Shiba inu

Shiba inu wygląda jak mały lisek i to skojarzenie zrobiło z niej jedną z najmodniejszych ras ostatniej dekady. Rzeczywistość jest bardziej złożona. Shiba to pies myśliwski wyhodowany do samodzielnej pracy w górzystym terenie, o charakterze bliższym kotu niż typowemu psu towarzyszącemu: czysty, niezależny, powściągliwy w okazywaniu uczuć i przekonany, że wie lepiej.

Charakter shiba inu

Shiba jest pewna siebie, odważna i bardzo niezależna. Nie jest psem, który chodzi za opiekunem po mieszkaniu. Woli leżeć w wybranym przez siebie miejscu i obserwować.

Jest przywiązana do rodziny, ale okazuje to oszczędnie. Nie ma w niej wylewności retrievera, jest raczej godność i spokojna obecność.

Wobec obcych zachowuje wyraźny dystans. Nie jest lękliwa, po prostu nie widzi powodu, by się do kogoś łasić.

Wobec innych psów, zwłaszcza tej samej płci, bywa konfliktowa. To cecha wpisana w rasę, którą socjalizacja łagodzi, ale nie usuwa.

Ma bardzo silny instynkt łowiecki. Koty, gryzonie i ptaki są dla shiby zwierzyną, a nie towarzystwem.

Jest wyjątkowo czysta. Shiby myją się jak koty, praktycznie nie mają psiego zapachu i szybko uczą się czystości w domu.

Ma też swoje charakterystyczne zachowania, jak przenikliwy krzyk w sytuacjach, które jej nie odpowiadają.

Wygląd i umaszczenie

Shiba jest niewielka, zwarta i muskularna, o mocnej konstrukcji i sprężystym ruchu. Charakterystyczne są małe, trójkątne, stojące uszy, skośne, ciemne oczy i puszysty ogon zwinięty na grzbiecie.

Okrywa jest dwuwarstwowa: krótki, twardy, odstający włos zewnętrzny i gęsty, miękki podszerstek. Ta budowa odpowiada za ekstremalne linienie sezonowe.

Wzorzec dopuszcza trzy umaszczenia: rude, sezame oraz czarne podpalane. Sezame występuje w trzech odmianach: zwykłej, czarnej i rudej, i oznacza równomierne przemieszanie czarnych włosów z rudymi.

Niezależnie od umaszczenia wymagane jest urajiro, czyli jasne, kremowobiałe znaczenia na bokach pyska, policzkach, pod żuchwą, na piersi, brzuchu i wewnętrznych stronach kończyn. To cecha obowiązkowa, nie ozdobna.

Umaszczenie kremowe występuje, ale jest w konkurencji wystawowej niepożądane, bo maskuje urajiro.

Dla kogo jest shiba inu, a dla kogo nie

To wybór dla osób ceniących psa niezależnego i czystego, mieszkających w mieszkaniu i szukających psa niewielkiego, który dobrze znosi kilka godzin samotności.

Nie polecamy tej rasy na pierwszego psa, rodzinom z małymi dziećmi, osobom mającym koty lub gryzonie oraz tym, którzy oczekują psa posłusznego bez smyczy i wylewnie okazującego uczucia.

Ruch i szkolenie

Godzina do półtorej dziennie. Shiba nie ma skrajnie wysokich potrzeb ruchowych, ale potrzebuje regularnych spacerów i stymulacji węchowej.

Przywołanie to najtrudniejszy element szkolenia i przy tej rasie rzadko osiąga pewność. Bezpieczeństwo psa opiera się na sprzęcie: długiej lince, szelkach, dobrym ogrodzeniu.

W szkoleniu działa cierpliwość i motywacja pokarmowa. Shiba uczy się szybko, ale wykonuje polecenia wtedy, gdy uzna to za sensowne. Przymus wywołuje opór.

Socjalizacja od pierwszych tygodni jest kluczowa, zwłaszcza kontakt z innymi psami.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do obcinania pazurów, czesania i badania. Dorosła shiba, która tego nie akceptuje, potrafi zamienić wizytę u weterynarza w przedstawienie.

Pielęgnacja

Na co dzień shiba jest wyjątkowo łatwa: nie ma zapachu, nie brudzi się i sama utrzymuje sierść w czystości. Szczotkowanie raz w tygodniu wystarcza.

Dwa razy w roku sytuacja się zmienia całkowicie. Shiba zrzuca podszerstek płatami przez dwa, trzy tygodnie, a ilość sierści jest nieproporcjonalna do rozmiaru psa. W tym okresie wyczesywanie codzienne, najlepiej na dworze.

Rasy nie strzyże się. Podwójna szata pełni funkcję izolacyjną przez cały rok.

