Rhodesian ridgeback

Rhodesian ridgeback to jedyna rasa uznana przez FCI, która powstała w Afryce Południowej, i jedna z niewielu, którą łatwo rozpoznać po jednym szczególe: pasie sierści rosnącej wzdłuż grzbietu w przeciwnym kierunku niż reszta okrywy. Pod tym znakiem rozpoznawczym kryje się pies wyjątkowo wytrzymały, odważny i bardzo samodzielny, wyhodowany do pracy, w której musiał podejmować decyzje bez człowieka.

Charakter rhodesian ridgebacka

Ridgeback jest pewny siebie, opanowany i wyraźnie niezależny. Wzorzec opisuje go jako psa godnego, inteligentnego i powściągliwego wobec obcych.

Wobec rodziny jest przywiązany i łagodny. W domu bywa zaskakująco spokojny i chętnie leży obok ludzi.

Wobec obcych zachowuje wyraźny dystans i sygnalizuje ich obecność. To dobry pies alarmowy, choć nie obronny w klasycznym sensie.

Wobec innych psów bywa pewny siebie, a samce wobec samców konfrontacyjni.

Ma silny instynkt łowiecki i ogromną wytrzymałość.

Jest bardzo samodzielny w podejmowaniu decyzji. Pies osaczający lwa musiał działać sam i ta cecha została w rasie. W szkoleniu oznacza to psa, który ocenia sens polecenia.

Jest wrażliwy na ton głosu. Szorstkie metody działają na tę rasę bardzo źle.

Szczeka mało.

Wygląd i umaszczenie

Ridgeback jest duży, atletyczny i wyraźnie umięśniony, o suchej budowie i wydajnym, długim kroku. Sylwetka wyraża szybkość i wytrzymałość.

Znakiem rozpoznawczym jest ridge: pas sierści rosnącej w przeciwnym kierunku niż reszta okrywy, biegnący wzdłuż grzbietu od kłębu do bioder, z dwoma symetrycznymi zawijasami w części przedniej.

Sierść jest bardzo krótka, gęsta, gładka i lśniąca, przylegająca. Rasa linieje niewiele.

Umaszczenie jest pszeniczne, w odcieniach od jasnego po czerwonawe. Niewielkie białe znaczenia na piersi i palcach są dopuszczalne.

Szczenięta bez ridge’a rodzą się w miotach regularnie. Są całkowicie zdrowe, ale nie spełniają wzorca i nie są dopuszczane do hodowli.

Brak podszerstka i niska zawartość tkanki tłuszczowej oznaczają wrażliwość na zimno.

Dla kogo jest ridgeback, a dla kogo nie

To wybór dla osób doświadczonych, bardzo aktywnych, biegaczy, uprawiających canicross lub bikejöring, mieszkających w domu z ogrodzoną działką.

To zły wybór na pierwszego psa, dla mieszkańców małych mieszkań, dla domów z małymi zwierzętami oraz dla tych, którzy oczekują psa posłusznego bez smyczy.

Ruch i szkolenie

Co najmniej dwie godziny aktywności dziennie, z możliwością swobodnego biegu.

Świetnie sprawdzają się canicross, bikejöring, dogtrekking, coursing i praca węchowa. Ridgeback jest jednym z najbardziej wytrzymałych psów na długich dystansach.

Szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji. Ridgeback uczy się dobrze, ale nie wykonuje poleceń automatycznie. Metody oparte na nagrodzie działają, presja wywołuje opór.

Socjalizacja od pierwszych tygodni jest ważna ze względu na naturalny dystans wobec obcych.

Przywołanie wymaga starannej pracy ze względu na instynkt łowiecki.

Zimą pies może potrzebować ubranka.

Do osiemnastego miesiąca ograniczaj skoki i długie biegi na twardym podłożu.

Pielęgnacja

Najprostsza z możliwych. Przetarcie gumową rękawicą raz w tygodniu wystarcza. Rasa linieje niewiele i praktycznie nie ma psiego zapachu.

Kąpiel rzadko, co dwa, trzy miesiące.

Uszy sprawdzaj co tydzień, pazury skracaj regularnie, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Zimą pies potrzebuje ubranka przy niskich temperaturach.

Grube legowisko warto zapewnić ze względu na suchą budowę i skłonność do odparzeń na łokciach.

Zwracaj uwagę na linię grzbietu. Każde zgrubienie, otwór czy sącząca się zmiana w okolicy ridge’a wymaga oceny weterynaryjnej ze względu na możliwość dermoid sinus.

Zdrowie rhodesian ridgebacka

Dermoid sinus. Wrodzona wada rozwojowa specyficzna dla ras z ridge’em. Polega na powstaniu kanału łączącego skórę z głębiej położonymi strukturami, czasem aż z kanałem kręgowym. Może prowadzić do przewlekłych infekcji, a w najcięższych przypadkach do zapalenia opon mózgowych.

Odpowiedzialne hodowle badają wszystkie szczenięta przed sprzedażą, wyczuwając zmianę palpacyjnie. Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu kanału.

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Występuje i wymaga prześwietleń psów hodowlanych.

Skręt żołądka. Ryzyko związane z głęboką klatką piersiową. Objawy to nieproduktywne odruchy wymiotne i powiększający się brzuch. Stan nagły.

Niedoczynność tarczycy. Objawia się przybieraniem na wadze, apatią i problemami skórnymi.

Mielopatia zwyrodnieniowa. Postępująca choroba rdzenia kręgowego u psów starszych. Dostępny test DNA.

Wrażliwość na zimno. Nie jest chorobą, ale wymaga uwagi.

Zmiany w okolicy ridge’a i objawy brzuszne wymagają pilnej konsultacji weterynaryjnej.

Żywienie rhodesian ridgebacka

Ze względu na ryzyko skrętu żołądka dzienną porcję dziel na dwa posiłki i nie karm bezpośrednio przed bieganiem ani po nim. Zapewnij godzinę odpoczynku po jedzeniu.

Sposób wyliczenia dawki opisaliśmy w poradniku o tym, ile karmić psa. Przy dużej aktywności zapotrzebowanie bywa wyższe niż wskazuje tabela.

Ridgeback ma naturalnie suchą sylwetkę. Widoczne dwa ostatnie żebra u psa aktywnego są normą.

W okresie wzrostu, do około osiemnastego miesiąca, stosuj karmę dla szczeniąt ras dużych, opisaną w poradniku o żywieniu szczeniaka.

Zmiany karmy rozkładaj na 7-10 dni według schematu z artykułu jak zmienić karmę psa.

Przy intensywnej aktywności pilnuj nawodnienia, o czym piszemy w tekście ile wody powinien pić pies. U psów sportowych pomocne bywają preparaty wspierające stawy z rankingu suplementów na stawy dla psa.

Historia rasy

Rhodesian ridgeback powstał w Afryce Południowej w XIX wieku, z połączenia psów przywiezionych przez europejskich osadników z psami hodowanymi przez lud Khoikhoi, które miały charakterystyczny ridge na grzbiecie.

Osadnicy potrzebowali psa odpornego na afrykański klimat, choroby tropikalne i ukąszenia owadów, zdolnego pilnować gospodarstwa i towarzyszyć w polowaniach.

Najbardziej znaną rolą rasy było osaczanie lwów. Grupa psów okrążała drapieżnika, utrzymywała go w miejscu i szczekaniem naprowadzała myśliwego. Psy nie atakowały lwa, ich zadaniem było unieruchomienie go do przybycia człowieka.

Wymagało to nie tylko odwagi, ale przede wszystkim samodzielności, bo psy działały daleko od myśliwego.

Pierwszy wzorzec spisano w 1922 roku w Bulawayo, w ówczesnej Rodezji, stąd nazwa rasy. Za punkt wyjścia posłużył wzorzec dalmatyńczyka.

FCI uznaje rasę pod numerem 146, z patronatem Republiki Południowej Afryki.

Ile kosztuje rhodesian ridgeback i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli ZKwP kosztuje 4000-8000 zł.

O co pytać hodowcę:

• czy wszystkie szczenięta były badane pod kątem dermoid sinus,
• prześwietlenia bioder i łokci obojga rodziców,
• badanie tarczycy,
• test DNA na mielopatię zwyrodnieniową.

Pierwsze pytanie jest przy tej rasie obowiązkowe.

Miesięczne utrzymanie to 400-600 zł.

Ciekawostki

Rhodesian ridgeback jest jedyną rasą uznaną przez FCI, która powstała na terenie Afryki Południowej, i jedną z niewielu ras afrykańskich w ogóle.

Charakterystyczny ridge występuje jeszcze tylko u dwóch ras psów na świecie: tajskiego ridgebacka i phu quoc ridgebacka z Wietnamu.

Pierwszy wzorzec rhodesian ridgebacka spisano w 1922 roku, opierając się na wzorcu dalmatyńczyka jako punkcie odniesienia dla proporcji i budowy.

Podsumowanie

Rhodesian ridgeback to pies wyjątkowo wytrzymały, odważny i samodzielny, wymagający doświadczonego opiekuna i dwóch godzin ruchu dziennie. W domu jest spokojny i cichy, w terenie niezmordowany. Przed zakupem szczeniaka upewnij się, że hodowla bada wszystkie szczenięta pod kątem dermoid sinus.

Zmiany w okolicy grzbietu oraz objawy brzuszne zawsze wymagają pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii.