Staffordshire bull terrier

Staffordshire bull terrier należy do tych ras, o których obiegowa opinia bywa najbardziej rozbieżna z rzeczywistością. W Anglii, gdzie rasa powstała, nazywano ją psem nianią ze względu na wyjątkową łagodność wobec dzieci. Jednocześnie to pies wyhodowany do walk z innymi psami i ta część jego historii również pozostawiła ślad. Zrozumienie obu tych rzeczy jest kluczem do życia ze staffikiem.

Charakter staffordshire bull teriera

Wobec ludzi staffik jest wyjątkowo łagodny, przywiązany i wylewny. Wzorzec rasy wprost wymienia odwagę, inteligencję i przywiązanie do dzieci jako cechy podstawowe.

To pies bardzo kontaktowy. Chce być blisko rodziny, śpi przy ludziach i źle znosi izolację.

Wobec obcych ludzi jest zwykle przyjazny, co czyni z niego kiepskiego stróża.

Wobec innych psów sytuacja jest inna. Rasa była selekcjonowana pod kątem walk z psami, więc skłonność do konfrontacji, szczególnie z psami tej samej płci, jest w niej obecna. Wczesna socjalizacja i konsekwentna praca wyraźnie ją ograniczają, ale rozsądny opiekun staffika zawsze zachowuje czujność przy spotkaniach.

Jest silny i wytrwały. Przy piętnastu kilogramach potrafi ciągnąć na smyczy z siłą, która zaskakuje.

Jest przy tym pogodny i chętny do zabawy przez całe życie.

Wygląd i umaszczenie

Staffik jest zwarty, bardzo umięśniony i mocny przy niewielkim wzroście. Sylwetka jest szeroka w klatce piersiowej, głowa krótka i szeroka, z wyraźnymi mięśniami policzkowymi.

Sierść jest krótka, gładka i przylegająca, bez podszerstka. Oznacza to, że pies marznie zimą i wymaga ubranka.

Wzorzec dopuszcza umaszczenie rude, płowe, białe, czarne, niebieskie i pręgowane, każde z bielą lub bez. Umaszczenia czarne podpalane i wątrobiane są niedopuszczalne.

Warto rozróżnić staffika od amstaffa i od amerykańskiego pit bull teriera. Staffordshire bull terrier jest najmniejszy z tej grupy. Amstaff jest wyraźnie większy i cięższy. Amerykański pit bull terrier nie jest uznawany przez FCI i to właśnie on figuruje w polskim wykazie ras uznawanych za agresywne.

Dla kogo jest staffik, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi, osób aktywnych, mieszkańców bloków, a także dla tych, którzy chcą psa średniej wielkości o łagodnym stosunku do ludzi.

Nie polecamy tej rasy osobom, które chcą mieć kilka psów bez pracy nad relacjami między nimi, ludziom szukającym psa stróżującego oraz tym, którzy nie zamierzają pracować nad socjalizacją. To także zły wybór dla kogoś o niewielkiej sile fizycznej, bo staffik potrafi mocno ciągnąć.

Ruch i szkolenie

Około półtorej godziny aktywności dziennie. Staffik jest wytrzymały i chętny do zabawy, dobrze sprawdza się w dogtrekkingu, sportach siłowych typu weight pull oraz w obedience.

Latem uważaj na temperaturę. Umiarkowanie skrócony pysk ogranicza chłodzenie się psa, więc upał i intensywny wysiłek to złe połączenie.

W szkoleniu staffik jest chętny do współpracy i dobrze reaguje na nagrodę. Priorytetem jest nauka chodzenia na luźnej smyczy, bo przy jego sile ciągnięcie to realny problem.

Socjalizacja z innymi psami od pierwszych tygodni jest najważniejszym elementem wychowania. Warto prowadzić ją pod okiem szkoleniowca.

Nauka spokojnego mijania psów na spacerze to umiejętność, którą przy tej rasie ćwiczy się przez całe życie psa.

Pielęgnacja

Bardzo prosta. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza, choć krótkie, sztywne włosy wbijają się w tkaniny.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące. Skóra bywa wrażliwa, więc nie przesadzaj z częstotliwością.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zimą pies potrzebuje ubranka. Brak podszerstka i krótka sierść to realny problem termiczny.

Zwracaj uwagę na skórę i łapy. Atopia występuje w tej rasie często, a pierwsze objawy to wylizywanie łap i zaczerwienienie skóry brzucha.

