Bichon frise

Bichon frise wygląda jak biała, kędzierzawa chmurka i ma charakter dokładnie taki, jak sugeruje wygląd: pogodny, wesoły i przyjazny wobec wszystkich. To jedna z najbardziej towarzyskich ras miniaturowych, świetnie sprawdzająca się w rodzinie z dziećmi. Cena tej pogody to jednak konkretny nakład pracy przy sierści i wyraźna skłonność do problemów skórnych.

Charakter bichona frise

Bichon jest wesoły, pogodny i wyjątkowo towarzyski. Wzorzec opisuje go jako psa o żywym, radosnym usposobieniu.

Wobec ludzi, także obcych, jest ufny i wylewny. Nie jest psem stróżującym, choć sygnalizuje dzwonek do drzwi.

Wobec dzieci jest wyjątkowo cierpliwy i chętny do zabawy.

Wobec innych psów bardzo zgodny, praktycznie bez skłonności do konfliktów.

Jest inteligentny i chętny do współpracy, co czyni szkolenie przyjemnym.

Bywa szczekliwy, zwłaszcza gdy się nudzi albo zostaje sam.

Bardzo źle znosi samotność. To jedna z ras najbardziej narażonych na lęk separacyjny.

W domu jest umiarkowanie aktywny: potrafi się rozbrykać, a po chwili zasnąć na kolanach.

Wygląd i umaszczenie

Bichon jest niewielki, zwarty i harmonijny, o żywym, wesołym wyrazie pyska podkreślonym ciemnymi oczami i czarnym nosem odcinającym się od białej sierści.

Sierść jest długa, kędzierzawa i jedwabista, z miękkim podszerstkiem. To połączenie sprawia, że obumarły włos pozostaje w okrywie zamiast wypadać, dzięki czemu rasa praktycznie nie linieje, ale filcuje się bardzo szybko.

Umaszczenie jest wyłącznie czysto białe.

Charakterystyczne strzyżenie nadaje głowie okrągły, puszysty kształt. To wymóg wystawowy, ale dla psa domowego wybiera się zwykle wariant krótszy i praktyczniejszy.

Bichon frise należy do rodziny bichonów, razem z maltańczykiem, hawańczykiem i bolończykiem.

Dla kogo jest bichon frise, a dla kogo nie

To dobry wybór dla rodzin z dziećmi, seniorów, mieszkańców bloków, alergików oraz osób pracujących zdalnie.

Nie polecamy tej rasy osobom pracującym cały dzień poza domem, ludziom niechętnym codziennemu czesaniu i regularnym wizytom u groomera oraz tym, którzy nie chcą liczyć się z możliwymi kosztami leczenia dermatologicznego.

Ruch i szkolenie

Około 45 minut do godziny aktywności dziennie w dwóch spacerach. Bichon chętnie chodzi dłużej.

Dobrze sprawdzają się praca węchowa, nauka trików i rally-o na poziomie rekreacyjnym.

W szkoleniu bichon jest chętny do współpracy i uczy się szybko. Najtrudniejsza bywa nauka czystości, wymagająca cierpliwości i regularności.

Najważniejszym elementem wychowania jest nauka spokojnego zostawania samemu, prowadzona stopniowo od pierwszych dni w nowym domu.

Praca nad szczekaniem powinna zacząć się wcześnie.

Warto od szczeniaka przyzwyczajać psa do czesania, kąpieli, suszarki i stołu groomerskiego.

Pielęgnacja

To najbardziej pracochłonny element opieki nad tą rasą.

Czesanie codziennie albo co drugi dzień, szczotką sięgającą do skóry. Kędzierzawa sierść z podszerstkiem filcuje się bardzo szybko, a filc tworzy się przy skórze i pozostaje niewidoczny, dopóki nie stanie się bolesny.

Strzyżenie u groomera co 4-6 tygodni. To wydatek stały przez całe życie psa.

Kąpiel co 3-4 tygodnie, z szamponem dla psów o białej sierści i dokładnym suszeniem oraz rozczesaniem.

Okolice oczu przemywaj codziennie. Rdzawe zacieki są w tej rasie częste, a przy uporczywym łzawieniu warto poszukać przyczyny u weterynarza.

Uszy, obficie owłosione, sprawdzaj co tydzień. Włos rosnący w kanale słuchowym warto usuwać u groomera.

Pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu, wspierając się preparatami z rankingu proszków na zęby dla psa.

Zdrowie bichona frise

Atopowe zapalenie skóry i alergie. To najczęstszy problem rasy. Objawy to świąd, wylizywanie łap, zaczerwienienie skóry i nawracające zapalenia uszu. Choroba jest przewlekła i wymaga stałej opieki dermatologicznej.

Zwichnięcie rzepki. Typowe dla małych ras.

Kamica pęcherza moczowego. Bichony są predysponowane do kamieni szczawianowych. Objawy to częste, bolesne oddawanie moczu i krew w moczu.

Zaćma dziedziczna. Wymaga badań okulistycznych psów hodowlanych.

Choroba Legga-Calvégo-Perthesa. Martwica głowy kości udowej u młodych psów, objawiająca się narastającą kulawizną.

Nadmierne łzawienie. Bywa objawem, a nie tylko kwestią estetyczną.

Uporczywy świąd i zmiany w oddawaniu moczu wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.

Żywienie bichona frise

Ze względu na obciążenie alergiczne dieta ma przy tej rasie znaczenie większe niż zwykle. Przy przewlekłym świądzie warto zacząć od tekstu o tym, jak wybrać karmę dla psa z alergią, a diagnostykę prowadzić pod okiem weterynarza.

Bichon łatwo tyje przy niewielkiej aktywności, a puszysta sierść skutecznie maskuje nadwagę. Kontroluj psa dotykiem.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Dzienną porcję dziel na dwa posiłki.

Ze względu na skłonność do kamicy pilnuj nawodnienia i umożliwiaj psu częste oddawanie moczu. Jak kontrolować picie, opisaliśmy w tekście ile wody powinien pić pies.

Przy problemach trawiennych pomocne bywa wsparcie probiotyczne z rankingu probiotyków dla psa.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Historia rasy

Bichony wywodzą się z basenu Morza Śródziemnego i są spokrewnione z maltańczykiem oraz innymi małymi białymi psami towarzyszącymi.

W XIV wieku żeglarze przywieźli psy tego typu na Wyspy Kanaryjskie, skąd wróciły do Europy jako bichon teneryfski, będący bezpośrednim przodkiem dzisiejszej rasy.

Bichony były cenione na dworach europejskich, zwłaszcza we Francji i Hiszpanii. Pojawiają się na obrazach Goi i innych mistrzów.

Po rewolucji francuskiej rasa straciła arystokratycznych opiekunów i trafiła na ulice, gdzie stała się psem cyrkowym i towarzyszem katarynników. Ta epizodyczna kariera uratowała ją przed zanikiem.

Odbudowa rasy nastąpiła w Belgii i Francji po pierwszej wojnie światowej. Wzorzec spisano w 1933 roku, przyjmując nazwę bichon à poil frisé, czyli bichon o kędzierzawym włosie.

FCI uznaje rasę pod numerem 215, z patronatem Belgii i Francji.

Ile kosztuje bichon frise i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 3500-7000 zł.

O co pytać hodowcę:

• czy w linii występowały problemy alergiczne i skórne,
• badanie kolan i badanie okulistyczne rodziców,
• czy w linii występowała kamica moczowa,
• czy szczenięta są przyzwyczajane do czesania i suszarki.

Miesięczne utrzymanie to 250-400 zł, plus groomer co 4-6 tygodni, kosztujący zwykle 120-250 zł. Warto też założyć budżet na leczenie dermatologiczne.

Ciekawostki

Po rewolucji francuskiej bichony trafiły na ulice i przez dekady były psami cyrkowymi oraz towarzyszami katarynników. Ta rola prawdopodobnie uratowała rasę przed zanikiem.

Bichon frise należy do rodziny bichonów, obejmującej także maltańczyka, hawańczyka i bolończyka. Wszystkie wywodzą się z basenu Morza Śródziemnego.

Nazwa rasy oznacza po prostu bichona o kędzierzawym włosie i została przyjęta dopiero w 1933 roku, wcześniej rasę nazywano bichonem teneryfskim.

Podsumowanie

Bichon frise to jeden z najpogodniejszych psów, jakie można wprowadzić do rodziny: przyjazny wobec dzieci, zgodny wobec innych psów i praktycznie nielinejący. Wymaga w zamian obecności człowieka w domu, codziennego czesania i regularnych wizyt u groomera, a także gotowości na możliwe koszty leczenia skóry.

Uporczywy świąd i zmiany w oddawaniu moczu zawsze wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.