Walijski springer spaniel

Walijski springer spaniel jest w cieniu swojego angielskiego kuzyna, choć jako typ jest od niego starszy. To pies myśliwski średniej wielkości, o bardzo charakterystycznym umaszczeniu, którego nie da się pomylić z żadną inną rasą: zawsze ciemnoczerwony z bielą, nigdy w innym kolorze. W domu jest pogodny i rodzinny, w terenie niestrudzony, a jego jedyną naprawdę uciążliwą cechą jest to, że nie lubi zostawać sam.

Charakter walijskiego springera

To pies łagodny i zrównoważony, mocno związany z rodziną. Chce być blisko, chodzi za opiekunem po domu i najlepiej czuje się tam, gdzie coś się dzieje. Rasa nie ma skłonności do konfliktów, ani z ludźmi, ani z innymi psami.

Wobec obcych zachowuje pewien dystans, wyraźniejszy niż u springera angielskiego. Nie jest to nieufność w sensie stróżującym, raczej powściągliwość i potrzeba chwili na oswojenie się. Po tej chwili wita się już zupełnie normalnie.

Jest bardzo chętny do współpracy. To spaniel wyhodowany do pracy w kontakcie wzrokowym z myśliwym, więc w przeciwieństwie do psów gończych nie oddala się nadmiernie i regularnie sprawdza, gdzie jest opiekun. Przywołanie działa u tej rasy zdecydowanie lepiej niż u beagle’a czy jamnika.

Największym problemem jest samotność. Walijczyk źle znosi całodzienne pobyty w pustym domu i reaguje na nie szczekaniem, niszczeniem albo apatią. To rasa dla osoby, która przez większość dnia jest w domu albo może zabierać psa ze sobą.

Zachował silny popęd łowiecki i doskonały węch. Na spacerze potrafi całkowicie skupić się na tropie i przez chwilę przestać reagować, choć nie w takim stopniu jak psy gończe.

Wygląd i umaszczenie

Psy mierzą około 48 cm w kłębie, suki około 46 cm, przy wadze zwykle 16-20 kg. Budowa jest zwarta, mocna i wyraźnie robocza, bez przesadnej masy.

Umaszczenie jest jedyne dopuszczalne w całej rasie: ciemnoczerwone z białym, w dowolnym rozkładzie plam. Odcień czerwieni bywa różny, od jasnorudego po ciemny kasztan, ale schemat kolorystyczny pozostaje ten sam. Jeśli ktoś oferuje walijskiego springera czarno-podpalanego albo trójbarwnego, to nie jest ta rasa.

Sierść jest prosta, jedwabista i gęsta, z pióropuszami na uszach, tylnej stronie kończyn i pod brzuchem. Nie może być kędzierzawa ani sztywna.

Uszy są mniejsze niż u springera angielskiego, w kształcie liścia winorośli, i to jeden z prostszych sposobów odróżnienia obu ras.

Dla kogo jest walijski springer spaniel, a dla kogo nie

Ta rasa ma sens u aktywnej rodziny, która spędza czas na dworze, u osoby lubiącej szkolić psa i u kogoś, kto szuka średniego psa bez trudnego charakteru. Jest jednym z rozsądniejszych wyborów dla osoby prowadzącej pierwszego psa, o ile ma dla niego czas.

Nie jest wyborem dla osoby pracującej cały dzień poza domem, dla kogoś szukającego psa kanapowego ani dla domu, w którym nikt nie ma ochoty na regularne czesanie pióropuszy i cotygodniowe zaglądanie do uszu.

Mieszkanie nie jest przeszkodą, o ile pies dostaje półtorej godziny ruchu dziennie. Walijczyk w bloku z aktywnym opiekunem jest spokojniejszy niż walijczyk na działce, którego nikt nigdzie nie zabiera.

Ruch i szkolenie

Dorosły pies potrzebuje około półtorej godziny aktywności dziennie i najlepiej reaguje na ruch połączony z pracą nosa. Rozrzucenie karmy w trawie, szukanie ukrytych przedmiotów albo aportowanie z wody dają mu więcej niż godzina marszu na smyczy.

Rasa dobrze wypada w psich sportach, zwłaszcza w nosework i w próbach pracy dla płochaczy. Pływanie jest dla niej naturalne i większość psów wchodzi do wody bez zachęty.

Szkolenie jest przyjemne, bo pies chce współpracować i szybko kojarzy. Trzeba jednak pamiętać o jego wrażliwości: ostre metody i podniesiony głos powodują wycofanie, a nie poprawę. Nagradzanie, krótkie sesje i spokój działają najlepiej.

Dwa elementy wymagają pracy od szczeniaka. Pierwszy to przywołanie w obecności ptactwa i zapachów zwierzyny. Drugi to samotność, którą trenuje się stopniowo, zaczynając od kilku minut, zanim pojawi się realna potrzeba zostawienia psa na dłużej. Jeśli problem już wystąpił, warto zajrzeć do tekstu o lęku separacyjnym u psa.

Pielęgnacja

Sierść wymaga czesania dwa, trzy razy w tygodniu, ze szczególną uwagą na pióropusze za uszami, pod pachami i na tylnych kończynach, bo tam kołtuni się najszybciej. Rasa linieje umiarkowanie, przez cały rok.

Włos między opuszkami warto skracać, zwłaszcza zimą, bo zbiera się w nim śnieg i sól.

Uszy to najważniejszy punkt całej pielęgnacji i dotyczy to każdego spaniela. Kontrola raz w tygodniu, osuszanie po każdej kąpieli i po każdym pływaniu. Zapach, zaczerwienienie albo częste potrząsanie głową to sygnał do wizyty u weterynarza, a nie do przemywania czymkolwiek z apteczki. Jak to robić prawidłowo, opisaliśmy w tekście o czyszczeniu uszu psa.

Kąpiel co dwa, trzy miesiące wystarcza. Pazury skracaj co trzy, cztery tygodnie, zęby czyść regularnie.

Zdrowie walijskiego springera

To rasa dość zdrowa i długowieczna, dożywająca zwykle 12-15 lat, z kilkoma charakterystycznymi obciążeniami.

Zapalenie ucha zewnętrznego. Najczęstszy problem rasy i przy odrobinie zaniedbania staje się przewlekły. Objawy i postępowanie opisaliśmy w tekście o zapaleniu ucha u psa.

Jaskra z zamkniętym kątem przesączania. Występuje w rasie częściej niż u przeciętnego psa i jest stanem nagłym. Nagłe zaczerwienienie oka, zmętnienie i wyraźny ból wymagają natychmiastowej pomocy, bo wzrok traci się w ciągu godzin.

Dysplazja stawów biodrowych. Rodzice powinni mieć wynik prześwietlenia. Więcej w tekście o dysplazji stawów biodrowych.

Entropion. Podwinięcie powieki wymagające zwykle korekty chirurgicznej.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i pogorszeniem sierści.

Padaczka. Pojawia się w niektórych liniach. O tym, jak wygląda napad i jak się zachować, piszemy w tekście o ataku padaczki u psa.

Diagnozę zawsze stawia lekarz weterynarii. Ta lista służy do rozmowy z hodowcą i do codziennej obserwacji.

Żywienie walijskiego springera

To pies o umiarkowanym zapotrzebowaniu energetycznym, który przy spadku aktywności dość szybko przybiera na wadze. Gęsta sierść z pióropuszami skutecznie maskuje nadwagę, więc kondycję ocenia się dotykiem. Żebra powinny być wyczuwalne pod lekkim naciskiem, a talia widoczna z góry. Jak wyliczyć dawkę, opisaliśmy w poradniku ile karmić psa.

Nadwaga u psa myśliwskiego to nie tylko kwestia sylwetki. Obciąża stawy i wyraźnie skraca sprawność w terenie. Jeśli waga już wymknęła się spod kontroli, pomoże tekst o nadwadze u psa.

Przy nawracających zapaleniach uszu warto sprawdzić, czy podłoże nie jest pokarmowe. U spanieli przewlekłe problemy uszne bywają pierwszym objawem alergii, zanim jeszcze pojawi się świąd skóry. Pomoże w tym tekst o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią.

Dawkę dzieli się na dwa posiłki dziennie, a przysmaki szkoleniowe odejmuje od dziennej porcji karmy.

Historia rasy

Psy typu czerwono-białego spaniela występowały w Walii co najmniej od XVI wieku i pojawiają się w tamtejszych zapisach jako land spaniel. Pracowały przy polowaniach na ptactwo, wypłaszając zwierzynę z gęstych zarośli, zanim jeszcze upowszechniła się broń palna.

Przez długi czas nie rozdzielano spanieli na rasy, tylko na typy według wielkości i sposobu pracy. Kennel Club uznał walijskiego springera jako odrębną rasę w 1902 roku, wcześniej pokazywano te psy jako odmianę springera angielskiego.

Obie wojny światowe mocno przetrzebiły populację. Powojenna odbudowa oparła się na niewielkiej liczbie psów, co tłumaczy dzisiejszą wąską pulę genetyczną rasy.

W Polsce walijski springer pozostaje rzadkością. Hodowli jest kilka, a większość psów trafia do domów jako towarzysze, nie do pracy myśliwskiej.

Ile kosztuje walijski springer spaniel i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 4000-7000 zł. Mioty są rzadkie, więc na psa trzeba zwykle poczekać, a część osób sprowadza szczenięta z Wielkiej Brytanii lub Skandynawii.

O co pytać hodowcę:

• wynik prześwietlenia bioder obojga rodziców,
• badanie okulistyczne wykonane w ciągu ostatniego roku, ze szczególnym uwzględnieniem kąta przesączania,
• badanie tarczycy u psów hodowlanych,
• czy w linii występowały napady padaczkowe.

Miesięczne utrzymanie to realnie 280-450 zł. Doliczyć warto regularne wizyty u weterynarza z powodu uszu, bo przy tej rasie to pozycja, która pojawia się prędzej czy później.

Ciekawostki

Walijski springer jest starszy jako typ niż springer angielski, choć został uznany za odrębną rasę później. Czerwono-białe spaniele pojawiają się w walijskich źródłach na długo przed ustaleniem współczesnych podziałów.

Nazwa springer pochodzi od sposobu pracy: pies wypłaszał, czyli wyrywał ptactwo do lotu, żeby myśliwy mógł oddać strzał. Robił to samodzielnie, bez wskazywania zwierzyny w postawie stójki, jak robią to wyżły.

Rasa jest jedną z niewielu, w których wzorzec dopuszcza tylko jedno umaszczenie. Nawet minimalne odstępstwo od schematu czerwono-białego wyklucza psa z hodowli.

Podsumowanie

Walijski springer spaniel to pies dla aktywnej rodziny, która chce zwierzę pogodne, współpracujące i niewymagające doświadczenia w prowadzeniu psów trudnych. Wymaga półtorej godziny ruchu dziennie, towarzystwa przez większość dnia i konsekwencji w dbaniu o uszy.

W Polsce jest rasą rzadką i to jego największa praktyczna wada, bo na szczeniaka z dobrej hodowli zwykle trzeba poczekać.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia albo diety psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który zna twojego psa.