Szpic japoński

Szpic japoński jest w Polsce mylony właściwie ze wszystkim: z samojedem, ze szpicem niemieckim, czasem z pomeranianem. To jednak odrębna rasa, wyhodowana w Japonii w pierwszej połowie XX wieku, o własnym wzorcu i własnej wielkości, plasującej się dokładnie pomiędzy szpicem miniaturowym a samojedem. Jest przy tym jednym z sensowniejszych wyborów dla rodziny mieszkającej w bloku.

Charakter szpica japońskiego

To pies pogodny, żywy i bardzo związany z rodziną. Chce uczestniczyć we wszystkim, chodzi za opiekunem po mieszkaniu i źle znosi zamykanie w osobnym pokoju.

Jest czujny i sygnalizuje głosem wszystko, co uzna za ważne: dzwonek, kroki na klatce, sąsiada za oknem. Ta czujność to pozostałość po roli, jaką rasa pełniła w japońskich domach, i jest jednocześnie jej największą wadą w gęstej zabudowie. Dobra wiadomość jest taka, że szpic japoński bardzo szybko się uczy i nauka wyciszania na sygnał działa u niego skutecznie.

Wobec dzieci jest cierpliwy i pogodny, co przy jego wielkości sprawia, że to jedna z lepszych ras rodzinnych wśród małych psów. Wobec obcych bywa początkowo powściągliwy, ale nie lękliwy.

Nie jest psem nadpobudliwym. W domu potrafi się wyciszyć i spokojnie przeleżeć popołudnie, o ile wcześniej dostał swoją porcję ruchu i uwagi.

Największą trudnością jest samotność. Rasa mocno wiąże się z ludźmi i całodzienne pobyty w pustym mieszkaniu zwykle kończą się szczekaniem, na które szybko zwracają uwagę sąsiedzi.

Wygląd i umaszczenie

Psy mierzą 30-38 cm w kłębie, suki są nieco mniejsze. Waga mieści się zwykle w przedziale 5-10 kg.

Wzorzec dopuszcza jedno umaszczenie: czysto białe, bez żadnych znaczeń. Skóra, nos, obwódki oczu i poduszki łap mają być czarne, co daje wyraźny kontrast z sierścią.

Okrywa jest dwuwarstwowa. Włos okrywowy jest prosty, sztywny i wyraźnie odstający, pod nim znajduje się gęsty, miękki podszerstek. Wokół szyi i barków tworzy się obfita kryza, a ogon jest noszony zawinięty na grzbiecie i pokryty długim włosem.

Kufa jest spiczasta, uszy małe, trójkątne i stojące, a wyraz pyska charakterystycznie uśmiechnięty, co wynika z ustawienia kącików warg.

Dla kogo jest szpic japoński, a dla kogo nie

Ta rasa dobrze sprawdza się w mieszkaniu, w rodzinie z dziećmi w wieku szkolnym, u osób starszych i u kogoś, kto pierwszy raz prowadzi psa. Nie wymaga doświadczenia, jest łatwy w szkoleniu i nie ma trudnego charakteru.

Nie jest wyborem dla osoby pracującej cały dzień poza domem, dla kogoś, kto nie znosi psiego szczekania, ani dla domu, w którym nikt nie ma czasu na regularne czesanie. Nie jest też psem stróżującym w praktycznym sensie, choć ostrzeże głosem.

Warto pamiętać o linieniu. Mimo niewielkiej wielkości ta rasa dwa razy w roku zrzuca podszerstek i przez kilka tygodni biały włos jest wszędzie.

Ruch i szkolenie

Dorosły pies potrzebuje około godziny ruchu dziennie, podzielonej na dwa spacery. To rasa towarzysząca, nie sportowa, i nie oczekuje kilkugodzinnych wypraw.

Dobrze wypada w psich sportach dostosowanych do małych ras, zwłaszcza w agility i w pracy węchowej. Ma dużo energii w krótkich zrywach i lubi zadania.

Szkolenie jest przyjemne. Szpic japoński szybko kojarzy, pracuje za jedzenie i za pochwałę, i nie próbuje przejmować inicjatywy. Nagradzanie działa znakomicie, ostre metody powodują wycofanie.

Dwie rzeczy warto uporządkować od szczeniaka. Pierwsza to szczekanie: uczymy psa sygnału ciszy, zanim nawyk się utrwali. Druga to samotność, ćwiczona stopniowo od kilku minut. Jeśli problem już wystąpił, pomocny będzie tekst o lęku separacyjnym u psa.

Pielęgnacja

Sierść wymaga czesania dwa razy w tygodniu przez większość roku. Dwa razy do roku pies zrzuca podszerstek i wtedy przez dwa, trzy tygodnie wyczesuje się go codziennie. Więcej o tym procesie piszemy w tekście o linieniu u psa.

Kąpiel jest potrzebna rzadko. Włos okrywowy ma strukturę odpychającą wodę i brud, więc błotnisty pies po wyschnięciu jest znów biały. Częste mycie szamponem wypłukuje warstwę tłuszczu chroniącą skórę i pogarsza jakość okrywy.

Nigdy nie goli się szpica na lato. Dwuwarstwowa sierść chroni także przed przegrzaniem, a ogolona nie odrasta prawidłowo.

Uwagi wymagają oczy. Rasa ma skłonność do nadmiernego łzawienia, a na białej sierści pozostawia to rdzawe przebarwienia pod oczami. Codzienne przetarcie okolicy oka wilgotnym gazikiem wyraźnie ogranicza problem. Jeśli łzawienie jest obfite, warto sprawdzić drożność kanalików łzowych u weterynarza.