Zdrowie staffika

Dziedziczna zaćma młodzieńcza (HC). Choroba oczu ujawniająca się u młodych psów, prowadząca do utraty wzroku. Dostępny jest test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Metaboliczna dysplazja siatkówki i L-2-HGA. Choroba metaboliczna specyficzna dla rasy, powodująca objawy neurologiczne: drgawki, zaburzenia chodu, zmiany zachowania. Dostępny test DNA.

Te dwa testy są przy staffiku najważniejszymi pytaniami do hodowcy.

Atopowe zapalenie skóry. Częste. Objawia się świądem, wylizywaniem łap i nawracającymi zapaleniami uszu.

Zespół oddechowy ras krótkoczaszkowych. Staffik jest umiarkowanie krótkoczaszkowy, więc problem występuje w łagodniejszej formie niż u mopsa, ale sapanie w spoczynku nie jest normą.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Przegrzanie. Latem, przy wysiłku.

Napady drgawek i zaburzenia widzenia u młodego psa wymagają pilnej diagnostyki.

Żywienie staffika

Staffik ma zdrowy apetyt i przy niewielkiej aktywności łatwo przybiera na wadze. Nadwaga u psa o tej budowie jest trudna do zauważenia, bo maskuje ją muskulatura, więc kontroluj psa dotykiem.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Rasa bywa wrażliwa pokarmowo, z objawami skórnymi. Przy przewlekłym świądzie warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią, a przy problemach trawiennych rozważyć wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Warto też znać listę produktów groźnych dla psa, bo staffik zje wszystko, co dostanie.

Historia rasy

Rasa powstała w angielskim hrabstwie Staffordshire w XIX wieku, przez skrzyżowanie buldoga z terierami. Celem było uzyskanie psa zwinniejszego i szybszego od ciężkiego buldoga, przy zachowaniu jego determinacji.

Zadaniem tych psów były walki, najpierw z bykami, a po zakazie tej praktyki w 1835 roku walki psów oraz zawody w tępieniu szczurów.

Kluczowe jest jednak to, co działo się poza areną. Psy te mieszkały w robotniczych domach, wśród dzieci, i każda agresja wobec człowieka była bezwzględnie eliminowana z hodowli. Pies, który ugryzł właściciela lub jego dziecko, nie był rozmnażany. To dlatego rasa jest dziś wyjątkowo łagodna wobec ludzi, zachowując jednocześnie skłonność do konfliktów z psami.

Kennel Club uznał rasę w 1935 roku, po długich staraniach miłośników, którzy chcieli wyprowadzić ją ze świata nielegalnych walk.

Część psów wywieziono w XIX wieku do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwinęły się w większy typ, znany dziś jako amstaff.

Ile kosztuje staffik i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3000-7000 zł.

O co pytać hodowcę, w tej kolejności:

• testy DNA na HC i L-2-HGA u obojga rodziców,
• prześwietlenia bioder,
• czy w linii występowały problemy skórne,
• jak rodzice zachowują się wobec innych psów.

Pierwsze pytanie jest przy tej rasie najważniejsze, bo oba testy są tanie, dostępne i całkowicie eliminują ryzyko.

Miesięczne utrzymanie to 300-450 zł.

Warto też rozważyć adopcję. Staffiki i ich mieszańce trafiają do polskich schronisk częściej niż większość ras, zwykle z powodu stereotypów, a nie problemów z zachowaniem.

Ciekawostki

W Anglii staffordshire bull terrier bywa nazywany psem nianią ze względu na wyjątkową łagodność wobec dzieci, potwierdzoną także w brzmieniu oficjalnego wzorca rasy.

Staffik jest jedną z niewielu ras, w których wzorzec FCI wprost wymienia przywiązanie do dzieci jako cechę charakteru.

Rasa regularnie plasuje się w czołówce najpopularniejszych psów w Wielkiej Brytanii, mimo że w wielu krajach zmaga się ze stereotypem psa niebezpiecznego.

Podsumowanie

Staffordshire bull terrier to jeden z najbardziej przywiązanych do ludzi psów, jakie można wprowadzić do rodziny, i wyjątkowo dobry towarzysz dla dzieci. Wymaga w zamian konsekwentnej pracy nad relacjami z innymi psami, nauki chodzenia na luźnej smyczy i wykonania dwóch prostych testów DNA przed zakupem szczeniaka.

Napady drgawek i zaburzenia widzenia u młodego psa wymagają pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii.