Shar pei

Shar pei jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów świata dzięki charakterystycznym fałdom skórnym i niebieskoczarnemu językowi. To także rasa o bardzo starej metryce, która przetrwała dosłownie w ostatniej chwili. Rozmowa o shar peiu musi jednak zawierać temat zdrowia, bo cechy, które czynią go rozpoznawalnym, niosą też konkretne konsekwencje.

Charakter shar peia

Shar pei jest spokojny, dostojny i wyraźnie niezależny. Nie okazuje uczuć wylewnie.

Wobec rodziny jest przywiązany i lojalny, ale w sposób powściągliwy.

Wobec obcych zachowuje wyraźny dystans i podejrzliwość. To pies stróżujący i czujność jest wpisana w rasę.

Wobec innych psów bywa konfrontacyjny, zwłaszcza samce wobec samców.

Ma niską tolerancję na natrętność. Nie lubi być ściskany ani przeszkadzany podczas odpoczynku.

Jest inteligentny, ale uparty. Uczy się dobrze, o ile widzi sens, a przymus wywołuje opór.

Jest wyjątkowo czysty i szybko uczy się czystości w domu.

Samotność znosi lepiej niż wiele ras.

Wygląd i umaszczenie

Shar pei jest średniej wielkości, kwadratowy i zwarty, o charakterystycznej kwadratowej głowie przypominającej hipopotama.

Fałdy skórne są cechą rozpoznawczą, ale u psa dorosłego powinny występować głównie na głowie, szyi i w kłębie. Szczenięta mają ich znacznie więcej, bo skóra napina się wraz ze wzrostem. Skrajnie pofałdowany dorosły pies to nie ideał, tylko problem zdrowotny.

Sierść jest bardzo krótka, sztywna i szorstka w dotyku, odstająca, bez podszerstka. Nazwa rasy oznacza dosłownie piaskową skórę i odnosi się właśnie do jej faktury.

Wzorzec dopuszcza wszystkie umaszczenia jednolite z wyjątkiem białego.

Język, dziąsła i podniebienie są niebieskoczarne, co poza shar peiem występuje jeszcze tylko u chow chow.

Kufa jest umiarkowanie skrócona, co oznacza pewne ograniczenia oddechowe, choć znacznie mniejsze niż u mopsa.

Dla kogo jest shar pei, a dla kogo nie

To dobry wybór dla mieszkańców bloków, osób ceniących psa spokojnego i niezależnego oraz tych, którzy nie potrzebują psa wylewnego.

Nie polecamy tej rasy rodzinom z małymi dziećmi, domom z innymi psami bez przygotowania oraz osobom, które nie są gotowe na regularne koszty leczenia dermatologicznego i okulistycznego.

Ruch i szkolenie

Około godziny spokojnego ruchu dziennie. Shar pei nie potrzebuje intensywnego wysiłku.

Latem ogranicz aktywność do wczesnych i późnych godzin. Skrócona kufa i brak podszerstka oznaczają słabą tolerancję upału.

W szkoleniu potrzebna jest cierpliwość i konsekwencja. Krótkie sesje z nagrodą działają najlepiej.

Socjalizacja od pierwszych tygodni jest przy tej rasie konieczna ze względu na naturalną nieufność wobec obcych i skłonność do konfliktów z psami.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do przecierania fałdów i badania oczu, bo będą to czynności wykonywane przez całe życie.

Pielęgnacja

Sierść wymaga niewiele: przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza. Sztywny włos bywa dla części osób drażniący w kontakcie ze skórą.

Prawdziwa praca dotyczy fałdów. Trzeba je przecierać kilka razy w tygodniu i dokładnie osuszać. Wilgoć i brud w fałdzie to najczęstsza przyczyna zapaleń skóry.

Oczy sprawdzaj codziennie. Podwinięcie powieki występuje w tej rasie bardzo często i wymaga zwykle korekty chirurgicznej, czasem już u szczeniaka.

Uszy są bardzo małe i wąskie, co utrudnia wentylację i sprzyja infekcjom. Sprawdzaj je co tydzień.

Kąpiel co 4-6 tygodni, z dokładnym osuszeniem wszystkich fałdów.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zdrowie shar peia

Rodzinna gorączka shar pei (FSF). Choroba zapalna specyficzna dla rasy. Objawia się nawracającymi epizodami wysokiej gorączki, często z obrzękiem stawów skokowych i bolesnością brzucha, trwającymi zwykle od dwunastu do trzydziestu sześciu godzin.

Nieleczona prowadzi do amyloidozy, czyli odkładania się białka amyloidowego w nerkach i wątrobie, co kończy się ich niewydolnością. Każdy epizod gorączki u shar peia wymaga konsultacji weterynaryjnej i wdrożenia leczenia.

Podwinięcie powieki (entropion). Bardzo częste. Fałdy skóry powodują podwijanie się powieki do wewnątrz, a rzęsy drażnią rogówkę, powodując ból i owrzodzenia. Często wymaga korekty chirurgicznej, czasem już u kilkutygodniowego szczeniaka.

Atopowe zapalenie skóry i zapalenie fałdów. Rasa jest silnie obciążona dermatologicznie.

Zapalenie ucha zewnętrznego. Bardzo wąskie kanały słuchowe utrudniają wentylację.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Przegrzanie. Realne zagrożenie latem.

Gorączka, mrużenie oka i uporczywy świąd u shar peia zawsze wymagają wizyty u lekarza weterynarii.

Żywienie shar peia

Shar pei ma umiarkowane zapotrzebowanie i przy niewielkiej aktywności łatwo tyje.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Ze względu na silne obciążenie dermatologiczne dieta ma przy tej rasie znaczenie większe niż zwykle. Alergie pokarmowe są częste i przy przewlekłym świądzie warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią, a diagnostykę prowadzić pod okiem weterynarza.

U psa z rozpoznaną amyloidozą nerek weterynarz zwykle zaleca dietę weterynaryjną o kontrolowanej zawartości białka i fosforu.

Przy problemach trawiennych pomocne bywa wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Shar pei pochodzi z południowych Chin, z okolic miasta Dali w prowincji Guangdong. Wizerunki psów podobnego typu pojawiają się w chińskiej sztuce z okresu dynastii Han, ponad dwa tysiące lat temu.

Pierwotnie był psem wielofunkcyjnym chińskich chłopów: pilnował gospodarstwa, polował, pomagał przy trzodzie, a przez pewien czas był też wykorzystywany do walk.

Luźna skóra i sztywna, szorstka sierść miały funkcję ochronną. Przeciwnik chwytający psa za fałd nie unieruchamiał go, bo skóra przesuwała się względem ciała, a sztywny włos był nieprzyjemny w pysku.

Rewolucja kulturalna w Chinach doprowadziła rasę na skrad zagłady. W latach siedemdziesiątych shar pei był wymieniany w Księdze rekordów Guinnessa jako najrzadszy pies świata.

Rasę uratowała akcja hodowcy z Hongkongu, Matgo Lawa, który w 1973 roku zaapelował do amerykańskich miłośników psów o pomoc. Kilkadziesiąt psów wywieziono do Stanów Zjednoczonych i tam odbudowano populację.

Amerykańska hodowla poszła jednak w kierunku psów o znacznie większej liczbie fałdów niż typ oryginalny, co pogłębiło problemy dermatologiczne i okulistyczne rasy.

Ile kosztuje shar pei i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4000-8000 zł.

O co pytać hodowcę, w tej kolejności:

• czy w linii występowała gorączka shar pei i amyloidoza,
• czy szczenięta wymagały korekty powiek,
• czy w linii występowały przewlekłe problemy skórne,
• badanie tarczycy rodziców.

Zwróć uwagę na budowę rodziców. Umiarkowana liczba fałdów u psa dorosłego jest zdrowsza niż skrajne pofałdowanie.

Miesięczne utrzymanie to 350-550 zł, plus realny budżet na leczenie dermatologiczne i okulistyczne.

Ciekawostki

Nazwa shar pei oznacza dosłownie piaskową skórę i odnosi się do charakterystycznej, szorstkiej faktury sierści, a nie do fałdów.

W latach siedemdziesiątych shar pei był wymieniany w Księdze rekordów Guinnessa jako najrzadsza rasa psa na świecie. Uratowała ją akcja hodowcy z Hongkongu, który zaapelował o pomoc do amerykańskich miłośników psów.

Shar pei i chow chow to jedyne rasy psów z niebieskoczarnym językiem, będącym cechą wzorcową.

Podsumowanie

Shar pei to pies o wyjątkowym wyglądzie i spokojnym, niezależnym charakterze, dobrze radzący sobie w mieszkaniu. Trzeba jednak podejmować decyzję świadomie: to rasa mocno obciążona dermatologicznie i okulistycznie, a rodzinna gorączka shar pei wymaga stałej czujności przez całe życie psa.

Każdy epizod gorączki, mrużenie oka i uporczywy świąd zawsze wymagają wizyty u lekarza weterynarii.