Pazury skracaj co trzy, cztery tygodnie, a zęby czyść regularnie, bo małe rasy szybko odkładają kamień nazębny. Preparaty ułatwiające tę rutynę zebraliśmy w rankingu proszków na zęby dla psa.

Zdrowie szpica japońskiego

To rasa zdrowa i długowieczna, dożywająca często 14-16 lat, o niewielkiej liczbie obciążeń genetycznych.

Zwichnięcie rzepki. Najczęstszy problem ortopedyczny małych ras. Objawia się przerywaną kulawizną, przy której pies na chwilę podkurcza tylną łapę, a potem biegnie dalej. Więcej o tym, kiedy kulawizna wymaga wizyty, piszemy w tekście pies kuleje.

Postępujący zanik siatkówki. Występuje w rasie i prowadzi do stopniowej utraty wzroku. Psy hodowlane powinny mieć aktualne badanie okulistyczne.

Nadmierne łzawienie. Bardzo częste, zwykle nieszkodliwe, ale uciążliwe estetycznie na białej sierści.

Alergie skórne. Objawiają się świądem, zaczerwienieniami i wylizywaniem łap. Więcej w tekście pies liże łapy.

Padaczka. Pojawia się w pojedynczych liniach.

Choroby zębów. Jak u większości małych ras, kamień nazębny i choroby przyzębia to problem, który pojawia się prędzej czy później. Więcej w tekście o kamieniu nazębnym u psa.

Diagnozę zawsze stawia lekarz weterynarii. Ta lista służy do rozmowy z hodowcą.

Żywienie szpica japońskiego

To pies o niewielkim zapotrzebowaniu energetycznym, u którego łatwo o przekarmienie. Gęsta, odstająca sierść skutecznie ukrywa nadwagę, więc kondycję ocenia się dotykiem, nie wzrokiem. Żebra powinny być wyczuwalne pod lekkim naciskiem. Jak wyliczyć dzienną dawkę, opisaliśmy w poradniku ile karmić psa.

Przysmaki szkoleniowe trzeba odejmować od dziennej porcji karmy. Przy psie ważącym siedem kilogramów kilka smakołyków dziennie to realna część dawki, a nie dodatek bez znaczenia.

Jakość diety przekłada się u tej rasy bezpośrednio na wygląd okrywy. Niedobór kwasów tłuszczowych daje matowy, łamliwy włos i suchą skórę. Pomoże poradnik jak czytać skład karmy dla psa.

Przy nawracającym świądzie i wylizywaniu łap warto sprawdzić, czy podłoże nie jest pokarmowe, o czym piszemy w tekście jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Dawkę dzieli się na dwa posiłki dziennie.

Historia rasy

Rasa jest młoda. Powstała w Japonii w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, na bazie białych szpiców niemieckich sprowadzanych z Chin, a później także z Kanady, Stanów Zjednoczonych i Australii. Japońscy hodowcy krzyżowali te psy i selekcjonowali pod kątem mniejszego rozmiaru oraz czystej bieli.

Pierwszy wzorzec rasy Japan Kennel Club opublikował w 1948 roku, już po wojnie, gdy populacja psów w Japonii zaczęła się odbudowywać. W kolejnych dekadach szpic japoński stał się jednym z popularniejszych psów towarzyszących w japońskich miastach, głównie dzięki niewielkim rozmiarom i czystości.

FCI uznała rasę pod numerem 262. Do Europy trafiła w latach siedemdziesiątych, do Polski znacznie później i wciąż pozostaje u nas rzadkością.

Ile kosztuje szpic japoński i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 4000-8000 zł. Hodowli w Polsce jest niewiele, więc na miot trzeba zwykle poczekać, a część osób sprowadza psy z Czech, Niemiec lub Skandynawii.

O co pytać hodowcę:

• badanie kolan pod kątem zwichnięcia rzepki u obojga rodziców,
• badanie okulistyczne wykonane w ciągu ostatniego roku,
• czy w linii występowały napady padaczkowe,
• jak szczenięta są socjalizowane, zwłaszcza pod kątem dźwięków miejskich.

Miesięczne utrzymanie to realnie 200-350 zł. To jedna z tańszych w utrzymaniu ras tej wielkości, bo nie wymaga strzyżenia u groomera, a karmy zjada niewiele.

Ciekawostki

Szpic japoński ma sierść o powłoce hydrofobowej, dzięki której błoto nie wnika w strukturę włosa. To nie jest marketing hodowców, tylko cecha okrywy, którą widać po pierwszym deszczowym spacerze.

Rasa jest jedną z młodszych w grupie szpiców i jedną z niewielu, które powstały w Japonii z materiału europejskiego, a nie z lokalnych psów pierwotnych. Pod tym względem różni się zasadniczo od akity, shiby czy kishu.

W Japonii szpic japoński przez dekady był jednym z najpopularniejszych psów miejskich, aż w latach osiemdziesiątych wyparły go rasy mniejsze, przede wszystkim chihuahua i yorki.

Podsumowanie

Szpic japoński to jeden z rozsądniejszych wyborów wśród małych psów: pogodny, zdrowy, długowieczny i łatwy w szkoleniu, a przy tym efektowny i wygodny w utrzymaniu. Nie wymaga doświadczenia ani wielkiego mieszkania.

Dwie rzeczy trzeba wziąć pod uwagę przed decyzją: skłonność do szczekania, którą da się opanować, ale trzeba się nią zająć od początku, oraz to, że pies źle znosi całodzienne pobyty w pustym domu.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia albo diety psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który zna twojego psa.