Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski jest jedną z tych ras, o których trudno pisać bez emocji. Ma opinię psa niemal idealnego rodzinnie: łagodnego, spokojnego, cierpliwego wobec dzieci i przywiązanego do domu. Ta opinia jest zasłużona. Problem w tym, że berneńczyk żyje krócej niż niemal każda inna popularna rasa, a to informacja, którą trzeba mieć przed sobą, a nie po siedmiu latach.

Charakter berneńczyka

To pies spokojny, zrównoważony i głęboko związany z rodziną. Nie jest nadpobudliwy, nie krąży bez celu i większość dnia spędza leżąc tam, gdzie widzi domowników.

Wobec dzieci jest wyjątkowo cierpliwy. Toleruje zamieszanie, hałas i nieporadność, rzadko warczy.

Wobec obcych bywa powściągliwy, ale bez agresji. Wzorzec opisuje psa pewnego siebie i przyjaznego, bez ostrości. Berneńczyk zaszczeka, gdy ktoś podejdzie do posesji, ale nie jest psem obronnym.

Jest wrażliwy na ton głosu i nastrój w domu. Podniesiony głos działa na niego źle, spokojne prowadzenie znakomicie.

Największą jego słabością, obok zdrowia, jest samotność. To rasa hodowana do pracy przy człowieku i regularnie zostawiana sama staje się nieszczęśliwa.

Dojrzewa powoli, koło drugiego roku życia. Wcześniej bywa niezgrabnym olbrzymem, który jeszcze nie panuje nad swoim ciałem.

Wygląd i umaszczenie

Berneńczyk jest mocno zbudowany, harmonijny, nieco dłuższy niż wyższy. Sprawia wrażenie siły bez ociężałości.

Sierść jest długa, lśniąca, prosta lub lekko falista, z gęstym podszerstkiem. To okrywa wyhodowana pod alpejski klimat, co tłumaczy zarówno obfite linienie, jak i słabą tolerancję upału.

Wzorzec dopuszcza wyłącznie jedno umaszczenie: trójbarwne. Tło kruczoczarne, rdzawobrązowe podpalanie nad oczami, na policzkach, po bokach klatki piersiowej i na kończynach, oraz białe znaczenia: strzałka na głowie, krzyż na piersi, końcówki łap i koniec ogona.

Symetria białych znaczeń ma znaczenie wystawowe, ale żadnego dla zdrowia i charakteru psa.

Berneńczyk to jedna z czterech szwajcarskich ras pasterskich, obok dużego szwajcarskiego psa pasterskiego, appenzellera i entlebuchera. Jako jedyny ma długą sierść.

Dla kogo jest berneńczyk, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi mieszkających w domu z ogrodem, dla osób pracujących zdalnie oraz dla tych, którzy chcą spokojnego psa i nie potrzebują partnera do intensywnego sportu.

Nie polecamy tej rasy mieszkańcom małych mieszkań na wysokich piętrach, osobom pracującym cały dzień poza domem, alergikom i tym, którzy nie zaakceptują sierści w całym domu. To także trudny wybór dla kogoś, kto nie jest gotowy zmierzyć się z krótkim życiem psa.

Ruch i szkolenie

Dorosły berneńczyk potrzebuje około godziny spokojnego ruchu dziennie. To rasa o umiarkowanych wymaganiach, ceniąca długie, niespieszne spacery bardziej niż bieganie.

Okres wzrostu wymaga ostrożności. Do osiemnastego miesiąca ograniczaj schody, skoki i długie marsze. Szkielet rośnie szybko i przeciążenie w tym czasie skutkuje trwałymi problemami.

Latem pilnuj temperatury. Berneńczyk z gęstym podszerstkiem przegrzewa się przy dwudziestu kilku stopniach. Spacery rano i wieczorem, w domu dostęp do chłodnego miejsca.

Szkolenie jest łatwe, bo pies chce współpracować. Priorytetem jest nauka chodzenia na luźnej smyczy, zanim szczeniak zamieni się w czterdziestokilogramowego psa.

Berneńczyki dobrze sprawdzają się w dogoterapii oraz w tradycyjnym dla rasy zaprzęgu wózkowym, uprawianym rekreacyjnie.

Pielęgnacja

Szczotkowanie trzy razy w tygodniu, a w okresach linienia codziennie. Największej uwagi wymagają kołnierz, pióropusze za uszami, spodnie na tylnych kończynach i ogon.

Rasy nie strzyże się na krótko. Podwójna szata izoluje także przed upałem, a ogolony pies bywa bardziej narażony na przegrzanie i poparzenia słoneczne.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące. Suszenie psa tej wielkości zajmuje sporo czasu, więc warto zainwestować w porządną suszarkę.

Sprawdzaj uszy co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zwracaj uwagę na łokcie i biodra, na których przy leżeniu na twardym podłożu tworzą się odleżyny. Grube legowisko to profilaktyka.

Obmacuj psa raz w miesiącu i zgłaszaj każdy nowy guzek. Przy obciążeniu nowotworowym tej rasy wczesne wykrycie ma znaczenie.

