Greyhound

Greyhound to najszybszy pies świata, rozpędzający się do ponad siedemdziesięciu kilometrów na godzinę, i jednocześnie jeden z najbardziej leniwych psów, jakie można mieć w domu. To nie sprzeczność, tylko istota rasy: greyhound jest sprinterem, a sprinterzy potrzebują krótkiego, intensywnego wysiłku i bardzo dużo odpoczynku. Bywa nazywany kanapowym sprinterem i to określenie oddaje go idealnie.

Charakter greyhounda

Greyhound jest łagodny, spokojny i przywiązany do rodziny. Nie jest wylewny w stylu retrievera, ale chętnie leży obok i szuka kontaktu.

W domu jest wyjątkowo wygodny. Nie szczeka, nie krąży, przesypia większość dnia. Wiele źródeł podaje, że greyhound śpi do osiemnastu godzin na dobę i nie jest to przesada.

Wobec dzieci jest cierpliwy i łagodny. Wobec obcych bywa powściągliwy, ale bez agresji.

Wobec innych psów zwykle zgodny, zwłaszcza jeśli pochodzi z toru wyścigowego, gdzie żył w grupie. Wobec bardzo małych zwierząt instynkt łowiecki może się jednak uruchomić.

Jest wrażliwy na traktowanie. Krzyk i szarpanie działają na tę rasę bardzo źle.

Nie jest psem stróżującym i nie ma instynktu obronnego.

Wygląd i umaszczenie

Greyhound jest duży, smukły i wyraźnie umięśniony, o klasycznej sylwetce charta: głęboka klatka piersiowa, mocno podkasany brzuch, długie kończyny i wygięta linia grzbietu.

Sierść jest bardzo krótka, gładka i cienka, bez podszerstka. Skóra jest cienka i podatna na rozcięcia.

Wzorzec dopuszcza wszystkie umaszczenia i ich kombinacje.

Warto wiedzieć, że w rasie istnieją dwie wyraźnie różne linie. Greyhoundy wystawowe są cięższe i bardziej masywne, a wyścigowe lżejsze i bardziej suche. Psy trafiające do adopcji pochodzą niemal zawsze z linii wyścigowych.

Greyhoundy mają naturalnie szczupłą sylwetkę. Widoczne ostatnie żebra i zarys kręgosłupa są w tej rasie normą.

Dla kogo jest greyhound, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi, osób szukających spokojnego psa do domu lub mieszkania, ludzi rozważających adopcję dorosłego psa oraz tych, którzy mają dostęp do ogrodzonego terenu do biegania.

Nie polecamy tej rasy osobom szukającym partnera do biegania na długich dystansach, domom z małymi zwierzętami bez uprzedniego sprawdzenia psa oraz tym, którzy oczekują psa stróżującego.

Ruch i szkolenie

Dwa spacery dziennie po 30-45 minut plus możliwość swobodnego sprintu na ogrodzonym terenie kilka razy w tygodniu. To wszystko.

Greyhound nie jest partnerem do biegania na długich dystansach. Jego budowa jest przystosowana do krótkiego, bardzo intensywnego wysiłku, po którym potrzebuje odpoczynku.

Najlepszym zajęciem dla rasy jest coursing i wyścigi na torze, uprawiane rekreacyjnie.

Spuszczanie ze smyczy poza terenem ogrodzonym jest niebezpieczne ze względu na prędkość i instynkt łowiecki.

Psy po karierze wyścigowej wymagają szczególnego podejścia. Wiele z nich nigdy nie widziało schodów, gładkiej podłogi, szyby ani telewizora. Nauka życia w domu zajmuje kilka tygodni i wymaga cierpliwości.

Zimą pies wymaga ubranka.

Pielęgnacja

Najprostsza z możliwych. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza. Rasa linieje niewiele.

Kąpiel rzadko, co dwa, trzy miesiące.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie. Zęby to słaby punkt greyhoundów, u których kamień nazębny odkłada się szybko, zwłaszcza u psów po wyścigach karmionych miękkim pokarmem. Codzienne czyszczenie jest zalecane, a pomocne bywają preparaty z rankingu proszków na zęby dla psa.

Grube, miękkie legowisko to konieczność. Przy minimalnej ilości tkanki tłuszczowej greyhoundy nabawiają się odleżyn na twardym podłożu bardzo szybko.

Po bieganiu sprawdzaj skórę. Cienka skóra rozcina się łatwo i rany często wymagają szycia.

Zdrowie greyhounda

Wrażliwość na znieczulenie. To najważniejsza informacja praktyczna o tej rasie. Greyhoundy metabolizują niektóre środki anestezjologiczne inaczej niż pozostałe psy. Przed każdym zabiegiem trzeba poinformować weterynarza, że pies jest chartem.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z bardzo głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne, powiększający się brzuch i niepokój. Stan nagły.

Kostniakomięsak. Nowotwór kości, na który greyhoundy chorują wyraźnie częściej niż inne rasy. Każda utrzymująca się kulawizna bez urazu wymaga zdjęcia rentgenowskiego.

Wrażliwość na zimno. Brak podszerstka i tkanki tłuszczowej.

Urazy skóry. Cienka skóra i intensywny bieg.

Odleżyny. Przy leżeniu na twardym podłożu.

Greyhoundy mają też naturalnie odmienne parametry krwi: wyższy hematokryt, wyższy poziom kreatyniny i niższą liczbę płytek. Wyniki badań warto interpretować z uwzględnieniem norm dla chartów.

Żywienie greyhounda

Greyhound ma być szczupły. Widoczne ostatnie żebra i zarys kręgosłupa to prawidłowa kondycja, nie niedożywienie.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa, ale przy tej rasie warto ustalić docelową kondycję z weterynarzem znającym charty.

Ze względu na ryzyko skrętu żołądka dzienną porcję dziel na dwa posiłki i nie karm bezpośrednio przed bieganiem ani po nim. Zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu.

Psy po karierze wyścigowej często mają wrażliwy przewód pokarmowy po latach karmienia specyficzną dietą torową. Przejście na zwykłą karmę rozkładaj wtedy na dłużej niż standardowe 7-10 dni, według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa, a przy luźnych stolcach rozważ wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

Podwyższona kreatynina u greyhounda jest zwykle skutkiem dużej masy mięśniowej, a nie problemem nerkowym, ale ocenę zawsze zostaw weterynarzowi.

Historia rasy

Charty typu greyhound należą do najstarszych udokumentowanych psów. Wizerunki smukłych psów myśliwskich pojawiają się w sztuce starożytnego Egiptu i Bliskiego Wschodu sprzed tysięcy lat, choć bezpośrednie pokrewieństwo bywa kwestionowane.

W Anglii greyhound był psem szlacheckim. Prawo leśne z XI wieku ograniczało jego posiadanie do arystokracji, a chart stał się symbolem statusu.

Polowanie z chartami, czyli coursing, było popularną rozrywką od średniowiecza. Pierwsze formalne zasady spisano w XVI wieku.

W XX wieku greyhoundy trafiły na tory wyścigowe. Przemysł wyścigowy, szczególnie w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Stanach Zjednoczonych, hodował ogromne liczby psów, z których tylko część robiła kariery.

To właśnie ten przemysł jest dziś głównym źródłem greyhoundów trafiających do adopcji. Psy kończą kariery w wieku dwóch, czterech lat i wiele organizacji zajmuje się znajdowaniem im domów. W Polsce także działają fundacje sprowadzające greyhoundy z Irlandii i Hiszpanii.

Ile kosztuje greyhound i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3500-7000 zł.

Warto jednak poważnie rozważyć adopcję. Greyhoundy po karierze wyścigowej są zwykle w wieku 2-4 lat, zdrowe, zsocjalizowane i o ustalonym charakterze. Organizacje adopcyjne testują je pod kątem tolerancji kotów i małych psów, więc wiadomo, do jakiego domu pasują.

Przy zakupie od hodowcy pytaj o:

• badanie kardiologiczne rodziców,
• czy linia jest wystawowa, czy wyścigowa,
• temperament rodziców w domu.

Miesięczne utrzymanie to 350-500 zł, plus grube legowisko, ubranka i szelki dostosowane do budowy charta.

Ciekawostki

Greyhound jest najszybszym psem świata i drugim najszybszym zwierzęciem lądowym na krótkim dystansie, zaraz po gepardzie.

To jedyna rasa psa wymieniona z nazwy w Biblii w niektórych przekładach, choć identyfikacja gatunku bywa kwestionowana przez tłumaczy.

Greyhoundy mają największy odsetek masy mięśniowej wśród psów, co przekłada się na odmienne wyniki badań krwi i wymaga innej interpretacji norm laboratoryjnych.

Podsumowanie

Greyhound to jeden z najspokojniejszych i najłagodniejszych psów, jakie można wprowadzić do domu, i jednocześnie rasa, dla której adopcja jest szczególnie sensowną drogą. Wymaga miękkiego legowiska, ubranka na zimę, ogrodzonego terenu do sprintu i informowania weterynarza o wrażliwości chartów na znieczulenie.

Utrzymująca się kulawizna u greyhounda to zawsze powód do zdjęcia rentgenowskiego, a nie do czekania.