Posokowiec bawarski

Posokowiec bawarski jest rasą, którą trudno spotkać na miejskim wybiegu. To pies wyhodowany do jednego konkretnego zadania: odnajdywania rannego zwierzęcia po nieudanym strzale. Robi to z uporem, który u innych ras uznalibyśmy za nieposłuszeństwo, a który tutaj jest sensem istnienia rasy. Kto go nie potrzebuje do pracy, dostanie psa spokojnego w domu i sfrustrowanego na zewnątrz.

Charakter posokowca bawarskiego

W domu posokowiec zaskakuje. Jest cichy, zrównoważony, potrafi przeleżeć całe popołudnie w kącie i nie domaga się uwagi. Nie ma w nim ruchliwości typowej dla gończych.

Zmienia się, kiedy trafia na ślad. Wtedy przestaje reagować na otoczenie i idzie za zapachem tak długo, jak długo ten zapach istnieje. To nie jest pies, który zerka na opiekuna z pytaniem, czy dobrze robi. Wykonuje zadanie samodzielnie i tego oczekuje się od niego w pracy.

Wobec obcych zachowuje rezerwę, bez agresji. Rzadko nawiązuje kontakt z każdym napotkanym człowiekiem, ale też nie ostrzega głosem. Do roli stróża się nie nadaje.

Jest mocno związany z jedną osobą, zwykle z tą, z którą pracuje. Ta więź jest w tej rasie wyraźniejsza niż w większości psów myśliwskich i przekłada się na złe znoszenie zmiany opiekuna w dorosłym wieku.

Wygląd i umaszczenie

Posokowiec bawarski jest psem średniej wielkości, lekko wydłużonym, o mocnej, ale nie masywnej budowie. Sylwetka podporządkowana jest wytrzymałości w górskim terenie, nie szybkości.

Głowa jest szeroka, z wyraźnym stopem i wiszącymi, szerokimi uszami zaokrąglonymi na końcach. Oczy ciemne, o spokojnym wyrazie.

Sierść jest krótka, gęsta, przylegająca i lekko szorstka, wyraźnie ostrzejsza na brzuchu, kończynach i ogonie. Chroni przed deszczem i gałęziami, a przy tym praktycznie nie wymaga zabiegów.

Wzorzec dopuszcza umaszczenie jelenioczerwone, rudobrunatne, płowe i pręgowane, często z ciemniejszą maską na pysku. Niewielka biała plamka na piersi jest tolerowana, choć niepożądana.

Dla kogo jest posokowiec bawarski, a dla kogo nie

To rasa dla myśliwych i osób zawodowo związanych z gospodarką łowiecką. Sprawdzi się też u kogoś, kto poważnie zajmuje się tropieniem sportowym i ma dostęp do dużego, zróżnicowanego terenu.

Nie jest to pies dla rodziny mieszkającej w bloku, dla początkującego opiekuna ani dla kogoś, kto szuka psa do biegania po parku. Sam ruch, nawet intensywny, nie zaspokaja jego potrzeb. Posokowiec potrzebuje pracy nosem z konkretnym celem.

Osobna kwestia to spuszczanie ze smyczy. Pies, który złapie trop sarny, przestaje słyszeć wołanie. W okolicach z dużą liczbą zwierzyny wymaga to stałej kontroli.

Ruch i szkolenie

Dwie godziny aktywności dziennie to minimum, ale ważniejsze jest, czym te godziny wypełnisz. Marsz na smyczy męczy posokowca w niewielkim stopniu. Praca węchowa, wyszukiwanie przedmiotów, sztuczne ślady na dystansie kilkuset metrów robią znacznie więcej.

Szkolenie tej rasy różni się od pracy z aporterem. Posokowiec nie uczy się dla samej pochwały, tylko wtedy, gdy widzi sens. Wymaga cierpliwości, spokojnego głosu i konsekwencji. Ostry ton działa na niego odwrotnie do zamierzonego: pies się wycofuje i przestaje współpracować.

Naukę tropienia zaczyna się wcześnie, od prostych śladów w wieku kilku miesięcy. Kluczowa jest też umiejętność chodzenia na długiej lince, bo tak wygląda większość pracy w terenie.

Psy przeznaczone do pracy przechodzą w Polsce próby polowe organizowane przez PZŁ. Bez nich pies nie jest dopuszczany do dochodzenia postrzałków w kole łowieckim.

Pielęgnacja

Pod względem pielęgnacji to jedna z najprostszych ras. Krótka, przylegająca sierść wymaga przetarcia gumową rękawicą raz w tygodniu i nie potrzebuje ani strzyżenia, ani trymowania.

Kąpiel tylko wtedy, gdy jest naprawdę potrzebna, czyli po pracy w błocie. Zbyt częste mycie osłabia naturalną ochronę włosa.

Największą uwagę zabierają uszy. Są duże, wiszące i po pracy w gęstwinie regularnie trafiają do nich igliwie, nasiona traw i kleszcze. Kontrola po każdym wyjściu do lasu to nie przesada, tylko standard.

Po sezonie sprawdzaj też przestrzenie międzypalcowe i skórę pod pachami. Ości traw wbijają się tam głęboko i potrafią wywołać ropień.

Zdrowie posokowca bawarskiego

Posokowiec bawarski należy do ras zdrowych i długowiecznych. Hodowla użytkowa, nastawiona na sprawność w pracy, ograniczyła w niej wiele problemów typowych dla ras wystawowych.

Dysplazja stawów biodrowych. Występuje rzadziej niż u ras dużych, ale psy hodowlane powinny mieć wykonane prześwietlenie. U psa pracującego w górach każde ograniczenie ruchu ma bezpośrednie przełożenie na możliwość pracy.

Zapalenie ucha zewnętrznego. Konsekwencja wiszących uszu i pracy w wilgotnym poszyciu. Zapobiega się kontrolą i osuszaniem, nie kroplami stosowanymi profilaktycznie.

Urazy narządu ruchu. Skręcenia, rany kłute i przecięcia opuszek to codzienność psa pracującego w trudnym terenie. Apteczka w plecaku jest częścią wyposażenia.

Choroby odkleszczowe. Babeszjoza i borelioza to realne ryzyko przy tylu godzinach spędzanych w lesie. Profilaktyka przeciwkleszczowa musi być prowadzona przez cały sezon, bez przerw.

Padaczka. Notowana w rasie sporadycznie, częściej u linii z wąską pulą genetyczną.

Diagnozę stawia zawsze lekarz weterynarii. Ta lista ma pomóc w rozmowie z hodowcą i w obserwacji psa po pracy.

Żywienie posokowca bawarskiego

Pies pracujący sezonowo ma bardzo zmienne zapotrzebowanie energetyczne. Jesienią, w szczycie sezonu polowań, potrafi potrzebować o kilkadziesiąt procent więcej kalorii niż wiosną. Dawkę trzeba więc korygować w rytmie pracy, a nie ustawiać raz na rok. Punkt wyjścia do obliczeń znajdziesz w poradniku o tym, ile karmić psa.

Sezonowa zmiana karmy na bardziej kaloryczną jest w tej rasie częsta i wymaga rozłożenia w czasie. Schemat opisaliśmy w tekście o tym, jak zmienić karmę psa.

Psa nie karmi się bezpośrednio przed wyjściem w teren ani zaraz po powrocie. Głęboka klatka piersiowa i wysiłek tuż po posiłku zwiększają ryzyko skrętu żołądka. Główny posiłek powinien przypadać na wieczór, po zakończeniu pracy.

Nawodnienie bywa niedoceniane. Pies idący po śladzie kilka godzin traci dużo wody, a w chłodnym powietrzu nie widać tego tak wyraźnie jak latem. O tym, ile wody powinien pić pies, pisaliśmy osobno.

Przy psie pracującym po dziesiątym roku życia warto rozważyć wsparcie stawów. Zestawienie preparatów zebraliśmy w rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Rasa powstała w Bawarii w drugiej połowie XIX wieku. Punktem wyjścia był posokowiec hanowerski, pies ciężki i mocny, który świetnie radził sobie na nizinach, ale w górach okazywał się zbyt masywny.

Bawarscy myśliwi krzyżowali go z lżejszymi gończymi z regionu, żeby uzyskać psa zwinniejszego, wytrzymalszego na stromych zboczach i lepiej znoszącego długi marsz. Za twórcę rasy uznaje się barona Karga-Bebenburga, który w latach osiemdziesiątych XIX wieku prowadził najbardziej wpływową hodowlę.

Klub rasy powstał w Monachium w 1912 roku. Od początku hodowlę prowadzono pod kątem użytkowości, z ostrymi wymaganiami dotyczącymi prób pracy, i tak jest do dziś.

W Polsce posokowiec bawarski jest ceniony w środowisku łowieckim, a dochodzenie postrzałka traktuje się jako obowiązek etyczny myśliwego. To zapewnia rasie stały, choć niewielki popyt.

Ile kosztuje posokowiec bawarski i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 3000-6000 zł. Sama cena bywa jednak drugorzędna, bo większość hodowców prowadzi selekcję kupujących i sprzedaje szczenięta wyłącznie osobom z uprawnieniami łowieckimi.

O co pytać hodowcę:

• wyniki prześwietlenia bioder obojga rodziców,
• osiągnięcia rodziców w próbach pracy i na konkursach posokowców,
• ile realnie pracują psy w danej hodowli,
• czy w linii zdarzały się przypadki padaczki.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, przy czym w sezonie dochodzą koszty profilaktyki przeciwkleszczowej i drobnych urazów.

Adopcja posokowca zdarza się rzadko, ale bywa. Do fundacji trafiają zwykle psy po myśliwych, którzy zrezygnowali z polowania. Taki pies nadal potrzebuje pracy węchowej, choćby w formie sportowej.

Ciekawostki

Posokowiec potrafi podjąć ślad kilkanaście godzin po strzale i doprowadzić do zwierzęcia oddalonego o kilka kilometrów. Decyduje o tym nie tylko węch, ale i umiejętność odróżnienia właściwego tropu od dziesiątek świeższych.

W niemieckojęzycznej terminologii łowieckiej praca tej rasy ma własne nazewnictwo, a psy zdające egzaminy otrzymują tytuły odnotowywane w rodowodzie. Rodowód posokowca czyta się więc trochę jak świadectwo pracy.

Mimo intensywności pracy w terenie posokowiec bawarski w domu bywa spokojniejszy od wielu ras towarzyszących. To kontrast, który zaskakuje osoby widzące tę rasę pierwszy raz poza lasem.

Podsumowanie

Posokowiec bawarski to pies o wąskiej specjalizacji i bardzo konkretnych potrzebach. W rękach myśliwego jest partnerem nie do zastąpienia: wytrwałym, spokojnym i skupionym na zadaniu. W domu bez pracy staje się psem sfrustrowanym, który znika w lesie za pierwszym tropem. Jeśli nie polujesz i nie planujesz zajmować się tropieniem, to nie jest rasa dla ciebie, choćby charakterem wydawała się idealna.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia lub kondycji psa pracującego skonsultuj się z lekarzem weterynarii.