Amstaff

Amstaff jest w Polsce rasą obarczoną stereotypem, który rzadko ma związek z rzeczywistością. Warto zacząć od faktu formalnego: amerykański terier staffordshire nie znajduje się w wykazie ras uznawanych za agresywne. Na tej liście figuruje amerykański pit bull terrier, który jest odrębną rasą, nieuznawaną przez FCI. Amstaff to pies uznany, z rodowodem i wzorcem, a wobec ludzi zwykle wyjątkowo łagodny.

Charakter amstaffa

Amstaff jest pewny siebie, odważny i bardzo przywiązany do rodziny. Wobec ludzi, w tym dzieci, jest zwykle łagodny i tolerancyjny.

Ta łagodność nie jest przypadkiem. Przez pokolenia hodowli psy wykazujące agresję wobec człowieka były bezwzględnie eliminowane, bo w kontekście, w którym rasa powstała, opiekun musiał móc bezpiecznie wejść między walczące psy.

Wobec innych psów sytuacja jest inna. Skłonność do konfrontacji, zwłaszcza z psami tej samej płci, jest w rasie obecna. Socjalizacja i konsekwentna praca ją ograniczają, ale rozsądny opiekun amstaffa zachowuje czujność przez całe życie psa.

Jest inteligentny i chętny do współpracy. Amstaffy dobrze radzą sobie w obedience, sportach siłowych i pracy węchowej.

Ma dużą wytrzymałość na ból i wysoką determinację. To cecha, która w codziennym życiu oznacza, że pies nie zawsze sygnalizuje kontuzję.

Jest towarzyski i źle znosi izolację.

Wygląd i umaszczenie

Amstaff jest średniej wielkości, wyjątkowo umięśniony i mocny, o szerokiej klatce piersiowej i wyrazistej, szerokiej głowie z zaznaczonymi mięśniami policzkowymi.

Sierść jest krótka, twarda i przylegająca, bez podszerstka. Pies marznie zimą i wymaga ubranka.

Wzorzec dopuszcza wszystkie umaszczenia, z zastrzeżeniem, że biel nie powinna przekraczać osiemdziesięciu procent powierzchni ciała. Umaszczenie czarne podpalane i wątrobiane jest niepożądane.

W Polsce kopiowanie uszu jest zabronione, więc współczesne amstaffy mają naturalne, opadające lub półstojące uszy. Zdjęcia psów ze stojącymi, przyciętymi uszami pochodzą zwykle ze Stanów Zjednoczonych, gdzie zabieg ten wciąż bywa wykonywany.

Amstaff jest wyraźnie większy od staffordshire bull teriera: mierzy 43-48 cm wobec 33-40 cm i waży 20-30 kg wobec 11-17 kg.

Dla kogo jest amstaff, a dla kogo nie

To wybór dla osób gotowych na konsekwentną pracę z psem, aktywnych, mieszkających w domu lub w mieszkaniu i mających czas na codzienne szkolenie oraz socjalizację.

To zły wybór dla osób, które chcą kilku psów bez pracy nad ich relacjami, dla ludzi o niewielkiej sile fizycznej, dla tych, którzy nie planują szkolenia, oraz dla kogoś, kto nie jest gotów mierzyć się ze społecznymi stereotypami wobec rasy.

Ruch i szkolenie

Około półtorej do dwóch godzin aktywności dziennie. Amstaff jest wytrzymały i chętny do pracy.

Świetnie sprawdzają się obedience, dogtrekking, sporty siłowe typu weight pull oraz praca węchowa.

Szkolenie jest przyjemne, bo pies chce współpracować i szybko kojarzy. Priorytetem jest nauka chodzenia na luźnej smyczy, bo przy trzydziestu kilogramach mięśni ciągnięcie to realne zagrożenie dla opiekuna.

Socjalizacja z innymi psami od pierwszych tygodni jest najważniejszym elementem wychowania i warto prowadzić ją pod okiem szkoleniowca.

Nauka spokojnego mijania psów na spacerze to umiejętność ćwiczona przez całe życie psa.

Kaganiec warto wprowadzić jako coś neutralnego, przyzwyczajając psa do niego od szczeniaka. Nie dlatego, że pies jest niebezpieczny, tylko dlatego, że w wielu sytuacjach, od transportu publicznego po wizytę u weterynarza, będzie potrzebny.

Pielęgnacja

Bardzo prosta. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące. Skóra bywa wrażliwa.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zimą pies potrzebuje ubranka.

Obmacuj psa raz w miesiącu i zgłaszaj każdy nowy guzek, bo nowotwory skóry występują w rasie częściej niż średnio.

Zwracaj uwagę na łapy i skórę brzucha. Atopia jest w tej rasie częsta, a pierwsze objawy to wylizywanie łap i zaczerwienienie.

Zdrowie amstaffa

Ataksja móżdżkowa (NCL-A). Choroba neurodegeneracyjna specyficzna dla rasy, ujawniająca się zwykle między trzecim a piątym rokiem życia. Objawy to zaburzenia równowagi, chwiejny chód i postępujące pogorszenie koordynacji. Choroba jest śmiertelna, ale dostępny jest test DNA, który całkowicie eliminuje ryzyko przy odpowiedzialnej hodowli.

To najważniejsze pytanie do hodowcy.

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Atopowe zapalenie skóry. Częste. Objawia się świądem, wylizywaniem łap i nawracającymi zapaleniami uszu.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Zerwanie więzadła krzyżowego. Częste u psów umięśnionych i aktywnych. Objawia się nagłą kulawizną tylnej kończyny.

Nowotwory skóry. Występują w rasie częściej niż średnio.

Zaburzenia równowagi i chwiejny chód u dorosłego amstaffa wymagają pilnej diagnostyki neurologicznej.

Żywienie amstaffa

Amstaff ma duże zapotrzebowanie energetyczne przy aktywnym trybie życia, ale przy siedzącym łatwo przybiera na wadze. Muskulatura maskuje nadwagę, więc kontroluj psa dotykiem.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Rasa bywa wrażliwa pokarmowo, z objawami skórnymi. Przy przewlekłym świądzie warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią, a przy problemach trawiennych rozważyć wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

W okresie wzrostu, do około czternastego miesiąca, stosuj karmę dla szczeniąt ras średnich, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

U psów aktywnych sportowo pomocne bywają preparaty wspierające stawy z rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Amstaff wywodzi się od psów typu bull and terrier, przywiezionych do Stanów Zjednoczonych przez brytyjskich imigrantów w XIX wieku. Były to te same psy, z których w Anglii rozwinął się staffordshire bull terrier.

W Ameryce hodowla poszła w kierunku większego, cięższego typu. Psy te pełniły rozmaite funkcje: pilnowały gospodarstw, pomagały przy bydle i, niestety, brały udział w walkach.

Kluczowa dla charakteru rasy była zasada obowiązująca w hodowli: pies wykazujący agresję wobec człowieka był eliminowany. Wynikało to z praktyki, w której opiekun musiał móc bezpiecznie rozdzielić psy.

American Kennel Club uznał rasę w 1936 roku pod nazwą Staffordshire Terrier, zmienioną w 1972 na American Staffordshire Terrier, żeby odróżnić ją od brytyjskiego odpowiednika.

FCI uznaje amstaffa pod numerem 286. Amerykański pit bull terrier, wywodzący się z tej samej puli, nie został przez FCI uznany i pozostaje rasą rejestrowaną wyłącznie przez organizacje amerykańskie.

W pierwszej połowie XX wieku psy tego typu były w Stanach popularnym symbolem rodzinnym i pojawiały się w reklamach oraz plakatach wojskowych.

Ile kosztuje amstaff i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-7000 zł.

O co pytać hodowcę, w tej kolejności:

• test DNA na ataksję móżdżkową u obojga rodziców,
• prześwietlenia bioder i łokci,
• badanie tarczycy,
• jak rodzice zachowują się wobec innych psów i wobec obcych ludzi.

Pierwsze pytanie jest krytyczne. Ataksja jest chorobą śmiertelną, a test całkowicie eliminuje ryzyko.

Miesięczne utrzymanie to 350-500 zł, plus szkolenia, które przy tej rasie warto traktować jako koszt stały.

Warto też rozważyć adopcję. Amstaffy i ich mieszańce trafiają do polskich schronisk często, zwykle z powodu stereotypów i nieprzemyślanych zakupów, a nie problemów z zachowaniem.

Ciekawostki

Pies o imieniu Sergeant Stubby, uznawany za najbardziej odznaczonego psa pierwszej wojny światowej, był mieszańcem typu bull and terrier i uczestniczył w kilkunastu bitwach we Francji.

W pierwszej połowie XX wieku psy typu bull terrier były w Stanach Zjednoczonych symbolem rodzinnym i pojawiały się na plakatach rekrutacyjnych oraz w reklamach jako obraz amerykańskiej rodziny.

Amerykański terier staffordshire i amerykański pit bull terrier wywodzą się z tej samej puli genetycznej, ale rozdzieliły się organizacyjnie w latach trzydziestych XX wieku i dziś podlegają różnym rejestrom.

Podsumowanie

Amstaff to pies o wyjątkowo dobrym stosunku do ludzi, silny, inteligentny i chętny do współpracy. Wymaga w zamian konsekwentnej socjalizacji, pracy nad relacjami z innymi psami i gotowości do mierzenia się ze stereotypami. Przed zakupem szczeniaka upewnij się, że oboje rodzice mają wykonany test DNA na ataksję móżdżkową.

Zaburzenia równowagi, chwiejny chód i nowe guzki pod skórą zawsze wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.