Bull terrier

Bull terrier ma najbardziej rozpoznawalną głowę w świecie psów: owalną, opadającą łagodnym łukiem od czubka do nosa, bez wyraźnego przełomu czołowego. Ta cecha, nazywana głową rzymską, nie występuje u żadnej innej rasy. Pod nią kryje się pies o osobowości równie nietypowej: uparty, zabawny, silny i skłonny do wygłupów przez całe życie.

Charakter bull teriera

Bull terrier jest wesoły, żywiołowy i pełen energii. Opiekunowie tej rasy zgodnie opisują go jako wiecznego szczeniaka, który nie dorasta psychicznie nigdy.

Wobec ludzi jest zwykle łagodny i bardzo przywiązany. Rasa była selekcjonowana z bezwzględną eliminacją agresji wobec człowieka.

Wobec innych psów bywa konfrontacyjny, zwłaszcza wobec psów tej samej płci. Przy jego sile wymaga to stałej czujności i konsekwentnej socjalizacji.

Jest bardzo uparty. Bull terrier nie ignoruje komend, on je rozważa i często dochodzi do wniosku, że ma lepszy pomysł. Szkolenie wymaga cierpliwości i poczucia humoru.

Ma silną potrzebę kontaktu. Źle znosi izolację i regularnie zostawiany sam rozwija problemy behawioralne.

Jest skłonny do zachowań kompulsywnych, przede wszystkim gonienia własnego ogona. To nie jest zabawa, tylko objaw, który wymaga konsultacji.

Wygląd i umaszczenie

Bull terrier jest krępy, wyjątkowo umięśniony i mocny. Sylwetka jest zwarta, klatka piersiowa szeroka, kończyny mocne.

Najbardziej charakterystyczna jest głowa: owalna w widoku z przodu, o profilu opadającym łagodnym łukiem od czubka czaszki do końca nosa, bez wyraźnego przełomu. Oczy są małe, trójkątne i skośnie osadzone, unikalne wśród psów.

Sierść jest bardzo krótka, twarda i lśniąca. Pies marznie zimą i wymaga ubranka.

Wzorzec wyróżnia dwie grupy kolorystyczne: białą, z dopuszczalnymi znaczeniami na głowie, oraz kolorową, w której preferowane jest umaszczenie pręgowane.

Warto wiedzieć, że u psów białych głuchota wrodzona występuje znacznie częściej. Wynika to z powiązania genów odpowiadających za brak pigmentu z rozwojem ucha wewnętrznego.

Wzorzec FCI nie określa limitów wysokości ani wagi, wymagając jedynie, by pies sprawiał wrażenie maksymalnej masy przy zachowaniu proporcji. Bull terrier miniaturowy jest osobną rasą o odrębnym numerze wzorca.

Dla kogo jest bull terrier, a dla kogo nie

To wybór dla osób doświadczonych, aktywnych, z poczuciem humoru, gotowych na konsekwentną pracę i codzienne zajęcie dla psa.

To zły wybór na pierwszego psa, dla domów z innymi psami bez przygotowania, dla osób o niewielkiej sile fizycznej oraz dla tych, którzy spędzają cały dzień poza domem.

Ruch i szkolenie

Około półtorej godziny aktywności dziennie, z wyraźnym udziałem zabawy i pracy umysłowej. Bull terrier bez zajęcia rozwija zachowania kompulsywne, więc stymulacja psychiczna jest przy tej rasie elementem profilaktyki zdrowotnej.

Sprawdzają się dogtrekking, sporty siłowe, praca węchowa i zabawy z zabawkami. Bull terrier uwielbia zabawki i potrafi bawić się nimi godzinami.

W szkoleniu potrzebna jest cierpliwość i konsekwencja. Sesje muszą być krótkie i urozmaicone, bo powtarzanie tego samego ćwiczenia pies uzna za nudne i zacznie improwizować.

Nauka chodzenia na luźnej smyczy to priorytet. Przy trzydziestu kilogramach mięśni ciągnięcie jest realnym problemem.

Socjalizacja z innymi psami od pierwszych tygodni jest konieczna, najlepiej pod okiem szkoleniowca.

Warto przyzwyczaić psa do kagańca jako czegoś neutralnego, bo w wielu sytuacjach będzie potrzebny.

Pielęgnacja

Bardzo prosta. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące. Skóra bywa wrażliwa, zwłaszcza u psów białych, u których częstsze są problemy dermatologiczne i poparzenia słoneczne.

Latem psy białe warto chronić przed słońcem, zwłaszcza okolice nosa i uszu.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zimą pies potrzebuje ubranka.

Zwracaj uwagę na łapy i skórę brzucha, bo atopia jest w tej rasie częsta.

Zdrowie bull teriera

Dziedziczne zapalenie nerek (BTHN). To najpoważniejszy problem rasy. Choroba prowadzi do postępującej niewydolności nerek, często u młodych psów. Objawy to wzmożone pragnienie, chudnięcie i apatia. Diagnostyka opiera się na badaniu stosunku białka do kreatyniny w moczu, a odpowiedzialne hodowle badają psy hodowlane.

Głuchota wrodzona. Występuje głównie u psów białych. Odpowiedzialne hodowle wykonują badanie słuchu BAER u wszystkich szczeniąt. Pies głuchy na jedno ucho funkcjonuje normalnie, obustronna głuchota wymaga innego podejścia w szkoleniu, opartego na sygnałach wzrokowych.

Choroby oczu. Zwichnięcie soczewki i wady rozwojowe występują w rasie.

Atopowe zapalenie skóry. Częste, zwłaszcza u psów białych.

Zachowania kompulsywne. Gonienie ogona występuje w tej rasie na tyle często, że traktuje się je jako problem o podłożu neurologicznym, a nie wyłącznie behawioralnym.

Problemy kardiologiczne. Wady zastawek występują w rasie i wymagają badania kardiologicznego.

Wzmożone pragnienie, chudnięcie i powtarzające się gonienie ogona wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.

Żywienie bull teriera

Bull terrier ma zdrowy apetyt i przy niewielkiej aktywności łatwo tyje. Muskulatura maskuje nadwagę, więc kontroluj psa dotykiem.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Ze względu na ryzyko chorób nerek warto obserwować ilość wypijanej wody i zgłaszać weterynarzowi jej wyraźny wzrost. Jak to kontrolować, opisaliśmy w tekście ile wody powinien pić pies.

U psa z rozpoznaną chorobą nerek weterynarz zwykle zaleca dietę weterynaryjną o obniżonej zawartości białka i fosforu.

Rasa bywa wrażliwa pokarmowo. Przy przewlekłym świądzie warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Bull terrier powstał w Anglii w XIX wieku przez krzyżowanie buldoga z terierami, w celu uzyskania psa do walk, zwinniejszego niż ciężki buldog.

Przełomową rolę odegrał James Hinks z Birmingham, który w latach sześćdziesiątych XIX wieku wyhodował całkowicie białą odmianę, nazywaną wtedy białym kawalerem. Dolał prawdopodobnie krwi dalmatyńczyka i angielskiego białego teriera.

Hinks miał ambicję inną niż jego poprzednicy: chciał psa eleganckiego, nadającego się do towarzystwa dżentelmena, a nie tylko do areny. To on ukształtował rasę w kierunku, który znamy dziś.

Charakterystyczna owalna głowa bez przełomu czołowego została utrwalona później, w pierwszej połowie XX wieku, i jest cechą całkowicie unikalną wśród psów.

Odmiana kolorowa została dopuszczona dopiero w latach dwudziestych XX wieku, po dolewie krwi staffordshire bull teriera.

Ile kosztuje bull terrier i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3500-8000 zł.

O co pytać hodowcę, w tej kolejności:

• czy rodzice mają badanie nerek w kierunku BTHN,
• czy szczenięta mają wykonane badanie słuchu BAER,
• badanie kardiologiczne i okulistyczne rodziców,
• czy w linii występowały zachowania kompulsywne.

Miesięczne utrzymanie to 350-500 zł, plus szkolenia i sporo zabawek, bo bull terrier niszczy je w tempie, które zaskakuje.

Ciekawostki

Charakterystyczna owalna głowa bull teriera, opadająca łagodnym łukiem bez przełomu czołowego, jest cechą unikalną w świecie psów i nie występuje u żadnej innej rasy.

Bull terrier o imieniu Patsy Ann była w latach trzydziestych oficjalną powitalnicą portu w Juneau na Alasce, mimo że była całkowicie głucha. Wyczuwała wibracje nadpływających statków i pojawiała się na nabrzeżu przed ich przybyciem.

Rasa zyskała ogromną rozpoznawalność jako maskotka reklamowa amerykańskiej sieci sklepów w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

Podsumowanie

Bull terrier to pies o wyjątkowej osobowości: zabawny, uparty, przywiązany do ludzi i pełen energii przez całe życie. Wymaga doświadczonego opiekuna, konsekwencji i codziennego zajęcia dla głowy, bo nuda w tej rasie prowadzi wprost do problemów behawioralnych. Przed zakupem upewnij się, że rodzice mają badanie nerek, a szczenięta badanie słuchu.

Wzmożone pragnienie, chudnięcie i powtarzające się gonienie ogona zawsze wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.