Australijski silky terrier

Australijski silky terrier jest w Polsce rzadki i niemal zawsze brany za yorka. Podobieństwo nie jest przypadkowe, bo obie rasy mają wspólnych przodków, ale silky jest większy, mocniejszy i wyraźniej zachował temperament teriera. Ma też sierść krótszą i praktycznie bezobsługową pod względem linienia, za to wymagającą czesania niemal codziennie.

Charakter australijskiego silky teriera

To pies żywy, pewny siebie i ciekawy świata. Nie jest psem kanapowym, mimo rozmiaru. Chce chodzić, węszyć, sprawdzać i uczestniczyć we wszystkim, co się dzieje.

Wobec rodziny jest bardzo przywiązany i kontaktowy. Wobec obcych czujny i skłonny do sygnalizowania głosem, co przy jego wielkości bywa donośniejsze, niż można się spodziewać.

Zachował popęd łowiecki. Historycznie rasa tępiła gryzonie i węże wokół australijskich gospodarstw, i ta cecha nie zniknęła. Silky reaguje na ruch drobnych zwierząt, kopie w ogrodzie i potrafi zignorować przywołanie w pogoni za czymś interesującym.

Bywa zadziorny wobec większych psów, nie mając świadomości własnych rozmiarów. To typowa cecha terierów miniaturowych i wymaga uwagi opiekuna na spacerze.

Jest inteligentny i uczy się szybko, ale bywa uparty i lubi decydować samodzielnie. Nie jest to rasa, która wykona polecenie z samego posłuszeństwa.

Źle znosi samotność, co w połączeniu ze skłonnością do szczekania bywa problematyczne w bloku.

Wygląd i umaszczenie

Psy mierzą 23-26 cm w kłębie, suki nieco mniej, przy wadze 3,5-5,5 kg. Sylwetka jest lekko wydłużona, sucha i wyraźnie terierowa.

Sierść jest prosta, jedwabista i lśniąca, o długości 13-15 cm, z charakterystycznym przedziałkiem wzdłuż grzbietu. Nie sięga ziemi i nie zakrywa łap, co odróżnia ją od okrywy yorka. Podszerstka brak.

Umaszczenie to niebiesko-podpalane w różnych odcieniach: od srebrzystoniebieskiego po ciemniejszy łupkowy, zawsze z podpalaniem na kufie, kończynach i wokół odbytu. Szczenięta rodzą się czarne i rozjaśniają się stopniowo, a ostateczny kolor ustala się dopiero koło osiemnastego miesiąca życia.

Uszy są małe, stojące i trójkątne, oczy ciemne i małe, o typowo terierowym, bystrym wyrazie.

Dla kogo jest australijski silky terrier, a dla kogo nie

Ta rasa sprawdza się w mieszkaniu, u aktywnej osoby, która jest w domu przez większość dnia i szuka małego psa o charakterze, a nie psa do noszenia w torbie.

Nie jest wyborem dla osoby pracującej cały dzień poza domem, dla kogoś, kto nie znosi szczekania, ani dla domu, w którym nikt nie ma czasu na codzienne czesanie.

Nie jest też najlepszym wyborem do domu z małymi dziećmi. Nie ze względu na agresję, tylko dlatego, że jest niewielki, dość szybki i nie znosi szarpania.

Warto pamiętać, że w Polsce hodowli jest bardzo mało i na szczeniaka zwykle się czeka.

Ruch i szkolenie

Dorosły pies potrzebuje około godziny aktywności dziennie, czyli więcej, niż sugeruje rozmiar. Sam spacer bywa niewystarczający, bo silky potrzebuje też zajęcia dla głowy.

Rasa dobrze wypada w agility dla małych psów, w pracy węchowej i w nauce sztuczek. Zabawy wymagające szukania i myślenia sprawdzają się lepiej niż bieganie w kółko.

Szkolenie wymaga cierpliwości. Silky uczy się szybko, ale ma własne zdanie i nudzi się powtarzaniem. Krótkie, zmienne sesje i nagradzanie działają najlepiej. Ostre metody powodują opór albo wycofanie.

Trzy tematy wymagają pracy od szczeniaka. Pierwszy to szczekanie, przy którym uczymy sygnału ciszy i nagradzamy spokój. Więcej w tekście o szczekaniu psa. Drugi to samotność, ćwiczona stopniowo od kilku minut. Trzeci to przywołanie, które przy popędzie łowieckim wymaga stałego utrwalania.

Warto też od początku pracować nad spokojnym mijaniem większych psów, bo silky bywa wobec nich wyzywający.

Pielęgnacja

Sierść wymaga czesania niemal codziennie, a minimum co drugi dzień. Jedwabisty włos bez podszerstka filcuje się szybko, zwłaszcza za uszami, pod pachami i na tylnych kończynach. Czesze się metalowym grzebieniem, sięgając do skóry.

Przedziałek wzdłuż grzbietu utrzymuje się przez regularne rozczesywanie. Rasy nie strzyże się na krótko, choć w warunkach domowych część opiekunów decyduje się na skrócenie okrywy, co upraszcza pielęgnację kosztem wyglądu wystawowego.

Kąpiel co dwa, trzy tygodnie utrzymuje jedwabistość włosa. Po myciu sierść suszy się, rozczesując, bo mokry włos zbity przy skórze filcuje się natychmiast.

Włos wokół oczu i na łapach warto skracać. Włos między opuszkami zbiera śnieg, sól i błoto.

Zęby wymagają szczególnej uwagi, bo małe rasy odkładają kamień szybko, a silky należy do bardziej narażonych. Czyszczenie kilka razy w tygodniu od szczeniaka realnie wydłuża życie zębów. Więcej w tekście o kamieniu nazębnym u psa, a preparaty ułatwiające tę rutynę zebraliśmy w rankingu proszków na zęby dla psa.

Pazury skracaj co trzy tygodnie.

Zdrowie australijskiego silky teriera

To rasa zdrowa i długowieczna, dożywająca zwykle 12-15 lat, z kilkoma obciążeniami typowymi dla psów miniaturowych.

Zwichnięcie rzepki. Najczęstszy problem ortopedyczny, objawiający się przerywaną kulawizną. Więcej w tekście pies kuleje.

Choroba Legga-Calvégo-Perthesa. Martwica głowy kości udowej występująca u ras miniaturowych między czwartym a dwunastym miesiącem życia, objawiająca się narastającą kulawizną tylnej kończyny.

Cukrzyca. Silky terier należy do ras, w których występuje częściej niż przeciętnie. Objawy to wzmożone pragnienie, częstsze oddawanie moczu i chudnięcie mimo dobrego apetytu. Więcej w tekście o cukrzycy u psa.

Choroby przyzębia. Typowe dla małych ras i przy zaniedbaniu prowadzące do wczesnej utraty zębów.

Alergie skórne. Objawiają się świądem, zaczerwienieniami i wylizywaniem łap. Więcej w tekście pies liże łapy.

Zapadnięcie tchawicy. Występuje u ras miniaturowych i objawia się suchym, charakterystycznym kaszlem nasilającym się przy pobudzeniu. Z tego powodu zaleca się szelki zamiast obroży.

Diagnozę zawsze stawia lekarz weterynarii. Ta lista służy do rozmowy z hodowcą.

Żywienie australijskiego silky teriera

To pies o niewielkiej masie ciała, u którego łatwo o przekarmienie. Przy wadze czterech kilogramów kilka przysmaków dziennie stanowi realną część dawki, a nie dodatek. Jak wyliczyć porcję, opisaliśmy w poradniku ile karmić psa.

Nadwaga ma przy tej rasie dodatkowe znaczenie ze względu na predyspozycję do cukrzycy. Utrzymanie prawidłowej wagi jest tu formą profilaktyki, a nie tylko kwestią sylwetki. Jeśli waga wymknęła się spod kontroli, pomoże tekst o nadwadze u psa.

Rozmiar krokietu ma znaczenie. Karma dla ras miniaturowych ma granulkę dostosowaną do małej szczęki, co ułatwia gryzienie i wspiera mechaniczne oczyszczanie zębów.

Jakość diety przekłada się bezpośrednio na wygląd okrywy. Niedobór kwasów tłuszczowych daje włos matowy i szybciej filcujący się, co przy jedwabistej sierści widać natychmiast. Pomoże poradnik jak czytać skład karmy dla psa.

Dawkę dzieli się na dwa posiłki dziennie.

Historia rasy

Rasa powstała w Australii na przełomie XIX i XX wieku, w Sydney i Melbourne, z krzyżowania australijskiego teriera z yorkshire terierem. Celem było uzyskanie psa o jedwabistej okrywie yorka i mocniejszej budowie oraz użytkowości australijskiego teriera.

Psy pracowały wokół gospodarstw, tępiąc gryzonie, a według australijskich przekazów także węże. Były jednocześnie psami domowymi, co ukształtowało ich kontaktowy charakter.

Przez pierwsze dekady rasa funkcjonowała pod różnymi nazwami, między innymi jako Sydney silky. Ujednolicony wzorzec przyjęto w 1959 roku, wtedy też ustalono obecną nazwę.

Do Europy silky terier trafił po drugiej wojnie światowej, częściowo za sprawą amerykańskich żołnierzy stacjonujących w Australii. FCI prowadzi rasę pod numerem 236.

W Polsce pozostaje rasą rzadką, z niewielką liczbą hodowli.

Ile kosztuje australijski silky terier i gdzie go kupić

Szczeniak z hodowli zarejestrowanej w ZKwP kosztuje zwykle 3500-7000 zł. Hodowli w Polsce jest bardzo mało, więc część osób sprowadza psy z Czech, Niemiec lub Skandynawii.

O co pytać hodowcę:

• badanie kolan pod kątem zwichnięcia rzepki u obojga rodziców,
• czy w linii występowała choroba Legga-Calvégo-Perthesa,
• czy w linii występowała cukrzyca,
• jak wygląda uzębienie rodziców.

Miesięczne utrzymanie to realnie 200-350 zł. Doliczyć trzeba akcesoria do pielęgnacji, a jeśli okrywa ma być skracana, także wizyty u groomera co dwa, trzy miesiące.

Ciekawostki

Silky terier bywa mylony nie tylko z yorkiem, ale też z australijskim terierem, od którego pochodzi. Ten ostatni ma sierść szorstką, a nie jedwabistą, i jest wyraźnie mocniej zbudowany.

Ostateczny kolor okrywy ustala się u tej rasy bardzo późno, nawet koło osiemnastego miesiąca życia. Szczenię rodzi się czarne i stopniowo rozjaśnia, więc po samym szczeniaku nie da się przewidzieć, jak będzie wyglądał pies dorosły.

Australijskie przekazy o tępieniu węży przez silky teriery są prawdopodobnie przesadzone, ale rasa faktycznie była wykorzystywana do zwalczania gryzoni wokół zabudowań, i to ukształtowało jej temperament.

Podsumowanie

Australijski silky terier to mały pies z prawdziwym charakterem teriera: aktywny, bystry, czujny i skłonny do samodzielnych decyzji. Sprawdza się w mieszkaniu, u osoby, która chce psa z energią, a nie psa do siedzenia na kolanach.

Dwie rzeczy trzeba przyjąć przed decyzją: codzienne czesanie jedwabistej okrywy oraz skłonność do szczekania, którą da się ograniczyć, ale nie usunąć.

Przy każdej wątpliwości dotyczącej zdrowia albo diety psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który zna twojego psa.