Nowofundland

Nowofundland powstał do jednej rzeczy: pracy w zimnej wodzie. Pomagał rybakom wyciągać sieci, przynosił liny i wyciągał ludzi za burtę. Wszystko w jego budowie temu służy: błony pławne między palcami, tłusta w dotyku okrywa, która nie przemaka, mocna klatka piersiowa i szeroki, wiosłujący ruch. Dziś jest przede wszystkim psem rodzinnym, ale ten instynkt w nim został i objawia się przy każdym akwenie.

Charakter nowofundlanda

To pies wyjątkowo łagodny i opiekuńczy. Wzorzec wprost wymienia łagodność jako cechę podstawową i opisuje ją jako najważniejszą właściwość rasy.

Wobec dzieci jest cierpliwy i troskliwy. W literaturze kynologicznej często określa się go mianem psiej niani, a określenie to ma podstawy: nowofundlandy naturalnie trzymają się blisko dzieci i reagują, gdy coś je niepokoi.

Wobec obcych jest przyjazny, bez agresji. Nie jest psem stróżującym, choć sam rozmiar działa odstraszająco.

Jest spokojny w domu. Nie krąży, nie domaga się nieustannej uwagi, potrafi przespać większość dnia.

Ma silny instynkt ratowniczy. Wiele nowofundlandów bez żadnego szkolenia próbuje wyciągać z wody dzieci albo inne psy. To zachowanie urocze, ale wymaga nadzoru, bo pies może wyciągać kogoś, kto tego nie potrzebuje.

Źle znosi samotność i długi brak kontaktu z rodziną.

Wygląd i umaszczenie

Nowofundland jest masywny, szeroki, o mocnej kości i głębokiej klatce piersiowej. Sylwetka jest nieco dłuższa niż wyższa, a ruch swobodny i toczący się.

Okrywa jest długa, podwójna, wyraźnie tłusta w dotyku i wodoodporna, z bardzo gęstym podszerstkiem. To najbardziej charakterystyczna cecha rasy pod względem praktycznym: pies wychodzący z wody otrząsa się i jest niemal suchy pod spodem.

Między palcami występują dobrze rozwinięte błony pławne, działające jak wiosła.

Wzorzec dopuszcza trzy umaszczenia: czarne, brązowe oraz biało-czarne, nazywane landseer. Białe znaczenia na piersi, palcach i końcu ogona są dopuszczalne u psów czarnych i brązowych.

Warto wiedzieć, że landseer europejski kontynentalny to w klasyfikacji FCI odrębna rasa, wyższa i lżejsza od nowofundlanda.

Dla kogo jest nowofundland, a dla kogo nie

To wybór dla rodzin mieszkających w domu z ogrodem, najlepiej w pobliżu wody, dla osób szukających spokojnego, łagodnego psa i mających budżet na utrzymanie olbrzyma.

Nie polecamy tej rasy mieszkańcom bloków, osobom o ograniczonym budżecie, ludziom szukającym psa czystego i bezobsługowego oraz tym, którzy mieszkają w miejscach o gorącym klimacie.

Ruch i szkolenie

Około godziny spokojnego ruchu dziennie. Najlepszą formą aktywności jest pływanie, które odciąża stawy i pozwala psu zmęczyć się bez obciążania szkieletu.

W okresie wzrostu, do osiemnastego miesiąca, ograniczaj schody, skoki i długie marsze. Rosnący szybko szkielet jest bardzo wrażliwy na przeciążenia.

Latem pilnuj temperatury. Nowofundland z gęstym podszerstkiem przegrzewa się już przy dwudziestu kilku stopniach. Latem spacery tylko rano i wieczorem, w domu chłodne miejsce, a najlepiej dostęp do wody.

Szkolenie jest łatwe, bo pies chce współpracować i jest wrażliwy na ton głosu. Priorytetem jest nauka chodzenia na luźnej smyczy, zanim szczeniak zamieni się w siedemdziesięciokilogramowego psa.

Rasa świetnie sprawdza się w ratownictwie wodnym i w zaprzęgu wózkowym, uprawianym rekreacyjnie.

Pielęgnacja

To najbardziej pracochłonna część życia z tą rasą.

Szczotkowanie trzy razy w tygodniu, a w okresach linienia codziennie. Największej uwagi wymagają kołnierz, spodnie, okolice za uszami i ogon.

Rasy nie strzyże się. Okrywa pełni funkcję izolacyjną i wodoodporną, a jej ogolenie trwale zmienia strukturę włosa.

Kąpiel rzadko, bo mycie i suszenie psa tej wielkości zajmuje kilka godzin. Częste mycie usuwa naturalną warstwę tłuszczu chroniącą przed wodą.

Po każdym pływaniu dokładnie osuszaj uszy i sprawdzaj, czy w okrywie nie zostały zanieczyszczenia.

Fafle i kąciki warg przecieraj regularnie, bo nowofundlandy ślinią się obficie, zwłaszcza po piciu.

Zwracaj uwagę na łokcie i biodra, gdzie tworzą się odleżyny. Grube legowisko to profilaktyka.