Zdrowie berneńczyka

Nowotwory. To główny problem rasy i przyczyna jej krótkiego życia. Berneńczyki chorują na histiocytozę złośliwą znacznie częściej niż jakakolwiek inna rasa, a także na mięsaki i chłoniaki. Objawy bywają niespecyficzne: spadek apetytu, osłabienie, utrata masy ciała, kulawizna. Nie ma testu przesiewowego, dlatego tak duże znaczenie ma wywiad o długowieczności psów z danej linii.

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Prześwietlenia obojga rodziców to warunek konieczny.

Zerwanie więzadła krzyżowego. Częste u ciężkich psów. Objawia się nagłą kulawizną tylnej kończyny.

Zwyrodnieniowa mielopatia. Postępująca choroba rdzenia kręgowego u psów starszych. Dostępny jest test DNA.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne i powiększający się brzuch. Stan nagły.

Przegrzanie. Nie jest chorobą, ale przy tej okrywie stanowi realne zagrożenie latem.

Każdy nowy guzek, utrzymująca się kulawizna czy spadek kondycji wymaga oceny lekarza weterynarii, a nie obserwacji przez tygodnie.

Żywienie berneńczyka

Okres wzrostu jest kluczowy. Szczeniak musi rosnąć powoli, na karmie dla ras dużych i olbrzymich o kontrolowanej zawartości wapnia. Przekarmiony berneńczyk rośnie szybciej, niż wytrzymują jego stawy. Szczegóły w poradniku o żywieniu szczeniaka.

U dorosłego psa dzienną porcję dziel na dwa posiłki ze względu na ryzyko skrętu żołądka i zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu. Jak wyliczyć dawkę, opisaliśmy w tekście o tym, ile karmić psa.

Utrzymanie szczupłej sylwetki ma bezpośrednie przełożenie na stawy i długość życia. Żebra powinny być wyczuwalne pod skórą bez naciskania.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Ze względu na obciążenie stawów u psów dorosłych i starszych powszechnie stosuje się wsparcie chrząstki. Przegląd takich preparatów zebraliśmy w rankingu suplementów na stawy dla psa.

Latem pilnuj nawodnienia. Ile pies powinien pić, opisaliśmy w tekście ile wody powinien pić pies.

Historia rasy

Berneńczyk pochodzi z okolic Berna w Szwajcarii, gdzie od stuleci trzymano trójbarwne psy przy gospodarstwach. Ich zadania były praktyczne: pędzenie bydła na hale, pilnowanie obejścia i ciągnięcie wózków z mlekiem oraz serem.

Historyczna nazwa Dürrbächler pochodzi od gospody Dürrbach koło Riggisbergu, w której okolicy psy te występowały najliczniej.

Pod koniec XIX wieku rasa niemal zanikła, wyparta przez maszyny i sprowadzane psy zagraniczne. Uratował ją profesor Albert Heim, który zainteresował się szwajcarskimi psami pasterskimi i doprowadził do ich uporządkowania.

Pierwszy klub rasy powstał w 1907 roku, a nazwę Berner Sennenhund przyjęto w 1913. Współcześnie berneńczyk jest najpopularniejszą z czterech szwajcarskich ras pasterskich.

Ile kosztuje berneński pies pasterski i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4500-9000 zł.

O co pytać hodowcę, w tej kolejności:

• w jakim wieku i z jakiego powodu odeszły psy z tej linii,
• prześwietlenia bioder i łokci obojga rodziców,
• czy w linii występowała histiocytoza,
• test DNA w kierunku zwyrodnieniowej mielopatii.

Pierwsze pytanie jest przy berneńczyku najważniejsze. Hodowle świadomie pracujące nad długowiecznością istnieją i warto ich szukać.

Miesięczne utrzymanie to 500-750 zł. Warto rozważyć ubezpieczenie zdrowotne, bo koszty diagnostyki onkologicznej są wysokie.

Ciekawostki

Berneńczyki do dziś biorą udział w szwajcarskich zawodach zaprzęgów wózkowych, nawiązujących do ich pierwotnej pracy przy transporcie mleka i sera.

Białe znaczenia berneńczyka mają tradycyjne nazwy w szwajcarskiej kynologii, a układ krzyża na piersi bywa nazywany szwajcarskim krzyżem.

To jedyna z czterech szwajcarskich ras pasterskich o długiej sierści. Pozostałe trzy są krótkowłose.

Podsumowanie

Berneński pies pasterski to jeden z najlepszych psów rodzinnych, jakie można wybrać: łagodny, spokojny i cierpliwy wobec dzieci. Trzeba jednak podejmować tę decyzję świadomie, bo rasa jest poważnie obciążona nowotworowo i żyje krócej niż większość psów. Wybór hodowli pracującej nad długowiecznością to najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić przed zakupem.

Każdy nowy guzek, spadek apetytu czy kulawizna u berneńczyka to powód do szybkiej wizyty u lekarza weterynarii.