Kąpiel rzadko, kilka razy w roku. Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zdrowie shiba inu

Shiba należy do ras długowiecznych i stosunkowo zdrowych, ale ma kilka charakterystycznych obciążeń.

Zwichnięcie rzepki. Częste u tej rasy. Objawia się okresowym podkurczaniem tylnej łapy podczas biegu.

Alergie i atopowe zapalenie skóry. To najczęstszy problem shib w warunkach domowych. Objawy to świąd, wylizywanie łap, zaczerwienienie skóry i nawracające zapalenia uszu.

Choroby oczu. Jaskra i zaćma występują w rasie i wymagają badań okulistycznych psów hodowlanych.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje, choć rzadziej niż u ras dużych.

Gangliozydoza GM1. Rzadka, śmiertelna choroba metaboliczna specyficzna dla shib. Dostępny jest test DNA i odpowiedzialne hodowle go wykonują.

Chylothorax. Gromadzenie się chłonki w jamie opłucnej, występujące w rasie częściej niż średnio. Objawia się trudnościami w oddychaniu.

Przewlekły świąd, kulawizna czy problemy z oddychaniem wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.

Żywienie shiba inu

Shiba ma oszczędny metabolizm i łatwo przybiera na wadze, zwłaszcza po sterylizacji. Kontroluj sylwetkę: talia powinna być wyraźnie widoczna z góry. Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa.

Alergie pokarmowe i nietolerancje są w tej rasie częste. Przy przewlekłym świądzie i nawracających zapaleniach uszu warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią, a diagnostykę prowadzić pod okiem weterynarza.

Shiby bywają wybredne i potrafią odmawiać jedzenia bez wyraźnego powodu. To zwykle kwestia charakteru, a nie choroby, ale jeśli odmowa trwa dłużej niż dobę albo towarzyszą jej inne objawy, sprawdź przyczyny opisane w artykule pies nie chce jeść.

Dzienną porcję dziel na dwa posiłki. Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z tekstu jak zmienić karmę psa. Przy wrażliwym przewodzie pokarmowym pomocne bywa wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

Historia rasy

Shiba jest najmniejszą i najstarszą z sześciu rodzimych ras japońskich. Badania genetyczne wskazują, że należy do najstarszych linii psów domowych, blisko spokrewnionych z wilkiem.

Nazwa shiba może oznaczać chrust, mały lub odnosić się do koloru jesiennych zarośli, w których pies polował. Inu znaczy po prostu pies.

Rasa była wykorzystywana do polowania na drobną zwierzynę i ptactwo w górzystych rejonach Japonii. Praca wymagała samodzielności, bo pies pracował poza zasięgiem wzroku myśliwego.

Shiba niemal wyginęła w połowie XX wieku. Bombardowania podczas drugiej wojny światowej i epidemia nosówki w latach czterdziestych zdziesiątkowały populację. Współczesne shiby pochodzą od trzech ocalałych linii regionalnych.

W 1936 roku shiba została uznana w Japonii za pomnik przyrody. Poza Japonią rasa zyskała popularność dopiero w XXI wieku, w dużej mierze dzięki internetowi.

Ile kosztuje shiba inu i gdzie ją kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 5000-10000 zł. Wysoka cena wynika z popularności rasy i ograniczonej liczby miotów w Polsce.

O co pytać hodowcę:

• test DNA w kierunku gangliozydozy GM1,
• badanie kolan w kierunku luksacji rzepki,
• badanie okulistyczne rodziców,
• czy w linii występowały problemy alergiczne.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł. Warto doliczyć ewentualne koszty diagnostyki i leczenia dermatologicznego, bo alergie w tej rasie są częste.

Ciekawostki

Shiba jest jedną z najstarszych genetycznie ras psów, wywodzącą się z linii oddzielonych od pozostałych psów domowych bardzo wcześnie.

Charakterystyczny przenikliwy krzyk, znany jako shiba scream, jest formą protestu, a nie bólu, i bywa zaskoczeniem dla nowych opiekunów oraz personelu lecznic.

Rasa zyskała ogromną rozpoznawalność dzięki internetowi, między innymi za sprawą serii zdjęć jednej z shib, która stała się jednym z najbardziej rozpowszechnionych obrazów w sieci.

Podsumowanie

Shiba inu to pies dla kogoś, kto ceni niezależność i nie potrzebuje psa okazującego uczucia na każdym kroku. Jest czysta, długowieczna, wygodna w mieszkaniu i wyjątkowo ładna. W zamian wymaga cierpliwości w szkoleniu, akceptacji zawodnego przywołania i przygotowania na dwa okresy linienia w roku, które trzeba zobaczyć, żeby uwierzyć.

Przewlekły świąd, nawracające zapalenia uszu czy kulawizna to zawsze powód do wizyty u lekarza weterynarii.