Akita

Akita jest psem, o którym najczęściej mówi się przez pryzmat filmu i historii Hachiko. To prawdziwa opowieść o niezwykłej wierności, ale nie oddaje pełnego obrazu rasy. Akita to pies o dużej godności, milczący, powściągliwy i bardzo niezależny, z wyraźną nietolerancją wobec innych psów. Kto szuka wylewnego przyjaciela, będzie rozczarowany. Kto szuka spokojnego, dostojnego towarzysza, może znaleźć w niej rasę życia.

Charakter akity

Akita jest opanowana, pewna siebie i powściągliwa. Nie okazuje uczuć wylewnie i nie domaga się uwagi. Przywiązanie wyraża obecnością, nie entuzjazmem.

Wobec rodziny jest lojalna i opiekuńcza. Wobec obcych zachowuje wyraźny dystans, obserwując bez zaczepiania.

Jest bardzo niezależna. Akita rozważa polecenia, zamiast je wykonywać odruchowo. To nie jest brak inteligencji, tylko inny model relacji z człowiekiem, ukształtowany przez samodzielną pracę myśliwską.

Nietolerancja innych psów to najważniejsza praktyczna cecha rasy. Akity, zwłaszcza samce wobec samców i suki wobec suk, bywają bardzo konfliktowe. Socjalizacja od szczeniaka jest konieczna, ale nie usuwa problemu.

Ma silny instynkt łowiecki wobec mniejszych zwierząt.

Jest wyjątkowo cicha. Szczeka rzadko, za to wydaje pomruki i dźwięki przypominające mruczenie.

Wygląd i umaszczenie

Akita jest duża, mocna, harmonijnie zbudowana, o dostojnej postawie. Charakterystyczne są małe, trójkątne, stojące uszy pochylone lekko do przodu, małe, trójkątne oczy i gruby ogon zwinięty na grzbiecie.

Okrywa jest dwuwarstwowa: twardy, odstający włos zewnętrzny i bardzo gęsty, miękki podszerstek. Odpowiada za ekstremalne linienie sezonowe.

Wzorzec dopuszcza cztery umaszczenia: rude płowe, sezamowe, pręgowane i białe. Wszystkie poza białym muszą mieć urajiro, czyli jasne, kremowobiałe znaczenia na bokach pyska, policzkach, pod żuchwą, na szyi, piersi, brzuchu i wewnętrznych stronach kończyn.

Maska na pysku, charakterystyczna dla akity amerykańskiej, jest u akity japońskiej niedopuszczalna.

Od 1999 roku FCI rozdzieliła obie rasy. Akita amerykańska nosi nazwę wielki japoński pies i jest masywniejsza, cięższa i dopuszcza szerszą paletę umaszczeń.

Dla kogo jest akita, a dla kogo nie

To rasa dla osób doświadczonych, ceniących psa niezależnego i spokojnego, mieszkających w domu z ogrodem i najlepiej niemających innych psów.

To zły wybór na pierwszego psa, dla rodzin z małymi dziećmi, dla domów z innymi psami lub mniejszymi zwierzętami oraz dla wszystkich, którzy oczekują psa wylewnego i posłusznego bez smyczy.

Ruch i szkolenie

Godzina do półtorej ruchu dziennie. Akita nie ma skrajnie wysokich potrzeb ruchowych, ale potrzebuje regularnych, spokojnych spacerów.

Spuszczanie ze smyczy poza terenem ogrodzonym jest ryzykowne ze względu na instynkt łowiecki i możliwe reakcje wobec innych psów.

Szkolenie wymaga spokoju i konsekwencji. Akita źle reaguje na przymus i podniesiony głos, a jednocześnie testuje granice u opiekuna niekonsekwentnego. Sesje muszą być krótkie, bo powtarzanie tego samego ćwiczenia dziesiąty raz akita uznaje za bezsensowne.

Socjalizacja od pierwszych tygodni jest priorytetem, zwłaszcza kontrolowany kontakt z innymi psami i z ludźmi.

Do osiemnastego miesiąca ograniczaj skoki i długie biegi na twardym podłożu.

Pielęgnacja

Na co dzień akita jest czysta i praktycznie bezzapachowa. Szczotkowanie raz, dwa razy w tygodniu wystarcza.

Dwa razy w roku zrzuca cały podszerstek w ciągu dwóch, trzech tygodni. Ilość sierści jest ogromna. W tym okresie wyczesywanie codzienne, najlepiej na dworze.

Rasy nie wolno strzyc. Podwójna szata izoluje zarówno przed zimnem, jak i przed upałem.

Kąpiel rzadko, kilka razy w roku. Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zwracaj uwagę na skórę i pigmentację. Zmiany w postaci depigmentacji nosa, warg czy powiek mogą wskazywać na choroby autoimmunologiczne, na które ta rasa jest predysponowana.

Zdrowie akity

Zespół uveodermatologiczny (VKH). Choroba autoimmunologiczna specyficzna dla akit, w której układ odpornościowy atakuje komórki barwnikowe. Objawy to zapalenie błony naczyniowej oka, ból, zaczerwienienie i utrata pigmentu na nosie, wargach i powiekach. Nieleczona prowadzi do ślepoty. Wymaga szybkiej diagnostyki okulistycznej.

Choroby autoimmunologiczne skóry. Pemfigus liściasty i inne dermatozy autoimmunologiczne występują w rasie częściej niż średnio.

Dysplazja stawów biodrowych. Wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Niedoczynność tarczycy. Częsta w rasie. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Postępujący zanik siatkówki. Dostępny test DNA.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne i powiększający się brzuch.

Zaczerwienienie oka i utrata pigmentu na nosie u akity to objawy wymagające pilnej konsultacji, a nie obserwacji.

Żywienie akity

Akita ma oszczędny metabolizm i przy przekarmianiu łatwo przybiera na wadze. Kontroluj sylwetkę, nie tabelę. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Rasa bywa wrażliwa pokarmowo, z objawami skórnymi i trawiennymi. Przy przewlekłym świądzie warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią. Przy luźnych stolcach pomocne bywa wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki ze względu na ryzyko skrętu żołądka i zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu.

W okresie wzrostu, do około osiemnastego miesiąca, stosuj karmę dla szczeniąt ras dużych, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Akita pochodzi z prefektury Akita w północnej Japonii, gdzie od stuleci hodowano duże psy myśliwskie do polowania na niedźwiedzie, dziki i jelenie.

W XVII wieku rasa była pod opieką arystokracji, a jej hodowla podlegała ścisłym regułom. Później, w okresie Meiji, akity były wykorzystywane w walkach psów, co doprowadziło do dolewów krwi mastifów i innych ras, zniekształcając typ.

W latach dwudziestych XX wieku rozpoczęto prace nad odtworzeniem pierwotnego typu japońskiego. W 1931 roku akita została uznana za japoński pomnik przyrody.

Najsłynniejszym psem tej rasy był Hachiko, który przez dziewięć lat po śmierci swojego opiekuna codziennie przychodził na stację Shibuya w Tokio, czekając na jego powrót. Jego pomnik stoi tam do dziś.

Po drugiej wojnie światowej amerykańscy żołnierze wywozili akity do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwinął się odmienny, masywniejszy typ. W 1999 roku FCI oficjalnie rozdzieliła obie rasy.

Ile kosztuje akita i gdzie ją kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 5000-12000 zł.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder,
• badanie tarczycy i test DNA na PRA,
• czy w linii występowały choroby autoimmunologiczne,
• jaki temperament mają rodzice wobec innych psów.

Ostatnie pytanie ma przy tej rasie duże znaczenie praktyczne.

Miesięczne utrzymanie to 450-650 zł. Warto doliczyć koszty ewentualnej diagnostyki dermatologicznej i okulistycznej.

Ciekawostki

Hachiko czekał na stacji Shibuya przez ponad dziewięć lat po śmierci swojego opiekuna. Jego historia stała się w Japonii symbolem wierności, a pomnik przy stacji jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc spotkań w Tokio.

W Japonii figurki akit wręcza się tradycyjnie jako symbol zdrowia i pomyślności, na przykład rodzicom nowo narodzonego dziecka.

Helen Keller sprowadziła pierwszą akitę do Stanów Zjednoczonych w 1937 roku, po wizycie w prefekturze Akita.

Podsumowanie

Akita to pies o wyjątkowej godności i sile charakteru, wymagający opiekuna spokojnego, doświadczonego i świadomego jej ograniczeń, przede wszystkim nietolerancji innych psów. Nie jest psem dla każdego i nie udaje, że jest. Dla właściwej osoby staje się jednak towarzyszem o wyjątkowej lojalności.

Zaczerwienienie oczu, utrata pigmentu i zmiany skórne u akity zawsze wymagają pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii.