruchu dziennie i obecności człowieka w domu przez większość dnia. Jego skrajne przywiązanie do opiekuna jest zaletą tylko wtedy, gdy ktoś jest przy nim. W pustym domu ta sama cecha zamienia się w poważny problem behawioralny.

Powiększający się brzuch i nieproduktywne wymioty u weimaranera to zawsze powód do natychmiastowego kontaktu z lekarzem weterynarii.