Alaskan malamute

Alaskan malamute jest największym z klasycznych psów zaprzęgowych i najbardziej niezależnym. Nie był hodowany do szybkości jak husky, tylko do ciągnięcia ciężkich sań na krótszych dystansach, w warunkach, w których liczyła się siła i wytrzymałość. Ta praca ukształtowała psa, który jest fizycznie potężny, psychicznie samodzielny i nie ma potrzeby konsultowania swoich decyzji z człowiekiem.

Charakter malamuta

Malamute jest przyjazny wobec ludzi, także obcych. Nie jest psem stróżującym i nie ma instynktu obronnego. Wobec rodziny bywa czuły i towarzyski.

Jednocześnie jest bardzo niezależny. To pies, który słucha wtedy, gdy uzna to za sensowne. Nie ma w tym złej woli, tylko inny model współpracy niż u owczarków.

Wobec innych psów, zwłaszcza samców, bywa konfrontacyjny. Malamuty w naturalnych warunkach żyły w hierarchicznych grupach i ta skłonność do wyjaśniania pozycji pozostała. Wczesna socjalizacja pomaga, ale nie eliminuje problemu całkowicie.

Ma silny instynkt łowiecki. Koty, króliki i mniejsze zwierzęta bywają dla malamuta zwierzyną, a nie towarzystwem.

Kopie. To zachowanie naturalne, związane z budowaniem legowisk w śniegu, i w ogrodzie objawia się dołami, których nie da się wyperswadować.

Rzadko szczeka, za to wyje i wydaje charakterystyczne dźwięki przypominające mruczenie i mowę.

Wygląd i umaszczenie

Malamute jest potężny, mocno zbudowany, o głębokiej klatce piersiowej i mocnych kończynach. Sylwetka wyraża siłę, a nie szybkość.

Okrywa jest gruba, z ostrym włosem zewnętrznym i bardzo gęstym, tłustym podszerstkiem o grubości kilku centymetrów. To izolacja pozwalająca psu spać na śniegu przy skrajnym mrozie.

Wzorzec dopuszcza umaszczenia od jasnoszarego przez sobolowy i czerwonawy po czarny, zawsze z bielą na spodzie ciała, kończynach, łapach i części twarzy. Jedynym umaszczeniem jednolitym dopuszczalnym jest białe.

Oczy są zawsze brązowe. Niebieskie oczy są w tej rasie wadą dyskwalifikującą, w przeciwieństwie do husky’ego.

Ogon jest puszysty i noszony nad grzbietem w formie pióropusza, co jest kolejną łatwą do zauważenia różnicą wobec husky’ego.

Dla kogo jest malamute, a dla kogo nie

To rasa dla osób uprawiających sporty zaprzęgowe i dogtrekking, mieszkających w domu z solidnie zabezpieczonym ogrodem, mających doświadczenie z psami niezależnymi.

To zły wybór na pierwszego psa, dla mieszkańców bloków, dla rodzin z innymi zwierzętami domowymi, dla osób szukających psa posłusznego bez smyczy oraz dla wszystkich, którzy nie zaakceptują ilości sierści i dołów w ogrodzie.

Ruch i szkolenie

Co najmniej dwie godziny dziennie, najlepiej z elementem pracy ciągnącej. Malamute jest stworzony do wysiłku obciążającego, więc świetnie sprawdza się w dogtrekkingu, zaprzęgu i canicrossie.

Zimą jest w swoim żywiole. Latem trzeba ograniczać aktywność do wczesnych i późnych godzin, bo tolerancja na ciepło jest u tej rasy bardzo niska.

Szkolenie wymaga cierpliwości i realistycznych oczekiwań. Malamute nauczy się komend, ale będzie je wykonywał wybiórczo. Motywacja pokarmowa działa, przymus prowadzi do konfliktu.

Ogrodzenie musi być wysokie i zabezpieczone od dołu betonową podmurówką albo siatką zakopaną w ziemi. Malamute kopie wyjątkowo skutecznie.

Socjalizacja z innymi psami od pierwszych tygodni jest przy tej rasie priorytetem.

Do osiemnastego miesiąca ograniczaj obciążenia i skoki ze względu na rozwijające się stawy.

Pielęgnacja

Na co dzień okrywa jest zaskakująco łatwa w utrzymaniu: nie brudzi się, nie ma zapachu psa i nie filcuje się mocno. Szczotkowanie raz, dwa razy w tygodniu wystarcza.

Dwa razy w roku sytuacja się zmienia. Malamute zrzuca cały podszerstek w ciągu dwóch, trzech tygodni, a ilość sierści jest trudna do wyobrażenia dla kogoś, kto tego nie widział. W tym okresie szczotkowanie codzienne, najlepiej na dworze, wyczesywaczem do podszerstka.

Rasy nie wolno strzyc. Podwójna szata izoluje także przed upałem, a ogolony malamute jest bardziej narażony na przegrzanie i poparzenia słoneczne, a odrastająca sierść bywa trwale uszkodzona.

Kąpiel rzadko, dwa, trzy razy w roku. Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zdrowie malamuta

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje w rasie i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Polineuropatia malamutów (AMPN). Choroba neurologiczna specyficzna dla rasy, ujawniająca się zwykle przed drugim rokiem życia. Objawy to osłabienie tylnych kończyn, nietolerancja wysiłku i zmieniony chód. Dostępny jest test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Chondrodysplazja. Karłowatość dziedziczna, objawiająca się skróceniem i deformacją kończyn. Dostępny jest test DNA.

Zaćma dziedziczna. Wymaga corocznych badań okulistycznych u psów hodowlanych.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Dermatoza reagująca na cynk. Charakterystyczna dla ras nordyckich. Objawia się strupami i wyłysieniami wokół pyska i oczu. Leczy się suplementacją pod kontrolą weterynarza.

Każdy z tych punktów wymaga oceny lekarza weterynarii, a nie samodzielnego rozpoznania.

Żywienie malamuta

Malamute, podobnie jak husky, ma oszczędny metabolizm. Rasa wyhodowana do pracy na skąpych racjach potrafi utrzymać kondycję przy porcji mniejszej, niż sugerowałaby tabela dla psa o tej wadze.

Kontroluj sylwetkę, nie tabelę. Żebra powinny być wyczuwalne pod skórą, talia widoczna z góry. Sposób wyliczenia dawki znajdziesz w poradniku o tym, ile karmić psa.

Przy intensywnej pracy zaprzęgowej zapotrzebowanie rośnie znacznie i wtedy stosuje się karmy o wysokiej zawartości tłuszczu. To dotyczy jednak psów faktycznie pracujących.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki. W okresie wzrostu, do około osiemnastego miesiąca, stosuj karmę dla szczeniąt ras dużych, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Latem pilnuj nawodnienia. Szczegóły w artykule ile wody powinien pić pies. Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z tekstu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Rasa wywodzi się od psów hodowanych przez lud Mahlemut, zamieszkujący zachodnią Alaskę. Nazwa rasy pochodzi właśnie od tej nazwy plemiennej.

Malamuty nie były hodowane do szybkości. Ich zadaniem było ciągnięcie ciężkich ładunków, transport upolowanej zwierzyny i pomoc w polowaniach, w tym na niedźwiedzie. Liczyła się siła, wytrzymałość i zdolność przetrwania przy minimalnym pożywieniu.

W okresie gorączki złota na Alasce pod koniec XIX wieku rodzime psy krzyżowano bezładnie z przywożonymi rasami, co niemal zniszczyło czysty typ. Odtworzenie rasy w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku oparto na kilku zachowanych liniach.

Malamuty uczestniczyły w wyprawach polarnych, między innymi w ekspedycji Byrda na Antarktydę.

American Kennel Club uznał rasę w 1935 roku. W 2010 alaskan malamute został ogłoszony oficjalnym psem stanu Alaska.

Ile kosztuje alaskan malamute i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4000-8000 zł.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder,
• testy DNA na polineuropatię i chondrodysplazję,
• badanie okulistyczne rodziców,
• czy hodowla pracuje z psami w zaprzęgu i jaki temperament mają rodzice.

Warto też rozważyć adopcję. Malamuty trafiają do fundacji regularnie, zwykle w wieku roku lub dwóch, gdy opiekunowie nie poradzili sobie z ich siłą i niezależnością.

Miesięczne utrzymanie to 450-650 zł, plus solidne ogrodzenie, którego koszt bywa niebagatelny.

Ciekawostki

Podszerstek malamuta osiąga kilka centymetrów grubości i pozwala psu spać na śniegu przy temperaturze poniżej minus pięćdziesięciu stopni bez oznak dyskomfortu.

W przeciwieństwie do husky’ego malamute nigdy nie ma niebieskich oczu. To najprostszy sposób odróżnienia obu ras na pierwszy rzut oka, obok wyraźnie większego rozmiaru.

Malamuty ciągną ciężary nieproporcjonalnie duże w stosunku do własnej masy i biorą udział w zawodach weight pulling, gdzie osiągają wyniki liczone w setkach kilogramów.

Podsumowanie

Alaskan malamute to pies dla kogoś, kto szuka partnera do wysiłku w chłodnym klimacie i akceptuje jego niezależność. Jest przyjazny, wytrzymały i zdrowszy niż wiele ras tej wielkości, ale nie będzie psem posłusznym bez smyczy ani psem do mieszkania. Ogrodzenie, ruch i akceptacja sierści to warunki wstępne, nie opcje.

Osłabienie tylnych kończyn, zmiany skórne wokół pyska czy nietolerancja wysiłku wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii, bo w tej rasie często mają konkretne, dobrze opisane przyczyny.