Zdrowie nowofundlanda

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Poważne obciążenie rasy. Prześwietlenia obojga rodziców to warunek konieczny.

Zwężenie zastawki aorty. Wada wrodzona serca, na którą nowofundlandy chorują wyraźnie częściej niż inne rasy. Wykrywa się ją podczas osłuchiwania u szczeniaka, dlatego badanie kardiologiczne rodziców ma duże znaczenie.

Kamica cystynowa. Choroba metaboliczna specyficzna dla tej rasy, prowadząca do tworzenia kamieni w drogach moczowych. Dostępny jest test DNA. Objawy to trudności w oddawaniu moczu i krew w moczu, a u samców istnieje ryzyko całkowitej niedrożności, będącej stanem nagłym.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne i powiększający się brzuch.

Zwyrodnieniowa mielopatia. Postępująca choroba rdzenia kręgowego u psów starszych. Dostępny test DNA.

Przegrzanie. Realne zagrożenie latem.

Trudności w oddawaniu moczu, objawy brzuszne i omdlenia u nowofundlanda wymagają natychmiastowej reakcji.

Żywienie nowofundlanda

Okres wzrostu jest krytyczny. Szczeniak musi rosnąć powoli, na karmie dla ras olbrzymich o kontrolowanej zawartości wapnia i umiarkowanej kaloryczności. Zbyt szybki przyrost masy to prosta droga do dysplazji. Szczegóły w poradniku o żywieniu szczeniaka.

U dorosłego psa dzienną porcję dziel na dwa, trzy posiłki ze względu na ryzyko skrętu żołądka i zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu. Jak wyliczyć dawkę, opisaliśmy w tekście o tym, ile karmić psa.

Przy kamicy cystynowej weterynarz zwykle zaleca dietę weterynaryjną i zwiększone spożycie wody. Nawodnienie ma przy tej rasie znaczenie profilaktyczne, o czym piszemy w artykule ile wody powinien pić pies.

Utrzymanie szczupłej sylwetki bezpośrednio przekłada się na stawy. Ze względu na ich obciążenie u psów dorosłych powszechnie stosuje się wsparcie chrząstki, którego przegląd zebraliśmy w rankingu suplementów na stawy dla psa.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Rasa pochodzi z Nowej Fundlandii, wyspy u wschodnich wybrzeży Kanady. Jej przodkami były prawdopodobnie psy przywiezione przez europejskich rybaków, skrzyżowane z lokalnymi psami rdzennych mieszkańców.

Zadania nowofundlandów przy rybakach były praktyczne: wyciąganie sieci z wody, przynoszenie lin między łodziami, ciągnięcie wózków z rybami i drewnem oraz ratowanie ludzi, którzy wypadli za burtę.

Ten sam obszar dał początek dwóm rasom. Mniejszy pies św. Jana stał się przodkiem labradora, większy typ przekształcił się w nowofundlanda.

W XIX wieku rasa trafiła do Anglii, gdzie ukształtowano jej współczesny wygląd. Malarz Edwin Landseer sportretował biało-czarne osobniki tak sugestywnie, że ta odmiana kolorystyczna nosi dziś jego nazwisko.

Nowofundlandy udokumentowały wiele akcji ratunkowych na morzu. Do dziś we Włoszech działa szkoła psów ratowników wodnych, w której rasa ta jest podstawowa.

Ile kosztuje nowofundland i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4500-9000 zł.

O co pytać hodowcę:

• prześwietlenia bioder i łokci obojga rodziców,
• badanie kardiologiczne w kierunku zwężenia zastawki aorty,
• test DNA na kamicę cystynową,
• w jakim wieku i z jakiego powodu odeszły psy z tej linii.

Miesięczne utrzymanie to 650-950 zł, głównie za karmę, plus wyższe koszty leczenia typowe dla psów olbrzymich.

Warto też z góry przyjąć, że dom z nowofundlandem będzie mokry i pełen sierści. To nie jest rasa dla osób ceniących idealny porządek.

Ciekawostki

Nowofundlandy mają błony pławne między palcami, wyraźnie lepiej rozwinięte niż u innych ras, oraz pływają stylem przypominającym ruch wiosła, a nie typowym psim pieskiem.

Pies o imieniu Seaman towarzyszył ekspedycji Lewisa i Clarka przez cały jej przebieg, a jego rola została odnotowana w dziennikach wyprawy.

We Włoszech działa Szkoła Psów Ratowników Wodnych, w której nowofundlandy skaczą z helikopterów i łodzi, by holować tonących do brzegu.

Podsumowanie

Nowofundland to jeden z najłagodniejszych psów, jakie można sobie wyobrazić, i wyjątkowo dobry towarzysz dla rodziny z dziećmi mieszkającej w domu. Warunki są jednak konkretne: przestrzeń, budżet, akceptacja sierści i wody w domu oraz ostrożność w okresie wzrostu i latem.

Trudności w oddawaniu moczu, objawy brzuszne czy nietolerancja wysiłku u tej rasy zawsze wymagają pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii.