Bobtail

Bobtail jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów świata, głównie dzięki reklamie i filmom. Pod obfitą, kosmatą okrywą kryje się pies pasterski o wyjątkowo łagodnym charakterze i sporym poczuciu humoru. Kryje się też jednak nakład pracy, który zaskakuje większość nowych opiekunów: pielęgnacja bobtaila to kilka godzin tygodniowo.

Charakter bobtaila

Bobtail jest pogodny, łagodny i wyjątkowo cierpliwy. Wzorzec opisuje go jako psa o zrównoważonym, przyjaznym usposobieniu, bez śladu nerwowości.

Wobec dzieci jest wyjątkowo tolerancyjny. To jedna z ras najczęściej polecanych rodzinom.

Wobec obcych jest przyjazny, choć sygnalizuje ich obecność głosem.

Wobec innych psów zgodny, bez skłonności do konfliktów.

Ma charakterystyczne poczucie humoru i sporo szczenięcej wesołości, która utrzymuje się długo.

Instynkt pasterski objawia się skłonnością do zaganiania i trącania nosem, także domowników.

Ma bardzo donośny głos o charakterystycznym, dzwoniącym brzmieniu.

Źle znosi samotność. To pies bardzo związany z rodziną.

Wygląd i umaszczenie

Bobtail jest duży, mocny i kwadratowy w sylwetce, o charakterystycznym, kołyszącym się chodzie. Zad jest wyraźnie wyższy od kłębu, co jest cechą wzorcową.

Okrywa jest bardzo obfita: długi, kosmaty, twardy w dotyku włos okrywowy oraz gęsty, wodoodporny podszerstek. Włos zasłania oczy.

Wzorzec dopuszcza umaszczenie szare, siwe i niebieskie, zawsze z bielą na głowie, szyi, klatce piersiowej i kończynach. Szczenięta rodzą się czarno-białe, a charakterystyczny szary kolor wybarwia się stopniowo.

Nazwa bobtail pochodzi od krótkiego, kopiowanego historycznie ogona. Kopiowanie miało podłoże podatkowe: psy pasterskie były zwolnione z podatku, a krótki ogon stanowił tego dowód. W Polsce kopiowanie jest zabronione, więc współczesne bobtaile mają pełne ogony.

Dla kogo jest bobtail, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi mieszkających w domu z ogrodem, osób pracujących zdalnie i tych, którzy są gotowi poświęcić kilka godzin tygodniowo na pielęgnację.

Nie polecamy tej rasy osobom niechętnym regularnemu czesaniu lub płaceniu za groomera, ludziom pracującym cały dzień poza domem oraz tym, którzy nie zaakceptują donośnego szczekania.

Ruch i szkolenie

Około godziny do półtorej aktywności dziennie. Bobtail chętnie chodzi dłużej, ale nie potrzebuje intensywnego wysiłku.

Dobrze sprawdzają się dogtrekking, praca węchowa, obedience i praca pasterska.

Latem ogranicz aktywność do wczesnych i późnych godzin ze względu na bardzo obfitą okrywę.

W szkoleniu bobtail jest chętny do współpracy i uczy się dobrze, choć zachowuje sporo własnego zdania.

Praca nad szczekaniem powinna zacząć się od pierwszych tygodni.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do długiego czesania i stołu groomerskiego. Dorosły bobtail, który tego nie akceptuje, jest bardzo poważnym problemem.

Do osiemnastego miesiąca ograniczaj skoki i długie biegi na twardym podłożu.

Pielęgnacja

To najbardziej pracochłonny element opieki nad tą rasą i główny powód, dla którego bobtaile bywają oddawane.

Dokładne rozczesanie całej okrywy do skóry zajmuje kilka godzin i trzeba je powtarzać dwa, trzy razy w tygodniu. Czesanie samej wierzchniej warstwy nie wystarcza, bo filc tworzy się przy skórze i pozostaje niewidoczny, aż stanie się bolesny.

Wielu opiekunów decyduje się na strzyżenie co 8-10 tygodni. To rozwiązanie w pełni akceptowalne dla psa domowego, znacznie ułatwiające codzienność i lepsze dla psa niż zaniedbana, skołtuniona okrywa.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące, z dokładnym suszeniem. Mokry podszerstek schnie bardzo wolno.

Włos zasłaniający oczy można spiąć albo skrócić.

Uszy, obficie owłosione, sprawdzaj co tydzień.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zwracaj uwagę na okolice pod ogonem, gdzie okrywa łatwo się brudzi.

Zdrowie bobtaila

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Mutacja MDR1. Występuje u owczarków, w tym u bobtaili. Powoduje nadwrażliwość na wybrane leki, w tym część preparatów przeciwpasożytniczych i środków znieczulających. Test DNA wykonuje się raz w życiu, a wynik warto trzymać w dokumentach psa.

Niedokrwistość hemolityczna o podłożu immunologicznym. Występuje u bobtaili częściej niż u innych ras. Objawy to osłabienie, blade dziąsła i przyspieszony oddech. To stan wymagający pilnej pomocy.

Głuchota wrodzona. Występuje sporadycznie, związana z genami białego umaszczenia.

Zaćma dziedziczna. Wymaga badań okulistycznych psów hodowlanych.

Przegrzanie. Realne zagrożenie latem przy tej okrywie.

Osłabienie z bladymi dziąsłami wymaga natychmiastowej reakcji, a test MDR1 warto wykonać przed pierwszym odrobaczeniem.

Żywienie bobtaila

Bobtail ma umiarkowane zapotrzebowanie i przy niewielkiej aktywności łatwo tyje. Bardzo obfita okrywa całkowicie maskuje sylwetkę, więc kontroluj psa wyłącznie dotykiem: żebra powinny być wyczuwalne pod skórą.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Przy jedzeniu warto spinać włos wokół pyska albo używać wąskiej, głębokiej miski.

W okresie wzrostu stosuj karmę dla szczeniąt ras dużych, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

U psów starszych pomocne bywają preparaty wspierające stawy z rankingu suplementów na stawy dla psa.

Latem pilnuj nawodnienia, o czym piszemy w tekście ile wody powinien pić pies.

Historia rasy

Bobtail powstał w zachodniej Anglii w XVIII wieku jako pies pędzący bydło i owce na targi. Wśród jego przodków wymienia się psy pasterskie z kontynentu, w tym prawdopodobnie polskiego owczarka nizinnego i briarda.

Zadaniem psa było pędzenie stad na duże odległości, często dziesiątki kilometrów, oraz pilnowanie ich podczas postojów.

Kopiowanie ogona miało podłoże podatkowe. Psy pasterskie były w Anglii zwolnione z podatku od psów, a krótki ogon stanowił widoczny dowód ich statusu. Stąd nazwa bobtail.

Obfita okrywa chroniła psa przed deszczem i zimnem podczas całorocznej pracy w terenie. Pasterze strzygli bobtaile razem z owcami, a wełnę wykorzystywali do przędzenia.

Rasa została uznana przez Kennel Club w 1888 roku.

W XX wieku bobtail zyskał ogromną rozpoznawalność dzięki reklamie, filmom i kulturze popularnej, co niestety pociągnęło za sobą także masową hodowlę i wzrost liczby psów oddawanych z powodu wymagań pielęgnacyjnych.

Ile kosztuje bobtail i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4000-8000 zł.

O co pytać hodowcę:

• test DNA na MDR1,
• prześwietlenia bioder,
• badanie okulistyczne i badanie słuchu,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do czesania i suszarki.

Ostatnie pytanie ma przy tej rasie duże znaczenie praktyczne.

Miesięczne utrzymanie to 450-650 zł, plus groomer co 8-10 tygodni, jeśli nie czeszesz psa samodzielnie. Strzyżenie bobtaila kosztuje zwykle 250-400 zł.

Ciekawostki

Nazwa bobtail pochodzi od krótkiego, kopiowanego ogona, który w XVIII-wiecznej Anglii stanowił dowód, że pies jest psem pasterskim i podlega zwolnieniu z podatku.

Angielscy pasterze strzygli bobtaile razem z owcami, a uzyskaną z ich okrywy wełnę wykorzystywali do przędzenia, podobnie jak owczą.

Charakterystyczny, kołyszący się chód bobtaila oraz zad wyższy od kłębu są cechami wzorcowymi, a nie wadą budowy.

Podsumowanie

Bobtail to pies o wyjątkowo łagodnym charakterze i sporym poczuciu humoru, znakomity dla rodziny z dziećmi. Jego jedynym, ale bardzo poważnym wymaganiem jest pielęgnacja: kilka godzin tygodniowo albo regularne wizyty u groomera. Kto to zaakceptuje, dostaje pogodnego towarzysza na kilkanaście lat.

Przed pierwszym odrobaczeniem i przed zabiegiem w znieczuleniu porozmawiaj z lekarzem weterynarii o teście MDR1.